Uchem w Nutę

2011: Loża VIP

2012-01-27T13:52:00.000+01:00

Choć mylimy się rzadko, nie mamy dogmatu nieomylności; ba – nie mamy nawet aspiracji do takowego. Nasze podsumowania, szczególnie biorąc pod uwagę ilość pozycji rankingowych, nie są w stanie w pełni oddać danego roku w muzyce – oddają jedynie jego esencję. Jako miłośnicy sceny polskiej, jesteśmy jednak zobowiązani, by przybliżać Was do artystów i autorów zjawisk, których przyszło nam chwalić, także ich inspiracji. Stąd od tego roku nowa rubryka przy podsumowaniu, zwana roboczo Lożą VIP, w której subiektywnie wybrani bohaterowie sceny polskiej danego roku przybliżą Wam trzy płyty, o których ich zdaniem warto wspomnieć. W roku 2011 nie wyobrażaliśmy sobie, by w Loży nie wypowiedzieli się Iza Lach i Mariusz Maurycy (Wytwórnia Krajowa); czyli osoby mocno zamieszane w najlepsze płyty 2011 roku. Stawkę uzupełnia Stefan Nowakowski (Jazzpospolita) - jeden z współwystępujących podczas najlepszego koncertu ubiegłego roku. Już, już kończę – malkontentów jednak z góry uprzedzam: nasi goście *NIE ZNALI* wyników podsumowań przed przystąpieniem do ankiety i wyrażeniu na nią zgody. Pozdrawiam i oddaję głos. [Yeti]

Iza Lach – wokalistka, piosenkarka; autorka płyty Krzyk (#2 na liście polskich płyt 2011) oraz takich piosenek jak Million (#8 na liście polskich singli 2010) i Nic więcej (#5 na liście polskich singli 2011); meteopatka, autorka bloga;

3. Terius Nash: 1977
Może produkcyjnie i kompozytorsko nie są to jego wyżyny, ale chyba nie o to na tym albumie chodzi. Po rozstaniu z Christiną Milan, Terius Nash musiał się komuś natychmiast wyżalić i padło na mikrofon ( swoją drogą – skądś to znam). I to właśnie chyba sprawiło, że tak bardzo mnie chwycił za serce tymi piosenkami. Podziwiam!

2. Wiz Khalifa: Rolling Papers
W tym wypadku nie liczą się poszczególne piosenki ( nie ujmując nic Black and Yellow!), tylko cały album. Jest wyprodukowany spójnie i nienachlanie – co sprawia, że po włączeniu pierwszego kawałka, trudno mi jest go nie wysłuchać w całości. Poza tym świetnie się z ta płytą sprząta i Wiz Khalifa ma fajny tumblr (jakkolwiek to nie zabrzmi).

1. Kanye West /Jay – Z: Watch the Throne
Boy, did they deliver! Chłopcy pozamiatali do czysta mój „pokój z widokiem na mur oporowy, zbrojony żelbetowymi prętami”. Moja płyta roku i nie obraziłabym się gdyby w przyszłym roku pojawiło się Watch The Throne II. Niggas in Paris i Lift Off z Beyonce - Kaman!

Mariusz Maurycy – Product Manager w Wytwórni Krajowej – inicjatywie, którą silnie wspieramy, bo pragnie wydawać świetną polską muzykę;

Poniższe zestawienie proszę traktować jako post-scriptum do faktycznego top3 (Gang Gang Dance, Radiohead, Toro Y Moi).

*Po ptakach 2011 (Ben Westbeech: There’s More To Life Than This)*
Na próżno szukać choćby najmniejszej wzmianki o tej płycie na portalach zazwyczaj przeze mnie przeglądanych. A szkoda. Już i tak umknęła mi z podsumowania. Tak sobie pomyślałem, że może to być dobra rzecz do nastrajania się przed imprezą. Sprawdziłem to nawet w sylwestra, z myślą o pewnej wyjątkowej osobie, która mi ten album poleciła. Byłem wtedy na nogach od dobrych 36 godzin, a jednak ożywiłem się na kilka następnych. Kryzys nastąpił dopiero podczas powrotu nocnym autobusem, kiedy to przespałem swój przystanek i zaliczyłem prawie 4-kilometrowy spacer z pętli do mieszkania. Tak na marginesie, ktoś w ogóle odnotował fakt, że Jamiroquai ponad rok temu wydali nowy album?

*Na okrągło 2011 (The Strokes: Angles)*
W pewnych kwestiach niezwykle cenię sobie stałość. Dlatego też postawiłem na solidną markę The Strokes. Jestem przekonany, że nigdy nie nagrają albumu wybitnego, ale równie mocno wierzę, że nigdy mnie nie rozczarują. Podobnie było z koncertem na Open’erze. Oczekiwałem solidnego rzemiosła wykonanego z charakterystyczną im nonszalancją i to właśnie otrzymałem – nie mniej, nie więcej. A i tak emocjonowałem się jak nastoletnia dziewczynka.

*Pstryczek w nos 2011 (Sophie Ellis-Bextor: Make a Scene)*
Kuriozalny. Jeżeli miałbym typować słowo roku 2011, to byłby nim właśnie ten przymiotnik, jakże często używany podczas wyjazdów na Nerwowe Wakacje. Kuriozalna jest również Sophie, słynąca z wypuszczania świetnych singli do albumów naładowanych wypełniaczami. Ostatnio ostro jednak przeginała, uprzykrzając mi wakacje 2010 (przed fatalnym ,,Can’t Fight This Feeling” nie sposób było uciec), jak i wakacje 2011 (gdy ,,Not Giving Up On Love” poleciało w najmniej stosownym momencie w pewnym klubie gejowskim). Aż tu nagle 7 numerów (połowa tracklisty!) zagościło na długo w moim odtwarzaczu. A najlepszy z nich to zasługa cieniasów z Metronomy. Kuriozalne.

Stefan Nowakowski – muzyk (Jazzpospolita - #1 na liście polskich płyt 2010, Niechęć) kilku warszawskich formacji; warto słuchać ich płyt i wpadać na koncerty – jest na czym zawiesić Ucho;

Tytułem wstępu – za dużo tych nowych płyt w 2011 roku nie słyszałem, będąc mocno pochłonięty swoimi składami. Ominęły mnie np. Undun The Roots czy Biophilia Björk. Poza wymienionymi poniżej utkwiła mi w pamięci bardzo dobra 8 Nosowskiej.

Levity: Afternoon Delights – płyta jeszcze ciekawsza od poprzedniej, choć nieco słabsza niż porywające wiosenne koncerty. Jak dla mnie Levity nie robi słabych rzeczy, a skala ocen zaczyna się od „dobry“ i idzie do góry. Płyta nie ma nudnych momentów, co przy instrumentalnym improwizowanym graniu nie jest takie łatwe. Dobrze brzmi i nie jest przeprodukowana. Akurat jej zaletą jest też eklektyzm gatunkowy – nazywanie „Afternoon Delights“ albumem jazzowym, jazz-rockowym czy innym post-rockowym byłoby dużym uproszczeniem. Już czekam na następną.

Radiohead: The King Of Limbs – osiągnęli już taki status, że wystarczy, aby wydali płytę i już robi się zamieszanie, a ona z miejsca trafia do podsumowań roku. W przypadku The King Of Limbs sporo było malkontentów, którzy recenzje zaczynali od porównań do wiadomo jakich płyt, konstatując, że Radiohead się skończyli. Zgoda, poprzeczkę postawili sobie wysoko, ale nie można cały czas nagrywać muzyki doskonałej, wypada czasem zrobić coś po prostu dobrego.

James Blake: James Blake – tu też nie brakowało głosów, że EP-ki lepsze, że płyta nie jest wcale taka rewolucyjna, za mało dubstepowa albo za bardzo soulowa. Mi się po prostu bardzo podoba, zawiera świetne piosenki, jest zarazem delikatna i ma mocne basowe momenty. Krótka, nieprzegadana, przebojowa. Rewolucja może nie, ale na pewno świeży powiew.

10 najlepszych płyt 2011: świat

2012-01-24T22:20:00.000+01:00

Styczeń wciąż na kalendarzu, a my już dzisiaj kończymy część zasadniczą podsumowywania 2011 roku. Zasadniczą, bo czeka na Was jeszcze niespodzianka. Oczywiście nie możemy jej wyjawić, ale nie martwcie się, bo jeszcze w tym tygodniu zostanie ona ujawniona. By ukrócić czas oczekiwania, zapraszamy do lektury podsumowującej zagraniczne płyty. Pozycji standardowo czternaście, teksty dłuższe, teksty krótsze, ale po ich przeczytaniu niespodzianka będzie coraz bliżej. [SimonS]

Honorable mention:

Tinariwen
Tassili
nominował: Dzieciak

Dlaczego? Ponieważ słuchałem najczęściej. Ponieważ uwielbiam ten rytm. Ponieważ podoba mi się, że muzycy pochodzą z zapomnianej dziury w środku Afryki. Ponieważ podoba mi się bardzo sposób w jaki wydają z siebie dźwięki. Ponieważ nie rozumiem o czym śpiewają. Ponieważ, mimo że nie rozumiem czuję, że śpiewają o czymś ważnym. Ponieważ gościnnie udzielili się Tunde Adebimpe i Kyp Malone. Ponieważ mają czaderskie zdjęcie na okładce płyty. Dlatego.

Paul Kalkbrenner
Icke Wieder
nominował: Yeti

Germanofilię szerzę w naszej redakcji stopniowo, acz zdecydowanie. Niestety, Paul nie zyskał współuznania kolegów -- a szkoda, przecież Niemcy znają się na swojej robocie i zawsze wykonują ją przynajmniej solidnie. Tak jest i tym razem -- niewiele słuchałem albumów ze świata w 2011 roku, ale to jedno z nielicznych wydawnictw, do którego wracałem i wracać będę. Nie ma przyjemniejszej dla oka kadry piłkarskiej niż Niemcy; nie ma przyjemniejszej elektroniki dla Ucha niż Niemcy. Rzekłem.

Atlas Sound
Parallax
nominował: SimonS

Gdy w 2010 roku płyta Deerhunter zabrzmiała jak solowa płyta Bradforda Coxa, świat zapiał z zachwytu. Ja ziewnąłem z nudów. W 2011 roku role się odmieniły, a tak naprawdę się nic nie zmieniło. Bo Atlas Sound zabrzmiało jak Deerhunter, ale jeżeli Deerhunter wcześniej zabrzmiało jak solowy projekt swojego wokalisty, to wszystko pozostało na swoim miejscu. Więc znowu mamy proste melodie, gitarę akustyczną i ponownie powinienem ziewać z nudów. Jednak ja zaserduszkowałem połowę płyty i zapętlałem Angel is Broken i The Shakes. Nie pytajcie dlaczego, nie mam pojęcia. Stąd to wyróżnienie. Bo to płyta nie tego kalibru by zdobywać laury, ale też za bardzo zaserduszkowana, żeby odeszła w zapomnienie.

Elite Gymnastics
Ruin 1
nominował: Piąty Bitels

Gatunki: tumblrgaze,soundcloudcore, post-bandcamp, soup. A mimo tego, albo może: przy tym,naprawdę wartościowa płyta, w sumie płyty (Ruin 2 to przeróbki Ruin 1 – jeśli ktośnie ma co zrobić z czasem). Drum-and-bassowo podbite utwory z pogłosami i szumami powplatane w standardoweutwory z pogłosami i szumami. Kapkę Serena-Maneesh, kapkę lo-fi. Lubi się albozapomina, że się słuchało (ja lubię).

Top 10:

10
Part Time
What Would You Say?

Nasze odkrycie last minute. Wypatrzone na RYM-ie naszego byłego redakcyjnego kolegi, loverboya (a.k.a Papaja). What Would You Say? przesłuchałem dopiero w połowie grudnia, ale na tyle mi się spodobało, że od razu zaalarmowałem pozostałą część redakcji, że przegapiliśmy coś istotnego. Przesłuchali, przyznali mi rację i wrzucili na swoje listy indywidualne. Gdyby zespoły miały ojców chrzestnych, to w przypadku Part Time zostałby nim Ariel Rosenberg. John Maus byłby za to ulubionym wujkiem, który co rusz zakupowałby zespołowi nowe syntezatory. W tym przypadku nietrudno sobie wyobrazić taką sytuację. Klimat, brzmienie, tematyka tekstów. Nie sposób się odciąć od porównań. Jednak Part Time definiują to wszystko na nowo. Nie odgrywają starych patentów, mają własne pomysły na siebie. Więc gdy starzy wyjadacze zaczną nas zawodzić, pałeczkę spokojnie może przejąć ten zespół. Młody, utalentowany i wiedzący jak tworzyć doskonały klimat. [SimonS]

09
Jensen Sportag
Pure Wet (EP)
recenzja [Yeti]

Parafrazując stary, gimnazjalny dowcip: lubimy dobre epki, bo są dobre i krótkie. Niedawno ktoś zachwycał się na Twitterze określeniem AMBIENT DISCO dla Jensena i rzekłbym, że trafione w punkt; gdybym kiedyś robił grę komputerową, to byłby dobry soundtrack do niektórych jej epizodów. Chcielibyście zagrać w grę z ambient disco w tle, cooooo? [Yeti]

08
Class Actress
Rapprocher

Jeżeli byśmy tworzyli ranking największych rozczarowań roku, jestem przekonany, że Piąty Bitels wybrałby właśnie Rapprocher. Przypomnę tylko, że rok temu Paweł nominował Journal of Ardency (EP) jako swoje Honorable Mention i wspomniał tam, że jeżeli długograj Class Actress nie zostanie płytą roku, to szczerze się oburzy. Więc jeśli dziwiło was, że na naszych łamach nie ukazała się recenzja Rapprocher, to teraz już wiecie czemu. Tylko, jeżeli jest tak źle, to czemu jest tak dobrze? Bo przecież ósma pozycja, to dobra pozycja. A no dlatego, że to tu jest to świetne Keep You, weekendowe Weekend, zmysłowe Missed i przebojowy refren Love Me Like You Used To. Nie lubimy rozczarowań, ale umiemy docenić dobrą muzykę, a Class Actress mimo, że nie wykorzystali całego swojego potencjału, to nagrali fajną płytę. [SimonS]

07
J*Davey
New Designer Drug

Z żartów to znam ten, że wytwórnia to odrzuciła. Mało pewnieśmieszny dla duetu, ale to do nich należy pointa. Na przestrzeni minut, współczesner&b staje się niewspółczesnym r&b, by za chwilę przetransformować się w kwas,kraut, podziemny hip-hop, nadziemny chart-pop i siedmiogłową bestię, bo czemunie, cały czas pozostając materiałem o który majorsy powinny się pojedynkowaćzbrojnie. Bardzo długo by opowiadać. [Piąty Bitels]

06
Almunia
New Moon
recenzja [Piąty Bitels]

Przypadek współczesnej – jedynej być może – płyty, któraspodobałaby się i die-hardom King Crimson, i mnie. A to nu-disco prawie-że.Jeżeli w roku 2012 jeszcze się do płyt „wraca”, to latem polecam koniecznie.[Piąty Bitels]

05
Ringo Deathstarr
Colour Trip

To co się stało na tym LP to chyba wygrana nostalgii nad zimną kalkulacją. Mocno baśniowe gitary, te wokale rozmazane i rozmarzone. Elliott Frazier i Renan McFarland długo musieli wpatrywać się w swoje buty żeby wysmażyć takie brzmienie. No i oczywiście nie ulega wątpliwości, że nad wszystkim unosi się duch Billy’ego Corgana. [Dzieciak]

04
Violens
Nine Songs – 2011 (Embrace)

Violens uszczęśliwiali nas przez cały rok. Embrace jest zbiorem dziewięciu singli, które regularnie ukazywały się co miesiąc, by w listopadzie zostać skompilowanym na jednej płycie. Niczym pojazdy Power Rangers razem stworzyły niewyobrażalnie mocnego robota, który bardzo namieszał w 2011 roku. Mimo, że jest to jedynie zbiór singli, a sam zespół nie uznaje tego jako płyty, zapowiadając swój drugi longplay na 2012 rok, materiał jest bardziej spójny niż ten z Amoral. Jest marzycielsko, lekko i przyjemnie. Zespół pozbył się pewnej nachalności z debiutu i udowodnił, że wciąż ma nowe pomysły na siebie, więc 2012 rok również może do nich należeć. [SimonS]

03
Robag Wruhme
Thora Vukk

Ksiądz Robag udziela nam technobłogosławieństwa, pochylmygłowy. Pędzelkiem microhouse'owych mikromotywów szkicuje pocztówkę z kraju dużobardziej odległego niż Niemcy, które znamy. Kliki, kopiuj-wkleje i łzy w uszach:Jelinek spotyka miłość. Minimal, niby, a szyty nićmi grubymi, i kogo owa nićnie przeszywa, ten niewrażliwy i niech bosą stopą wdepnie w Lego. Albo takie Ende: to już nawet nie muzyka, bo muzykadziała na jeden zmysł, a nie sześć z pięciu. Powąchajcie Thora Vukk, Robag Wruhme bukk. [Piąty Bitels]

02
Gang Gang Dance
Eye Contact
recenzja [Yeti]

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a GGD bym nie słuchał, nic bym nie zyskał. Jeśli ktoś dźwiga ten rok na swoich barkach, to robią to właśnie Brian, Liz, Josh, Tim i Jesse. Popierdolenie tego materiału być może nie osiąga zenitu, but who cares? Liczą się tylko te poranki, gdy zaspany ruszam w drogę o szóstej rano, idąc przez mroźny Wrocław, a budzi mnie atakujące bębenki MindKilla. Liczą się tylko te chwile, gdy zachwycałem się klawiszami i koncepcją wokalu w Chinese High; liczą się tylko te godziny wykradzione z mego życiorysu. Okej, może i słyszałem w życiu kilka lepszych płyt; może i bym chciał się kiedyś od Eye Contact uwolnić. Ale, w sumie, po co? A dla koncertu dla Pitchforka poświęciłem jakiś mecz Copa America – ci, co mnie śledzą na Twitterze, wiedzą co to znaczy. [Yeti]

01
Toro y Moi
Underneath the Pine
recenzja [Yeti]

Toro zbój w biały dzień, ale nie w głowie mu rozboje (aprzeboje, w sumie instant-klasyki). Utorował sobie Toro drogę do naszych małychserduszek i wyplenia z nich symptomy mizantropii i stanówmaniakalno-depresyjnych (y koi). W zamian, wszczepia swoje wizje: w 2011 spodsosny, w 2010 – z kosmosu. Albo, po prostu, w polu: zainteresowania, wpisuje:nagrywanie płyt roku. Ciepły to album, a człowiek-orkiestra śmieszek Chaz pokazujena niej środkowy palec (ale taki delikatny, subtelny środkowy palec) wątpiącymw jego talent piosenkopisarski, który, rozumie się samo przez się, jest – ijest trochę poza czasem. Funktastyczne linie basowe, beztroskie zaśpiewy, idyllicznainstrumentacja, epitafium chillwave'u, płyta roku, lepsze niż Causers of This, autentyczne piękno,widzimy się za rok, How I Know,wszechwładza, esprit… [Piąty Bitels]

LISTY INDYWIDUALNE

10 najlepszych płyt 2011: Polska

2012-01-21T15:30:00.000+01:00

Jeśli to całe pieprzenie o plagach egipskich latach chudych, latach tłustych i innych tam dziwactwach ma w sobie coś z prawdy, to przyszło nam żyć w urodzajnych muzycznie czasach. Przynajmniej na gruncie polskim. Rok 2011 obrodził nad Wisłą w produkty tak dobrej jakości, że aż zastanawiałem się przez moment nad wydłużeniem redakcyjnej listy do 20 pozycji. Ostatecznie wybraliśmy jednak stały system 10+4, zaś po resztę odsyłamy do list indywidualnych. Szczególnie tej naczelnego. Znaczy mojej. [Yeti]

Honorable mention:

Warszafski Deszcz
Prawdę powiedziafszy
nominował: Yeti

Nie no kurwa ja wszystko rozumiem, ale te inteligenciki jebane to już przeginają. Łona mógłby nasrać i narzygać, a i tak będzie miał miejsce na liście, bo nagrywa rap kurwa dla studentów. POSRAŁO? Webber coś tam pierdnie, jakiś typ zrobi filmik na JUTUBIE i sobie będziemy puszczać z ajpodów w taksówkach po ostrych melanżach w dobrych klubach, o ile piwo nie jest kurwa po osiem złotych, bo studenci są biedni. I CO MOŻE JESZCZE COMĘ?! Spoko. Możecie mi pluć w twarz dalej, ale hiphop Tedego nigdy nie zginie. Jebać hejterów. Jebać Rysia Peję, puciu-puciu. Idę oglądać TVN Turbo.

Piętnastka
Dalia
nominował: SimonS

Piętnastka to instrumentalny projekt Piotra Kurka, w którym On sam gra m.in na organach, syntezatorach i akordeonie. Za to Dalia to kaseta, która przenosi nas w świat baśni i fantazy. Z pierwszego gatunku już dawno temu wyrosłem, a drugi tak naprawdę mnie nigdy nie zainteresował. Chociaż w czasach gimnazjum tak nie wypadało, bo każdy wokół czytał Sapkowskiego czy Tolkiena. Mimo jednak moich uprzedzeń nie warto było pomijać tego materiału na naszych łamach, bo był on jednym z najciekawszych w zeszłorocznej polskiej muzyce. Jest psychodelicznie a zarazem radośnie, więc jako soundtrack do Piszczałki to by się raczej nie nadał. Ale przecież baśnie zazwyczaj są pozytywne, a u Hobbitów w wiosce też było wesoło, więc coś by się znalazło. Jednak powinno być to coś naszego, słowiańskiego, bo to swojska muzyka. Propozycje?

Galus
Futura
nominował: Piąty Bitels

Galus nie-anonim to pierwszorzędny sampelkradziej. NaFuturze małe, duże (przeważnie małe) wprawki instrumental-hip-hopowe faktyczniegrzęzną w gruncie, na którym „ktoś kiedyś” postawił Endtroducing....., ale jeślito przywara, to co nią nie jest? Pejzaże solidne, więcej niż solidne – no itytułowy, na razie najpoważniejsze świadectwo możliwości producenta. Obserwuję.

Kyst
Waterworks
nominował: Dzieciak

Może są nieco egzaltowani. Może są wrażliwsi niż ostatnie jesienne liście na drzewach, które jeszcze nie zdążyły pospadać. I w końcu: może nie odkrywają Ameryki. No bo musimy jasno sobie powiedzieć – niczego nowego na Waterworks nie usłyszałem (oczywiście w kontekście muzyki ogółem). Ale musimy też sobie powiedzieć jasno o innej sprawie – od czasu do czasu trochę wrażliwości nikomu nie zaszkodziło, prawda? A że jest miejscami nieco topornie? Jak wiemy tylko hejterom to przeszkadza, a dla mnie ważniejsza jest w tym szczerość. A co!

Top 10:

10
Muzyka Końca Lata
PKP Anielina
recenzja [Yeti]

Pamiętacie złote myśli? „Masz sympatię? Jeśli tak – podajinicjały”, później: „masz komputer?”. Ulubiony zespół, potrawa, film. Aktor,aktorka. Albo taki trzepak – pierwszy przyrząd gimnastyczny i pierwszyportal społecznościowy. Frugo kiedyś nie było za słodkie, bo teraz to jest. „Wieczoramichłopcy wychodzili na ulice”. PKPAnielina jest udaną próbą otworzenia pamiętników starszego rodzeństwa motywami-śrubokrętami,które łatwo hejtować, by za chwilę szukać podobnych, zagranicznych naPitchforku. Indie pop nigdy stop. [Piąty Bitels]

09
Łona i Webber
Cztery i pół
recenzja [Yeti]

Na hip hopie znam się jak kot na kwaśnym mleku. A może i jeszcze mniej. Oczywiście korzenie znam, miejscami nawet lubię (doskonale pamiętam czasy, kiedy królował Kaliber 44, a beef pomiędzy Liroyem i Nagłym Atakiem Spawacza był szeroko komentowany ‘na murku’), ale mimo wszystko nie traktowałem do niedawna hh jako pełnowartościowego produktu muzycznego. Nie jestem pewien czy to wina upływających lat czy może podświadoma forma mojego koniunkturalizmu, czy – co wydaje się dla mnie najlepszą opcją – jakość produktu muzycznego znanego jako hh jest coraz lepsza.

Dlatego nie czuję się w żaden sposób upoważniony do jakiejś szerszej oceny Cztery i pół w innej formie niż podoba mi się/nie podoba. I nawet pomimo głosów o domniemanej „lewicowości” (której tak naprawdę nie dostrzegłem) i co za tym idzie „upolitycznieniu” w jakimś sensie, ten krążek zajebiście mi się podoba. I ten diss na hipokryzję „oburzonych” w Nie pytaj nas podparty dusznym bitem, i opowiastka o stoicyzmie w To nic nie znaczy, i moralizatorski Patrz szerzej. Ale i tak najbardziej zapamiętałem: „Jesteśmy w kontakcie.. eh!” [Dzieciak]

08
Trupa Trupa
LP
recenzja [Piąty Bitels]

I jeszcze raz: jak to „lata 60. i 70.”, kiedy w Good Days Are Gone po głowie łaziFugazi. Od Doorsów do post-hardkorsów mknie Trupa dokładnie tak, jak opisywałemją w czerwcu (bardzo dobrze się mnie czyta, polecam się). Wady: rozgłos niemiarodajnyi miejsce u nas za niskie. [Piąty Bitels]

07
The Kurws
Dziura w Getcie

„Biedna młodzież gra punk rocka, niech się z tego cieszy” – te słowa doskonale pokazują, kim są The Kurws. Bo młodzież, która gra punk rocka, przypomina raczej małpy wypuszczone z klatki do gaju, skaczące z gałęzi na gałąź i szczerzące zęby dookoła. Jakby dać jeszcze tym małpom trąbki to nam wyjdzie reggae. I niejako w opozycji stoją The Kurws, fundujący hipnotyczny trans i energiczny jazgot, który od razu pokazuje, że mamy do czynienia z muzykami najwyższej próby. Już Lech Wałęsa uświadomił mi, że ta kaseta znajdzie się w moim rocznym zestawieniu. Niech się młodzież cieszy, bo póki co, mogą grać jedynie na uczniowskich spędach. Nawet Pink Freud nie dali mi ostatnimi czasy tyle radości co ci tutaj. [dzieciak]

06
kIRk
Msza Święta w Brąswałdzie
recenzja [Piąty Bitels]

Czy to znak od Boga? Najpierw na studiach musiałem przygotować prezentację o Gościu Niedzielnym. Następnie napisać referat na temat stosunków obyczajowo-religijnych jako zjawisku globalizacji. Teraz za to zostałem wysłany na Mszę Świętą w Brąswałdzie. Te ostatnie zadanie jest zdecydowanie najprzyjemniejsze, a poza tym żaden utwór z tej płyty raczej nie zostanie Piosenką tygodnia w Radiu Maryja. Wyobrażacie sobie, żeby ksiądz prowadzący zapowiedział na łamach katolickiej stacji Prawdziwe piekło albo Ortodoks? Pierwszego nawet nie trzeba tłumaczyć. Przy okazji drugiego rozdzwoniłyby się telefony, że jak to możliwe, że jedyna prawdziwa polska stacja radiowa krzewi kulturę żydowską. Zresztą nie muszą znać tytułów, wystarczy że usłyszą te mroczne i ciężkie dźwięki, by dojść do wniosku, że za tym wszystkim musi stać Nergal. Nic z tych rzeczy. Kirk nie propaguje tutaj ani mszy kościelnych, ani tym bardziej czarnych. Nie ma czego się obawiać, jest to płyta dla każdego. Chociaż odradzałbym słuchania jej po zmroku lub w zamglonej wiosce. A nuż przed naszymi oczami pojawi się dziewczynka z okładki. [SimonS]

05
Plum
Hoax
recenzja [dzieciak]

Przebywając wśród znanych sobie ludzi, mniej więcej wiemy, czego się możemy po nich spodziewać. Plum znamy od dawna. Mniej więcej spodziewaliśmy się tego, że będzie ostro. Jednak Hoax przeszło moje oczekiwania i śmiało mogę przyznać, że się tego nie spodziewałem. Tym lepiej, prawda? I serio – jedyne co mi przychodzi do głowy mając w głowie muzykę z Hoax to: moc, energia, kop i pierdolnięcie. [Dzieciak]

04
Microexpressions
Lie in Wait (EP)
recenzja [Yeti]

Co tu dużo mówić. Microexpressions został po raz drugi z rzędu najlepszym zespołem rockowym w Polsce. Kolejna znakomita EP-ka. Życzę zespołowi, jak i nam wszystkim, żeby rokrocznie wydawali po takim minialbumie. Bo zastanówmy się, czy jest nam potrzebny longplay od Microexpressions? Czy chcemy czekać 2-3 lata na długograja? Kamp! w 2009 roku wydał EP-kę i zapowiedział album długogrający. Po wydaniu singla Heats byliśmy przekonani, że to już, kwestia miesięcy. Jednak rok 2010 minął, a płyty nadal nie było. Nastał 2011, pojawił się singiel Cairo i to musiał być ten rok! Mamy już jednak 2012, a jej wciąż z nami nie ma. Dlatego nawet nie chce mi się gdybać czy pojawi się w tym roku. Zresztą żyjemy w czasach, w których longplay ma coraz mniejszą rację bytu. Muzyki coraz więcej, czasu coraz mniej, a debiutanci chwaleni za EP-ki zazwyczaj zawodzą na pełnoprawnych debiutach. Bo pięć kawałków ciekawych, a pozostałe sześć okazuje się zwykłymi zapychaczami. Na minialbumie nie ma na to miejsca, ostają się najlepsi. Dlatego z Lie in Wait polecam: Man on the Wire, Land Can Be, Fake Miracles, All Like Comets i Giant in the Forest. W szczególności rekomenduję All Like Comets (ten riff w 2:17!). Ulubionym momentem naczelnego jest cały rozwój Land Can Be, gdzie Radiohead spotyka się z Sigur Rós i Jazzpospolitą. Najukochańszym utworem Piątego Bitelsa z pewnością jest Man on the Wire, a Dzieciak zasłuchuje się w Giant in the Forest. Słyszałem Czytelniku, że za to Ty uwielbiasz Fake Miracles. Elitarna piątka. [SimonS]

03
Ten Typ Mes
Kandydaci Na Szaleńców
recenzja [Yeti]

Dziewiątkowy album? Na lajcie!

(Ratuję się obrazkiem, bo nie do końca czuję się kompetentny do pisania o ścisłym topie polskiego rapu ever.) [Yeti]

02
Iza Lach
Krzyk
recenzja [Yeti]

Ujęcie pierwsze:

– Tym razem przyjdzie nam się zmierzyć ze świeżym przekonaniem. Jamie, spotkałeś się może z historiami o Izie Lach? Mit mówi, że brak jej tożsamościartystycznej i talentu, jej kariera jest wykalkulowana, maniera wokalnasztuczna i irytująca, a piosenki banalne.

– Tak, Adam, słyszałem. I z Brodki ściąga!

Reklamy:
Trochę minęło od Już czas i już czas –oddać cesarzowi, co cesarskie. Chcielibyście w tym wieku pisać Ty i ja albo Zanim znikniesz. Iza wraca po trzech latach, znowym, względnie bezpiecznym materiałem – tak, brak jej utworom dopaminyvs. nie, nie jest to problem. W tym niewesołym, osobistym pop-poletku Iza jestsobie sterem, żeglarzem, okrętem – tekściarzem, wokalistką, producentem.

Ujęcie drugie:
Odsłuch płyty.

Reklamy:

I sobie radzi. Wkuwa w kompozycje zarażające / zażerającemotywy, motywiki: pędzące Nic więcej,a – z drugiej strony – rozedrgany klawisz sypialnianego, deszczowo-śnieżnego Tylko mój. Mało na Krzyku krzyku, a więcej kruchego prawie-szeptu, ale mnie tawrażliwość przekonuje, choć wcale nie musiałaby, bo piosenki bronią się same.

Ujęcie końcowe:
Mit obalony.

[Piąty Bitels]

01
Nerwowe Wakacje
Polish Rock
recenzja [Yeti]

Pierwszy album, o jakim pogawędziłbym z Dougiem Martschem,gdybym miał z nim gawędzić o albumach. Geneza: galaktyk błysnęła moc, kometyzmieniły tor, wyłonił się wszechświat nowych znaczeń. A potem już recenzje: unas pozytywne na tyle, że węszono kumoterstwo i spisek. Nic się nie zmienia –płyta, która była mi wiosną zeszłej wiosny wciąż jest mi serca biciem i choć „czasemchciałbym móc wyłączyć słuch”, to odsłuch Polish Rock przywraca wiarę już nawetnie w instytucję słuchu, ale w ludzkość. Serce na sznurku i serce na talerzu.Powiedziano już wszystko.

Z ostatniej chwili: superman nie jest dead. [Piąty Bitels]

LISTY INDYWIDUALNE

10 najlepszych singli 2011: świat

2012-01-15T16:00:00.000+01:00

Co rok, to gorszy, ale i – co rok, to więcej singli zagranicznych poznaję. A że w tym wyjątkowym przypadku ilość przekłada się na jakość, dziś jedziemy z raczej – jeśli ktoś czyta nas regularnie, a wierzymy, że ktoś na pewno – niezaskakującą, ale moją ulubioną częścią podsumowania. [Piąty Bitels]

Honorable mention:

L-Vis 1990
Lost In Love
[posłuchaj]
nominował: SimonS

W teledysku sobowtór Rafaela Nadala przemierza ulice za sterami Mustanga, by dotrzeć do dziewczyny, która wygląda jak piętnastoletnia Annie z filmu Mr. Nobody. A murzyn, jak to murzyn, na piechotę przemierza pustynię. Tylko proszę, o rasizm mnie nie oskarżać, bo uważam, że ten Afroamerykanin (a niech wam będzie, co z tego, że z Bristolu) bardzo fajnie śpiewa. Niby o tym, że Lost In Love, ale sama para wygląda na szczęśliwą. Nawet na końcu biorą wokalistę jako autostopowicza, a przecież nieszczęśliwi na gapę nie zabierają. Może to On był tą ich utraconą miłością? No ale dobra, przedstawiłem wam aktorów, piosenkarza, który zwie się Javeon McCarthy, a zapomniałem chyba o najważniejszym, czyli o Jamesie Connolly. O kim? O Jamesie, który jest bardziej rozpoznawalny jako L-Vis 1990. Gość znany z neonowych syntezatorów nagrał fajnie bujający letni kawałek, który umilał te nieliczne słoneczne dni. Warto też zwrócić uwagę na logo L-visa 1990. Wygląda znajomo. Dlatego też w tym sezonie planujemy wypuścić na rynek takie oto koszulki. Oczywiście odwrócimy ucho, a pod nim walniemy Uchem w Nutę. Zrobią furorę, bankowo.

Ronika
Forget Yourself
[posłuchaj]
nominował: Yeti

Koledzy przespali? Wake up, wake up, wake up, wake up!! Co mogę pisać o singlu, którego da się opisać w całości tekstem z jego refrenu? Oooooooohhhhhhhhh i hey, hey, YEAAAAAAAH wystarczają w zupełności, ktoś ma wątpliwości? Jeśli Was to nie przekonuje: spójrzcie na teledysk, lata siedemdziesiąte, Polska była trzecia na świecie, a ludzie już szykowali foty na Facebooka.

Beyoncé
Countdown
[posłuchaj]
nominował: Piąty Bitéls

Trochę przeprodukcja, trochę prze-produkcja. Czego tu niema? W przepysznym – bo od słowa „przepych” – podkładzie ścigają się harrisonowe– bo od Richa – perkusjonalia i sekcja dęta, która „wyjaśnia”. Refren, zamiastrosnąć, opada i to w sposób więcej niż „ciekawy” – motyw odliczanki sprzątawszystkie Halo, jakie padły z ust Be (i jej fanek!). Poza tym, o czym niżej damznać, lubię duszne piosenki (nie, że z duszą, a że duszą – że chwiliwytchnienia nie ma). Najlepsza rzecz, do jakiej przyłożył się (tu: współautor)The-Dream.

Battles

Ice Cream

[posłuchaj]

nominował: Dzieciak

Gdyby nie Wiadomo Kto, gdyby nie wysyp czarnoskórej muzyki (ta, muzyka ma skórę, w dodatku kolorową!), która niespodziewanie rozpanoszyła się w moich osobistych rankingach, Ice Cream znalazłby się zaraz za podium. Dziwię się kolegom, dziwię się ludziom, dziwię się wszystkim stworzeniom, które nie doceniają. No jak nie doceniają? Słuchu nie mają? Co może być bardziej kochanego niż nieskomplikowany rytm, szalejące gitary, głęboki bas i hipnotyzujący głos Aguayo? Dodatkowy plus to udany (moim zdaniem oczywiście) klip, który w tym roku nie miał chyba sobie równych.

Top 10:

10
Gang Gang Dance
Glass Jar
[posłuchaj]

Siedzicie w mieszkaniu w jakimś wielkim mrówkowcu. Zza ściany dobiegają jakieś dość tajemnicze dźwięki. Cóż to może być? Czyżby grały w ścianach peerelowskie rury? Czyżby prefabrykowane ściany były tak cienkie, że słychać każdą instalację w tym budynku? Nie… dźwięki są… zbyt dziwne. Zbliżasz się do tej ściany i odgłosy stają się nieco wyraźniejsze. Już wiadomo, że to raczej nie rury. Te dźwięki na pewno nie są przypadkowe. Chociaż… Zaraz, zaraz… To nie jest czyjaś łazienka w pobliżu?. Niezupełnie. Zaciekawiony przykładasz ucho. Wyraźnie słyszysz czyjeś głosy. Ale to nie wystarcza. Czuć powtarzający się rytm. Intrygujący, pociągający. Biegniesz szybko do kuchni z obawą, że coś ci może umknąć, bierzesz ten słoik, wracasz i przykładając go do tej nieszczęsnej ściany… w końcu wszystko słyszysz. Ci sąsiedzi z piątego piętra, co wyglądają na obcokrajowców, skąd oni tam są, z Pakistanu, Indii, czy innych Hawajów, robią imprezę, spać nie dają. [Dzieciak]

09
The Rapture
How Deep Is Your Love?
[posłuchaj]

Pamiętacie moje zaskoczenie, gdy dowiedziałem się, że The Rapture wciąż istnieją, a na dodatek wydali świetnego singla? Tę radość, że twórcy Echoes są jeszcze w stanie nagrać coś dobrego? W międzyczasie wydali płytę i okazało się, że może i są, ale zdecydowanie za rzadko. Za kilka lat 2011 rok w wykonaniu The Rapture będzie nam się kojarzył jedynie z How Deep Is Your Love? i tak, będą to miłe wspomnienia. Dzieciak z rozrzewnieniem będzie wspominał pisanie swoich prac naukowych, jazdę rowerową na krawędzi, ze słuchawkami na uszach, a ja z pewnością zapamiętam ten saksofon i zapętlony motyw klawiszowy. [SimonS]

08
Azealia Banks
212
[posłuchaj]

No kto by przepuszczał, że bit Lazy Jayawzbogacony o wokal bezczelnej i wulgarnej dziewuchy z ohydnymi tipsami i ustamijak kilo wołowiny, ubranej dodatkowo w sweter z Myszką Miki stanie się bangeremroku. Z Float My Boat zostały wycięte niemal wszystkiezbędne dźwięki, została sama esencja, tak jak w filiżance z kilkoma torebkamiteatley. Niesamowity flow Azealii jest zakończony prawdziwą wisienką – tadziewczyna naprawdę zajebiście śpiewa! Całość porywa, każe podrygiwać do rytmu,przytupywać nogą i uderzać palcami w stół. Getto jeszcze nigdy nie było takłatwo przyswajalne. [Dzieciak]

Rihanna

You Da One
[posłuchaj]

Gdybyś rok temu powiedział mi, że będę się zachwycał Rihanną w klimatach rege, rzekłbym: ".... fajnie by było!" I oto nadszedł upragniony rok 2011, a ja poznałem pierwszy "fajny, naprawdę fajny" SINGIEL REGE. Rastafarianie wszystkich krajów łączcie się? Nie do końca -- i to mi się tu właśnie podoba. Bujamy się z Rihanną; zaś co do teledysku -- bujaj się, Rihanno. Zbyt pruderyjny jestem, chyba. [Yeti]

Clams Cassino

I'm God
[posłuchaj]

Przegapiłem moment, w którym zawinął Casino interes i teraz – zamiast kleić bity – składa ścieżki dźwiękowe do lądowań na Marsie. Są ludzie, którzy nie poznają dobrego sampla, choćby uderzył ich w twarz – i jest też Clams, który de facto uderza samplem w twarz (po czym mianuje się Bogiem i niewiele chyba chybi). Oryginał to Just for Now Imogen Heap, ale kogo w tym momencie obchodzi oryginał. Anieli grają, króle witają. [Piąty Bitels]

Sky Fereira

99 Tears
[posłuchaj]

Greg Kurstin, młoda gwiazda pop, popieprzony, szybki refren z wieloma chórkami i jestem kupiony. "Greg Kurstin posiadł klucz do doznawania przyjemności naczelnego", zdiagnozowałby profesor Lew Starowicz -- i miałby rację. To jest gdzieś w mózgu zapisane? W sercu? W czym? Nie chcę znać odpowiedzi Lwa Starowicza. [Yeti]

Violens

When to Let Go
[posłuchaj]

Czary-Marry, bo mógł to nagrać Marr. I każdy z C86 w rokucirca 1986 mógł. A to tylko Elbrecht, „brecht”. Jangle > jungle, a przeztrzy minuty When to Let Go – jangle > wszystko. „Wokale łączą się w korale”,a ja rozpościeram pyszczek i piszczę – i piszę: Violens rock-zespół roku, lekko.Rasowa kompozycja, o której marzą managementy zespołów, które nigdy nie nagrająswoich Nine Songs (ani nawet Amorala). [Piąty Bitels]

Class Actress

Keep You
[posłuchaj]

Keep You znakomitym singlem jest i mimo, że okazał się jedynie wróbelkiem który płyty roku nie czyni, to obrażać na niego się nie możemy. Bo posługując się żarcikiem Yetiego: to wciąż kawałek ze świetnym podwoziem, nadwoziem i trakcją jazdy[1]. Dowody? To tu są te bulgocząco-burczące klawisze które wznoszą się ku górze i – zanim na dobre utworzą bańki – przekłuwane są głosem Elizabeth Harper[2]. W pełni zgadzam się z opiniami cytowanych.

[1] Yeti, Single Player#6: lato 2011, Uchem w Nutę, 31 VII 2011.
[2] Piąty Bitels, Single Player#6: lato 2011, Uchem w Nutę, 31 VII 2011.

[SimonS]

The Go! Team

Buy Nothing Day
[posłuchaj]

Nie wierzę w tę piosenkę. Go! Team i Bethany nie zawracająsobie gitary kondycją gitary w świecie – hooki atakują hurraczeredą; skomasowaną,skondensowaną, gęstą masą. Lawiną, wodospadem może. Ewenement-nieceregieleniesię – skończony, postawiony na uptempo-shoegazerowym fundamencie pop-pomnik,trwalszy niż ze spiżu. „Kiedyś po latach historia przyzna nam rację”, BuyNothing Day to ciżba wyciśniętych do ostatnich kropli sekund, z których każdarżnie, tnie i „nie bierze jeńców”. W połowie utworu trzeba wyjść sięprzewietrzyć, co linijka to strzał w środek tarczy – i z tarczą, nie na tarczy, powrótz boju (o mój utwór roku, hihi). „Takich piosenek już się nie pisze”. [Piąty Bitels]

Toro Y Moi

How I Know
[posłuchaj]

Tak, to znowu Toro Y Moi. Jest niczym Sebastian Vettel w Formule 1. Zdominował w ostatnich dwóch latach większość muzycznych rankingów i u nas też nie daje szans konkurencji. Moglibyśmy się wyłamywać, próbować być oryginalnym, ale kogo jak kogo, siebie oszukiwać nie będziemy. Chaz Bundick jest obecnie naszym ulubionym muzykiem. Nie mamy własnego gustu? Jeżeli mój oryginalny i niepowtarzalny gust muzyczny ma być pozbawiony nagrań Toro Y Moi, to już wolę być posądzany o nieposiadanie własnego. 2011 rok był tym, w którym odkryłem większość jego materiału sprzed ery Causers of This i to te piosenki zrobiły mi ten rok. Dwanaście miesięcy bez wyrazu, których za kilka lat prawdopodobnie w ogóle nie będę pamiętał. Ale będę wiedział, że to wtedy zrozumiałem na czym polega fenomen tego sympatycznego Amerykanina. Zapętlałem w nieskończoność Ektelon, My Touch czy Movements, a Master of None uznałem za jeden z najlepszych coverów w historii. Sięgałem po te starocia, ale i tak najczęściej słuchaną piosenką w tamtym roku było How I Know. Dlaczego to jest singiel na 9.3 wytłumaczyliśmy już z Yetim przy okazji Single Player. Dlatego powtarzać się nie będę, tym bardziej, że to już trzeci w dniu dzisiejszym utwór, który wcześniej opisywałem w naszej singlowej rubryce. Powiem tylko tyle, jeżeli nigdy wcześniej nie słyszałeś How I Know, zwróć uwagę na to co się dzieje po 38 sekundzie pierwszej minuty. Więcej wyjaśniać nie trzeba. [SimonS]

LISTY INDYWIDUALNE

10 najlepszych singli 2011: Polska

2012-01-13T18:45:00.000+01:00

Mamy tak: mamy polskie single, to jest mój konik, ja tu będę rządził, dzielił, wykonywał. Naczytacie się dzisiaj mnie, ustalmy, będziecie rzygać mną, ustalmy, a potem nagle i bezboleśnie oddam więcej pola w kolejnych odcinkach kolegom. Nie da się zacząć lepiej podsumowania roku 2011 od zestawienia polskich kawałków; po prostu nie da się, bo i to polska muzyka jest tym, co cieszyło w nim najbardziej. Z radością, po długim oczekiwaniu, przedłużonych deadline'ach i mobilizowaniu się wzajemnie, przedstawiamy Wam pierwszy epizod najlepszego w historii tego bloga podsumowania, ze śliczną grafiką, chyba niezłymi tekstami i -- przede wszystkim -- godzinami znakomitej muzyki. Jesteśmy dobre gracze, stwierdzam. [Yeti]

Honorable mention:

Ten Typ Mes
Zamknięcie
nominował: Yeti
[posłuchaj]

Honorable Mention to rubryka pełnej dowolności. Często ogranicza się ona do sztampowego wrzucenia na listę tego, co podbiło indywidualny, a nie znalazło odzwierciedlenia w redakcyjnym rankingu. Czasem jednak jest to moment na uhonorowanie pozycji wyjątkowej, która z jakiegoś powodu nie pasuje do całego zestawienia. Tak jest i w tym przypadku. Zamknięcie nie jest bowiem tylko closerem najnowszej płyty Mesa. To arcydzieło polskiego rapu, krojące niebywałą historię "na poziomie szczerości, który zawstydza innych". To wielowątkowa opowieść o traumach Mesa - tego samego człowieka, którego znamy z przechwałek o pukaniu lasek, wysysaniu alkoholu przez zamknięte butelki czy dissującego wszystkich poza sobą; inna, wewnętrzna strona hedonisty ubranego w raybany i palącego cygara. Piękny, stonowany bit zalicza się zdecydowanie do muzycznej czołówki roku, a liryzm Piotra Schmidta osiąga momentami poziomy poezji. Inteligentnie uszyty tekst przeprowadza nas więc przez osobiste konflikty Mesa, przez jego stosunek do Warszawy, aż po dziecinną traumę porzucenia przez ojca. Brzmi banalnie i ckliwie? No właśnie nie, bo każda historia ma drugie dno, co Mes dokładnie rozumie, konfrontując np. decyzję swego taty z jego zawodem, w którym codziennie ratuje ludzkie życia. "Rzuciłeś nałóg palenia, rzucasz wyzwanie śmierci / rzuciłeś swoją żonę, rzuciłeś trójkę dzieci" - rzuca Mes, niszcząc wszystkich pieprzonych "szczerych raperów ulicy", rapujących o traumie bloków w podartych portkach. Razem z tradycyjnie już niesamowitym flow i chwalonym wcześniej podkładem, otrzymujemy jedną z najlepszych historii w polskiej muzyce ever, o wszystkim "co jak dziura w zębie - zieje przeszłością i bólem tętni". Nie-sa-mo-wi-te.

Benagain
Era Plancka
nominował: SimonS
[posłuchaj]

Krótko, modnie i na temat. Krótko, bo długość kawałka niczym u Guided by Voices. Żadna to krajowa odpowiedź, bo to zupełnie inny styl grania, ale doskonały dowód, że po polsku też można w półtorej minuty. Nie ma tu straconych sekund, niepotrzebnych powtórzeń, wszystko perfekcyjnie wymierzone. Modnie i na temat, bo o hipsterkach, rowerach holenderskich i studentkach socjologii, a o tym wszystkim Polacy mówili w 2011 roku. Nie wiem po co i dlaczego. Ale również nie wiem po co moi rodacy słuchają Gotye, więc moje pytania pozostaną bez odpowiedzi.

Brenda Walsh
Favourite Porn Site
nominował: Piąty Bitels
[posłuchaj]

Inspiracje: Jamiroquai, disco, Beverly Hills 90210, pornsites, muzyka czarna jak hematyt, Neptunes, Timberlake, Reich, big bandy, twojeulubione bandy. Podkład nawarstwia się i rozwarstwia, pulsuje i dotrzymujekroku panu wokaliście, który kradnie widowisko. To wszystko. [Piąty Bitels]

Trupa Trupa
Take My Hand
nominował: Dzieciak
[posłuchaj]

Na mojej liście ta dość ważna rzecz została umieszczona niżej, niż można się by było spodziewać wiedząc, że mam jakieś preferencje muzyczne. Posiadam takowe, owszem i w tych preferencjach mieści się w całej rozciągłości i okazałości singiel Take My Hand grupy Trupa Trupa, o której co nieco pisaliśmy. No i co mogę napisać? Porządny gitarowy kawałek, którego chce się słuchać. No i rewelacyjnie wychodzi na koncertach.

Top 10:

10
Plum
Hoax
[posłuchaj]

Każdy musi przyznać, że w tym roku wyszłomnóstwo dobrych rzeczy na naszym krajowym podwórku. Że nawet nasze rodzime,uwielbiane przez studentów dinozaury, wydały przyzwoity materiał. Wiadomo, żejeśli będą rozdawane jakiekolwiek nagrody, to zgarną je przedstawiciele właśnietych dinozaurów… Nie ma co rozpaczać jednak. Hoax i tak kładzie wszystko na łopatki.Dawno nie było u nas tak rasowego gitarowego uderzenia. A tak naprawdę(wyłączając z tego oczywiście scenę metalową) to ze świecą szukać takiegopierdolnięcia! I nie ma w tym cienia przesady. Sześć i pół minuty skondensowaneji niczym nieskrępowanej mocy. Wyraziste. Z wykopem i jajami. Mógłbym użyćwszystkich epitetów z jakich korzystają redaktorzy Teraz Rocka, żeby sięonanizować przy swoich ulubionych rockowych kapelach. Jest tylko jedna różnica:ten numer naprawdę na te wszystkie epitety zasługuje. [Dzieciak]

09
Crab Invasion
Margin of Order
[posłuchaj]

Dismemberment Plan to zawsze dobry plan. Crab Invasion kradnąze śpiewnika Travisa Morrisona najlepszy jego numer od lat, a że nieobcajest im nazwa The Car is on Fire – jest to również czołówka utworów The Car ison Fire (trochę Cranks, nie?). Riffy nie odkrywają Ameryki, ale – w możliwiejak najbardziej pozytywnym znaczeniu – „pochodzą z” Ameryki; a właściwie zLublina, za co pjona z miejsca. [Piąty Bitels]

08
Warszafski Deszcz
Gdzie tamte dziewczyny?
[posłuchaj]

Słoneczna wyprawa przez warszafskie ulice tropem dziewcząt z tamtych lat. Te poszły jednak na marnację; "wtedy dałbym wiele za twój jeden uśmiech / dziś udaję że nie widzę jak idziesz z wózkiem". Smutno? No właśnie nie bardzo, bo ŚLICZNOŚĆ bitu, radosny klimat wałka i w ogóle lato w pełni czynią z tych 4:32 jeden z najlepszych pomysłów na podkład do czerwcowego spaceru. [Yeti]

07
Afro Kolektyw
Czasem pada śnieg w styczniu (zakazane warzywo)
[posłuchaj]

"Wolta stylistyczna"; "komercja, frajerstwo". KAMAN, ludzie, gdzie Wyście byli? Od przynajmniej 2006 roku zapowiadało się usilnie, mówiło się wszędzie -- będzie Afro piosenkowe. Już Połącz kropki odchodziło przecież zdecydowanie od nurtu Czarno widzę. Wreszcie nadeszła długo wyczekiwana chwila -- pojawia się Afro Kolektyw z siłą polskiej piosenki. A że polska piosenka ma potężną moc (czytajcie Encypopedię, na wiosnę wznawiamy cykl!), to to muszą być listowe sprawy. Za jakość. [Yeti]

06
Rubber Dots
Counting the Beats
[posłuchaj]

Liczę bity, a bit w bit nie w ciemię bity. Trzymam kciuki,żeby im wyszło, bo jest potencjał do grania w klubach (i w reprezentacji). Znajwiększych wad zespołu, to będzie, że mało wydali – ale to jest donadrobienia. Tymczasem, Counting theBeats polecam wszystkim – bo przede wszystkim tym, którzy lubią, naprzykład, Furię Futrzaków – a nie znam nikogo, kto nie lubi. [Piąty Bitels]

05
Iza Lach
Nic więcej
[posłuchaj]

O Izie Lach trochę nie sposób nie pisać patetycznie. Ta przesympatyczna dziewczyna w zasadzie samodzielnie utrzymuje naszą wiarę w polski pop - żadne tam Futro, to właśnie Nic więcej jest tego najlepszym przykładem. Stosownie połamane bity, zmiany tempa i intensywności; refren wkręca się w głowę niczym wiertarka u Smarkiego Smarka. Nawet tekst jest tu chyba najlepszy z całego Krzyku. Jedna z najczęstszych repetycji w tym roku, a słowa "nigdy nie powiesz nic więcej, choćbyś chciał / i choć mnie trzymasz za rękę, puścisz i tak" nuciłem, śpiewałem i wkurwiałem nimi znajomych chyba z MILION razy. [Yeti]

04
The Car is on Fire
Lazy Boy
[posłuchaj]

Przebój lata? Prawdopodobnie tak. Na pewno miał być moim Otwarciem OFF Festivalu, ale zaspałem na Carsów. Na pocieszenie pozostało mi słuchanie TCIOF-u przy odbieraniu opaski, więc jakby nie patrzeć, zaczynałem ten weekend przy ich muzyce. W Katowicach było miło, a we wrześniu jeszcze zawitali do Szczecina, wieńcząc te lato, jakie by nie było. Więc tak, to był mój przebój lata.

Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje pisze...

CHŁOPIE, KONCERT O 15, A TY ZASPAŁEŚ?! ZRESZTĄ, NA FESTIWALACH SIĘ NIE ŚPI!! MODLĘ SIĘ ZA CIEBIE, SYNU!

[SimonS]

03
Nerwowe Wakacje
Nerwowe Wakacje
[posłuchaj]

W redakcji ustaliliśmy, że nie tykamy singli z Polish Rocka - ze względu na niejasny status niektórych kawałków i ze względu na oszczędzenie Wam listy roku ograniczającej się do 3-4 wykonawców. Przewidując tę sytuację, Szabrański zwołał zespół do sali prób i powiedział parę słów. Wszyscy byli poruszeni jego przemową, na końcu której lider Nerwowych dodał: "Ale spokojnie, panowie, spinamy dupy i robimy numer, który i tak wejdzie na podium". Potem jeszcze menadżer nakręcił im teledysk roku i znowu leżymy na łopatkach. A dodam tylko, że wersja live sprzed premiery singla zrobiła na mnie *lepsze* wrażenie. [Yeti]

02
Ten Typ Mes
Otwarcie
[posłuchaj]

Moim singlem roku został rap kawałek, a przecież ja praktycznie nie słucham rapu. Jednak jak już jakaś płyta mi się wkręci, to zostaje ze mną przynajmniej do końca roku. Tak było z Kandydatami, a przecież gdyby nie Otwarcie, to moglibyśmy się nie spotkać. Bo ja z Mesem nie miałem wcześniej styczności, ale gdy usłyszałem ten singiel, to już wiedziałem, że to będzie mocny zawodnik w tym roku. Więc to pierwszy powód, dlaczego to wg. mnie najlepszy tegoroczny utwór. Znakomitą płytę musi promować znakomity singiel. Drugi to taki, że przecież Otwarcie otwiera tę płytę, a świetny album musi mieć świetny pierwszy kawałek. Trzeci, to już sprawa oczywista. Bit, flow, tekst. Bez dyskusji. [SimonS]

01
Afro Kolektyw
Wiążę sobie krawat
[posłuchaj]

"Na polu do popisu wyrósł mi tylko chwast" - o czym mógł tu pisać Afrojax, jeśli nie o pisaniu o Afro Kolektywie? Nie chcę więc przynudzać, nie chcę się silić. WARIUJĘ na punkcie tej piosenki, a fakt, jak wysoko doszła na liście przebojów Trójki czyni mnie dumnym z sam nie wiem czego. Czuję się jakoś związany z tym utworem, na jakimś gruncie absurdalnym, odkąd usłyszałem go po raz pierwszy i wycedziłem "o kurwa... to jest doskona... doskonałe... doskonale pod mój gust". Do dziś to pamiętam, to był jakiś piątek, "po 22". Pamiętam wszystko: co wówczas robiłem, z kim rozmawiałem i nawet pamiętam co później jadłem na kolację. Jest w tym jakaś metafizyka, nie? A jak nie, a jak to ja po prostu zwariowałem, to i tak macie tu cudowny numer. Szlag. Zawsze przy podsumowaniach wychodzę na rozchwianego emocjonalnie. No, jestem, jestem. [Yeti]

LISTY INDYWIDUALNE

Ramona Rey: 3

2011-12-26T15:43:00.001+01:00

OCENA: 7.0

Ramona Rey to trochę jest dziewczyna z naszej paczki. Lubimy bowiem eksperymenty, lubimy udziwnianie rzeczy prostych przy jednoczesnej pamięci o podstawach -- melodii, chwytliwości. Taki pop nam się marzy, takiego popu chcemy słuchać: inteligentnego, ale przyswajalnego. Niestety, na nowym długograju Katarzyna Okońska osiąga to tylko połowicznie, wciąż każąc nam oczekiwać na coś, co się chyba już nigdy nie zdarzy - opus magnum album, który wdarłby się na listy przebojów w takim kraju jak nasz, jednocześnie dostarczając mnóstwo wrażeń muzycznych. Szkoda.

W jakimś sensie 3 jest naturalną konsekwencją poprzednich starań Ramony; zaczęło się przecież od prostych piosenek z gitarą akustyczną, nieco tylko poudziwnianych, ponad 5 lat temu. Wtedy mieliśmy utwory takie jak Pięknie jest czy Jak to widzisz (swoją drogą, piosenka wykorzystana w filmie, w którym Borys Szyc był klerykiem, zakochującym się w jakiejś kobiecie, z którą wędrował przez pola, by w przedostatniej scenie uprawiać seks i rano znaleźć ją martwą na plaży - doceńcie, jak długą drogę przebyła więc Ramona!); chwytliwe, pozostawiające nadzieję na piękną przyszłość. Mieliśmy wreszcie Zanim słońce wstanie - niemal ideał krajowego popu, nieco tylko popsuty przez okropną, obrzydliwą, zaprzeczającą wszelkim podstawom muzyki zwrotką rapera, którego ksywki na szczęście nie pamiętam i nie zamierzam sprawdzać.

Trzy lata temu zwróciła się Okońska w stronę klimatów bardziej elektronicznych; więcej było w tym elektroniki, minimalizmu i techno. Ramona Rey 2 była płytą znacznie równiejszą od poprzedniczki, nie posiadała tak oczywistych słabych punktów jak debiut. Ale znowu była zbyt oszczędna - forma nie miała w sobie tyle przebojowości, co Zanim słońce wstanie i tym samym skazana była na pozostanie w podziemiu. Po tamtym albumie zaczęło docierać do mnie, że Ramona nie ma tego samego celu, co ja - rewolucjonizowania mainstreamu poprzez wdzieranie się do niego. Nie, ona woli grać na swojej pozycji, na swoich zasadach.

Ramona Rey 3 to potwierdzenie tych tendencji. Krążek stawia na totalny eksperyment, jakiego w Polsce jeszcze chyba nie było - a przynajmniej ja sobie nie przypominam, na pewno nie w muzyce pop. Bity pulsują, trzeszczą i wiercą momentami bardziej niż najbardziej dubstepowe fragmenty dubstepu; Katarzyna Okońska wije się, recytuje i drze jeszcze bardziej paranoicznie, dziwacznie, łamiąc wszelkie schematy. Wszystko przypomina trochę sabat elektronicznych czarownic, a że większość eksperymentów trafia w punkt, to jest tu czego słuchać. Singlowe Wyo-s-t-rz, kapitalne Imiona czy Bez pytań to tylko najbardziej oczywiste rekomendacje.

Ale płyta ta ma też kilka wad. Pomijając już fakt, że nie jest to kilkanaście razy Zanim słońce wstanie, jest zbyt długa. Ciężko przebrnąć ją słuchając od początku do końca; bity zaczynają się zlewać a maniera Ramony przyprawić może o ból głowy. Nie jestem więc do końca zadowolony: paru utworów, wstawek i ryków można byłoby oszczędzić słuchaczowi -- tym bardziej, że niektóre z nich brzmią jakby ktoś zapomniał wyłączyć mikrofalówki w kuchni, w której gospodyni właśnie przestraszyła się myszy.

Ten krążek ryje banię; potrafi sprawić myślenie o nim jak o siódemkowym rozczarowaniu lub jak o szóstkowym zachwycie. To jedna z lepszych płyt na krajowym podwórku w roku 2011, a ja i tak jestem niezadowolony. Nie wiem, nie wiem.

Kaseciarz: Surfin' Małopolska

2011-11-26T18:30:00.000+01:00

OCENA: 6.5

Lubicie King of the Beach? Marzycie o tym, żeby spędzać wakacje nad Bałtykiem, mając w słuchawkach polski surf rock? Wasze marzenia właśnie zostały zrealizowane, a o przyszłorocznym letnim urlopie będziecie myśleć coraz częściej. Chociaż tytuł Surfin' Małopolska brzmi równie abstrakcyjnie co Surfin' Czech Republic czy Surfin' Switzerland, to naprawdę czuć tu ten nadmorski klimat. Materiał został nagrany praktycznie za darmo. Darmowe były programy rejestrujące, instrumenty, oraz studio. Stąd też Kaseciarz określa gatunek przez siebie grany swojską nazwą dziadostwo rock.

Początek płyty to siedem krótkich, szybkich i zadziornych utworów. Trwają niespełna 2-3 minuty i w pełni oddają klimat surfingu, wielkich fal i wakacyjnej atmosfery. Nagle z Warszawy przenosisz się do Warsaw z stanie Indiana (tak, istnieje takie miasto, w hrabstwie Kosciuszko.) Może Warsaw też nie leży nad wielką wodą, ale to w końcu Ameryka i wiadomo o co chodzi. Jest też Ciechocinek i nagle sobie uświadamiasz, jakby to fajnie było, gdyby to uzdrowisko było kojarzone z taką melodią, a nie z: w Ciechocinku, w Ciechocinku, wtedy właśnie zrozumiałem. Z tego klimatu wyłamuje się Sputnik spod indeksu piątego. Jest to utwór powolny, spokojny, trochę ambientowy i zdecydowanie powinien zostać umieszczony w drugiej części płyty.

Bo z pozostałymi trzema utworami mam problem, ponieważ zupełnie się wyłamują od tego co mogliśmy usłyszeć na początku. W tej części piosenki trwają od 4 aż do 8 minut i jeśli jestem sobie wstanie wyobrazić jak w listopadzie wygląda Bałtyk, to wygląda tak, jak brzmią te piosenki. Nerwowo, mrocznie i chłodno. Cały materiał jest instrumentalny i tylko w Potomkowie RAdo możemy usłyszeć głos. Nie jest to wokal, lecz jakby fragment jakieś audycji. Astronomicznej? Powieści fantasy? Chyba to drugie. Skojarzenie może być tylko jedno, brzmi to jak Piotrek Ścianki. Ten sam poziom abstrakcji. Płytę zamyka Black Sedan. Osiem minut noise'owo-garażowego grania, które w dobrym stylu wieńczy całość.

Tak jak już wspominałem, cały materiał ma dwa różne oblicza i na miejscu autora podzieliłbym go na oddzielne wydawnictwa. Pierwsze, surf rockowe powinno umilać nam okres wakacyjny. Drugie, te cięższe, ambientowo-noisowe pomóc zrozumieć to co natura wyprawia w okresie jesienno-zimowym. Lecz to, że są połączone nie wpływa negatywnie na ocenę. Podzielić możemy sobie sami, a tak w jednym czasie możemy dostrzec jaki Kaseciarz ma potencjał i jak dobrze odnajduje się w zupełnie różnych klimatach.

Surfin' Małopolska w całości do odsłuchania na bandcamp.com:

&amp;lt;a href="http://kaseciarz.bandcamp.com/album/surfin-ma-opolska"&amp;gt;Surfin' Małopolska by Kaseciarz&amp;lt;/a&amp;gt;

Braty z Rakemna w programie TVP2: POZIOM 2.0

2011-11-23T20:02:00.000+01:00

Serdecznie zapraszamy naszych czytelników przed odbiorniki telewizorów we wtorek, 29 listopada, o godzinie 16:15. Szczególnie polecamy kanał drugi telewizji polskiej, a dokładniej program POZIOM 2.0. Dlaczego zapraszamy? Dlatego, że wystąpi tam gryfińska grupa Braty z Rakemna i zagra na żywo dwa utwory ze swojego drugiego album pt. Krew, Sex, Popyt, Podaż. My objęliśmy patronatem ten występ i mamy nadzieje, że nas nie zawiedziecie i obejrzycie go razem z nami.

Udział grupy Braty z Rakemna w programie telewizyjnym TVP2 POZIOM 2.0

Kiedy: 29 listopada 2011 (wtorek) g. 16:15

Braty z Rakemna – osobliwy polski kwartet rock'n roll'owy, cierpiący co prawda na chroniczną niesubordynację względem branżowych powinności, aczkolwiek o niebanalnym charakterze. Pochodzą z przygranicznego Gryfina nad Odrą. Swoim stylem łączą drapieżność punk rocka z wrażliwością „ejtisów”. Mentalnie błądzą w oparach psychodelii z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, oportunizm negując. Treścią ich muzyki są „niecodzienne piosenki” – przewrotne, nieoczywiste, często wręcz surrealistyczne komentarze do rzeczywistości, zabarwione zdrową nutą kontestacji. Twórczość Bratów adresowana jest do słuchaczy, którzy stronią od banału, upatrując w muzyce czegoś więcej aniżeli pretekstu do tupania, na równi traktując warstwę liryczną jak i towarzyszące jej dźwięki.

Grupa zaczęła działalność na przełomie 2002 i 2003 roku w Gryfinie przy ul. Wodnika. Zrealizowane w 2003 roku z Maciejem Cieślakiem (zespół Ścianka) demo, dało im miejsce wśród laureatów konkursu organizowanego przez Program 3 Polskiego Radia oraz zaowocowało obecnością utworu Falbanki na Trójkowym Ekspress'ie vol. 5 – Nowe Twarze – przygotowanym przez Pawła Kostrzewę. Następnym krokiem było podpisanie kontraktu na długogrający krążek z Sony BMG Polska. Wydany 9 września 2004 roku album Fusy precz !!! spotkał się z entuzjastycznymi recenzjami krytyki i goszczącej na koncertach publiczności. Promocji debiutanckiego krążka towarzyszyły występy w najważniejszych klubach w Polsce, udział w charakterze gwiazdy podczas festiwalu w Węgorzewie, koncert na żywo w Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej w Warszawie, udział w wielu programach radiowych, jak i telewizyjnych (np. „Kuba Wojewódzki Show”), czy choćby nominacja do Super Jedynki za debiut roku.

Powrót Bratów z Rakemna związany jest z drugim, długogrającym albumem grupy pt. „Krew, Sex, Popyt, Podaż”. Piosenki z tej płyty już zdążyły zapewnić Bratom miejsce w ścisłym FINALE 5 Szczecińskiego Festiwalu Młodych Talentów GRAMY 2011, czego uhonorowaniem był występ na żywo na falach radiowej Trójki. Uznanie w oczach Piotra Stelmacha zaprowadziło piosenkę Z twoich tłustych oczu na wydawaną przez Polskie Radio składankę „Offensywa 4”, będącą przekrojem godnych polecenia muzycznych zjawisk we współczesnej polskiej muzyce alternatywnej. Sam utwór pochodzi z pierwszego po 8 latach singla Bratów pt. „Amigo!”, który ukazał się w listopadzie 2011 nakładem Niezależnego Stowarzyszenia Republika Międzyodrza. Premierę płyty zaplanowano na początek 2012 roku.

Organizm: Koniec, początek, powidok

2011-11-19T13:31:00.001+01:00

OCENA: 6.5

Słuchałem tej płyty pięć czy sześć razy i wiem dużo i nie wiem nic, wiem dużo i nie wiem nic. Rekomendacje Nosowskiej czy Wiraszki w ostatnich latach nie znaczą już przecież zupełnie nic, we've got the Internet; z drugiej strony gości wydaje Wytwórnia Krajowa, czyli - śmiem twierdzić - najlepsza idea w polskiej muzyce od lat kilku przynajmniej; to jest od pierwszej edycji Off Festivalu i od założenia młodych, gniewnych serwisów z niezalem w sieci.

Bo Organizm nie jest zespołem słabym; ich granie jest przyjemne dla ucha i umysłu. Mocne strony to z pewnością kompozycje; świadome operowanie takimi a nie innymi partiami basu, plumkającymi gitarami, wokalem. Są tu też momenty oświeconego liryzmu, jak intro Maków, są fantastyczne materiały na singla, z mym ukochanym trackiem Świeża zieleń na czele. Odsłuchy dają przyjemność, czas upływa miło.

Ale.

Ale czas jest bezlitosny dla chłopaków z Organizmu. Synteza kilku wpływów Modest Mouse, Much i Republiki nikomu nie opuszcza już szczęki do wysokości podłogi. Czas jest bezlitosny także dlatego, że te 49 minut, jakich żądają od nas, jest ze sobą przesadnie spokrewnione. Po kilku utworach spodziewamy się więc tego (chwalonego przecież!) basu, tych liryków (których poziom jest iście sinusoidalny). Robi się więc monotonnie; jesienne klimaty może i sprzyjają takim płytom, lecz ich w żaden sposób nie usprawiedliwiają.

Superxiu: Idealism

2011-11-17T22:11:00.000+01:00

OCENA: 7

W zasadzie nie mam pojęcia czym mnie urzekła ta płyta w pierwszym momencie. Jak babcię kocham - po pierwszym odsłuchu to były dla mnie wręcz dziewiątkowe klimaty. Byłem oszołomiony. Oszołomienie nieco przeszło, ale uznanie pozostało. Bo być może płyta Superxiu nie jest płytą na miarę naszych czasów. Może też być tak, że nie jest tak strasznie odkrywcza jak mi się wydawało po początkowych odsłuchach. Ale nawet pomimo tego, Idealism wykracza po za to wszystko do czego przywykliśmy.

Mogę się założyć, o cokolwiek - a nie jestem hazardzistą - że żaden z utworów nie zostałby hitem, nawet jeśli nagle przez kilka dni wszyscy słuchali by tylko tego. I to wcale nie z powodu domniemanej "niesłuchalności" czy wywoływania ciężkiej niestrawności. Nie dlatego, że Idealism mogą docenić tylko ludzie z wyrobionym słuchem. Nic z tych rzeczy. Owszem, jest tu parę kawałków, które dają trochę patosem po nosie. Corridors of Sand uderza na samych początku głębokimi bębnami i zmasowanym atakiem wszelkiej maści klawiszy, co może nieco onieśmielać, a sam początek już mówi czego można się dalej spodziewać. I rzeczywiście mówi, ale tylko trochę. Damian Bończyk, wokalista, radzi sobie naprawdę dobrze; ma interesujący akcent i naprawdę lubię słuchać jak śpiewa. Mocarna perkusja i bardzo soczysty bas wylewają się, pochłaniają, otumaniają i jest naprawdę bardzo przyjemnie od samych tylko dźwięków. Co prawda, nie zachwyca mnie singlowy numer Odyssey, ale przyznaję, że może się podobać. Jest czegoś za dużo, jak na mój gust (choć te post rockowe gitary gdzieś daleko w tle są całkiem przyjemne) i po zastanowieniu, odstręczają mnie nieco te klawisze, które przewijają przez cały utwór. Natomiast dalej jest jeden z najjaśniejszych punktów: Black Cat. Nie dość, że świetnie operuje klimatem i nastrojem, to w połowie staje się wręcz parkietowym wymiataczem, pełnymi garściami czerpiącym np. z Justice, z czasów kiedy jeszcze było to dobre.

Potem również jest dobrze. Colours of Light znowu zaczyna od charakterystycznej perkusji i znowu mamy genialne operowanie klimatem. Do tego dochodzi wyśmienita partia znakomicie brzmiącego basu i fajnie zaśpiewany, dobrze brzmiący tekst. Tak się powinno robić piosenki, no! To jeden z tych numerów po których robi się człowiekowi dobrze na sercu. Potem instrumentalnie - faktycznie po wysłuchaniu Mermaid Song trafiamy gdzieś w morskie głębiny. Clever Eyes to typowa mroczna ballada będąca początkiem kolejnego świetnie zaśpiewanego (choć może nieco patetycznie) i wpadającego w ucho False Lovers, który jest chyba najbardziej gitarowym utworem albumu. Jest w nim kilka volt i niespodziewanych zwrotów akcji, które brzmią w tym wypadku nadzwyczaj naturalnie.

Ktoś mógłby się przyczepić, że coś za dużo w głosie Bończyka maniery jakiejś nieokreślonej, jak w Linne albo False Lovers. Ale ja się nie przyczepię. Tutaj słyszę to czego m. in. frontmanowi z pewnego znanego brytyjskiego stadionowego zespołu bardzo brakuje. Tak, chodzi o autentyczność. Choć wiem, że w showbiznesie i w robieniu kariery wcale to nie pomaga i tylko dlatego nie będą mieli hitów w radiu. A mnie, muzycznemu zboczeńcowi wypada się tylko cieszyć, że mamy u nas takich zdolnych i wrażliwych muzyków.

PS. +1 za okładkę.

Marina: Hardbeat

2011-11-17T15:05:00.001+01:00

OCENA: 5

Marina to, Marina tamto. Człowieku, jak możesz nie słuchać Mariny, musisz posłuchać Mariny, Marina Marina, Łuczenko, Łuczenko!

"Hardbeat jest polskim Femme Fatale i nie mam co do tego wątpliwości" - deklaruje Kamil Babacz. No cóż, nie chciałbym i - na szczęście - tego nie słyszę, nie widzę, nie czuję. Nowa Marina przypomina raczej bardziej udane fragmenty twórczości Katy Perry i kilku eskowych gwiazd playlist w klubach; sporo tu wypchniętego na parkiet teen popu.

Co tam będziesz słuchał *tej całej* Izy Lach, jak masz Marinę, no ej.

No spoko, chociaż nie kumam, dlaczego nie mogę mieć ich dwóch. Ostatecznie to nikt inny, a panna Lachówna właśnie przyczyniła się twórczo do powstania najlepszych dwóch minut tego krążka, ozłacając go ponad miarę i wyciągając nieco ocenę. One by One, śliczne!

To wszystko przehajp, przehajp, przehajp.

No z pewnością. Ale mimo wszystko warto wspierać inicjatywę, gdy dziewczyna stara się tworzyć świadomy komerszjal pop na poziomie, w dodatku w Polsce, gdzie poziom koleżanek raczej nie nastraja optymistycznie do tego rodzaju próbek. Marina nie jest z pewnością Mesjaszem niosącym prawdę, drogę i życie tłumowi słuchaczy, acz jest - ot, po prostu - nadzieją, że ktoś przesłucha, ktoś doceni, ktoś poszuka.

E tam, gadasz, super-dziewczyna, kurwoooo!!!!

Z tym super to bym może nie przeszacowywał, ale owszem - jest na czym zawiesić ucho. Tym niemniej momentów tych jest zbyt mało - nie ma tu co prawda żadnej żenady, jednak jest zbyt wiele czwórkowych i trójkowych wypełniaczy; plusy za utwór tytułowy czy wspominane One by One nie są w stanie zamazać tego wrażenia. Po uważnym przesłuchaniu dochodzimy więc do wniosku, że wszystko jest okej, wszystko jej poprawne, ale nie bardzo jest do czego wracać.

No, Marino, spoko, że jesteś. Ale jakby Cię nie było, to w sumie bez różnicy.

Washed Out: Within and Without

2011-11-15T20:02:00.004+01:00

OCENA: 5.5

Często zastanawiam się, zwłaszcza podczas próby opisania którejś z płyt, czy jest możliwa, choć trochę obiektywna ocena. Wynik tych rozmyślań za każdym razem jest niepomyślny dla oceny obiektywnej. Zawsze jest jakiś kontekst, a najgorszym z nich jest nasza wrażliwość i to co się aktualnie z nami dzieje. Gdyby nie zdrowy rozsądek, z tą oceną mogłoby być bardzo różnie: zazwyczaj mało opiniotwórczo.

Jeśli ową płytę poznajemy będąc w naprawdę złym stanie emocjonalnym, to muszę lojalnie czytelników ostrzec: 'Within and Without' wysłuchana od początku do końca za jednym razem, przemieli wasze poranione serca, zamieni w skrawki przeznaczone do smażenia i jeszcze je posoli. Coś wręcz idealnego dla emocjonalnych wraków szukających dodatkowych podniet i lubiących potwierdzać własną uczuciową niemoc. Nie ulega wątpliwości - to bardzo przygnębiający krążek, po brzegi wypełniony ogromną tęsknotą i uczuciem wszechogarniającej pustki. A przecież chillwave niejako z definicji ma skłaniać do wywoływania wspomnień i emocji, które często bywają bolesne. Ale! Przecież to co minęło nie jest takie z reguły i przy założeniu, że jednak nasz nastrój jest w miarę w porządku, można wyłapać te pozytywne akcenty.

Pozytywny wydźwięk ma na pewno pierwszy kawałek. Eyes Be Closed jest kwintesencją chillwave'u. Jednostajny rytm, klawisze i ewidentnie stęskniony wokal. Dalej jest coraz bardziej przygnębiająco, ale działa to dosyć podskórnie. W przeciwieństwie do takiego Ariela Pinka brzmienie tego albumu jest bardzo, bardzo czyste i spójne. Dodatkowo: repetycje, syntezatory i charakterystyczne pozostające w głowie melodie potęgują wszelkie uczucia. Pierwszy szczyt tego wszystkiego przychodzi wraz z Far Away, który bardziej wrażliwych słuchaczy wprawi w lekko depresyjny stan. Pośle nasz umysł gdzieś daleko poza granice zdrowego rozsądku i zepchnie w rozpaczliwą otchłań. Pomagają w tym dość potężne uderzenia w bębny, wiolonczela, dzwonki, delikatnie wybrzmiewające gdzieś na dalszym planie.

Wszystko bardzo ładnie łączy kompozycyjnie A Dedication. Zapętlony fortepian, niespieszny śpiew ze słowami, które mówią wszytko o tej płycie: "It's ok it's over". Bez żadnej spinki i udowadniania, że zrobiło się coś nowego. Formuła chilwave'u wyczerpała się szybciej, niż co poniektórzy mogli się spodziewać. I dobrze, zobaczymy co będzie dalej.

Sylwia Grzeszczak: Sen o przyszłości

2011-11-12T20:19:00.002+01:00

OCENA: 0.5

Dlaczego o tym piszę? Przecież wszyscy wiemy, że o złej muzyce się nie wspomina. Przecież wszyscy wiemy, że "gigabajty bzdur" zalewają nasze uszy. Niemniej jednak przyjąłem pozycję "nawet jeśli pozostawisz w moim sercu gruby żal / i co jeszcze, jeszcze sprawisz / nie obchodzi mnie i tak". Postanowiłem przesłuchać.

Jestem socjologicznie zafascynowany.

Sen o przyszłości jest muzycznym kompostem sierot po Myslovitz, bajkach nowego Disney'a przepuszczonych dodatkowo przez filtr plastikowej wrażliwości, lasek płaczących nad komercjalizacją życia przy odgłosach Radia Eska, rozrywających paczki chusteczek higienicznych swymi świeżutkimi tipsami. Subkultura emo przeszła jak burza przez kraj nad Wisłą, pozostawiając kałuże wrażliwości u ludzi o umysłowości postaci z serii The Sims.

Tak mógłbym długo. Mógłbym długo używać metafor w stylu Sylwii Grzeszczak, mógłbym też cytować jej teksty. Nie czynię jednak tego, co mi niemiłe - jestem przekonany bowiem, że każdy z Was pragnie tego doświadczyć. Wyrobić sobie proporcje.

Wkurwił Cię znajomy? Masz problemy interpersonalne? Narzekasz na nastolatki słuchające Coldplay? Boli Cię, że nie masz takiej wiedzy, jakiej pragniesz? Że może nie jesteś wystarczająco inteligentny(a)? Posłuchaj tej płyty. To jak zbiorowa sesja terapeutyczna.

Wiem, to niezbyt ludzkie: cieszyć się z cudzego nieszczęścia, naśmiewać z kogoś gorszego. To fatalne, złe moralnie, małe.

Ciesz-my-się-zmał-ych-rze-czy-bo-wzór-naszczę-ście-wnich-zapi-sann-nny-je-est.

Post Recensium
No dobra, na zachętę. Wyobraźcie sobie: Ty chcesz w wazony wstawiać mnie / a ja jestem polną trawą - na tle chujowych wzruszających pasaży fortepianu. Posłuchajcie tej płyty.

kIRk: Msza Święta w Brąswałdzie

2011-11-12T15:16:00.008+01:00

OCENA: 8

Za Wikipedią: illbient – mroczna, ciężka i psychotyczna (zgadza się!) muzyka łącząca w sobie elementy takich gatunków jak dark ambient, hip-hop, dub, drum'n'bass, jazz (zgadza się!).

→

Daleko Brąswałdowi do „wsi spokojnej, wsi wesołej” – ani tu biesiadnie, ani breakcore. Zimno, ciemno i do domu daleko, a zadymiona noir-atmosfera Bohren & Der Club of Gore jest tak gęsta, że z powodzeniem można pokroić ją nożem. Żeby się w niej nie zgubić, należy przetłumaczyć mapy – z języka niemieckiego na plądrofoniczny. Pejzaż maluje się we wszystkich odcieniach czerni i uwagę przykuwa niby gwoździem. Przez gruby, skrzypiący śnieg przedzierają się strzygi, a demony z gałęzi jaworu obserwują obłędne, transowe tańce topielic.

Ciepłe deszcze, zimne dreszcze, na początku był chaos. Kirk wychodzą poza ramy, wychodzą naprzeciw i wychodzą od nu-jazzu, ale pewnie jest im przykro, gdy nazywa się ich nu-jazzmanami. Ich utwory są chore – nieuleczalnie – i, wolno improwizując, wymykają się matematyce. Trąbka skrzeczy, pośród skreczy, nurkują w tradycjach elektronicznych i instrumental hip-hopowych (jest tu nawet „skit” – świetny zresztą), wyławiają małe perły i roztrzaskują je jak ściśnięte ogonki kropli księcia Ruperta. Podskórnie czuć, że dobrze się bawią – a bawią się w „raz, dwa, trzy, czarna pani patrzy” (patrzy nawet z okładki).

Fanom tegorocznego Krenga i nietypowych rozwiązań w jazzu kręgach – polecam. Reszcie – też polecam, bo album niepozorny (anielska woda), a udowadnia, jak wyborny jest to rok dla polskiej muzyki. I te tytuły, w ogóle, łał.

Drekoty: Trafostacja (II) (EP)

2011-11-08T22:13:00.003+01:00

OCENA: 6

W recenzji The Lollipops napisałem, że mam nadzieję, że następne edycje festiwalu Gramy będą tak samo owocne jak dwie poprzednie. Moje nadzieje zostały spełnione i w tegorocznej edycji spore sukcesy odniósł zespół Drekoty. Założycielka tego projektu, czyli grająca na perkusji Ola Rzepka, została uznana najlepszą instrumentalistką festiwalu, a utwór Poddania otrzymał wyróżnienie od Polskiego Radia Szczecin za najlepsze wykonanie piosenki w języku polskim.

Początkowo Drekoty były solowym projektem Oli Rzepki, perkusistki znanej ze współpracy m.in z Budyniem, Wojtkiem Kucharczykiem czy Antonim Gralakiem. Od sierpnia zespół posiada pełny, trzyosobowy skład, w którym poza Rzepką udziela się Magda Turłaj i Zosz Chabiera. Premiera pierwszego wydawnictwa zespołu, EP-ki Trafostacja miała miejsce 11 marca, czyli kilka ładnych miesięcy temu, ale właśnie ukazała się nowa wersja tego wydawnictwa, na której znajdują się zmienione wersje piosenek Masłem i Poddań, oraz bonusowy utwór Powrót, zarejestrowany w wersji koncertowej. Dlatego jest to dobry powód by przyjrzeć się teraz temu projektowi, mimo, że materiał praktycznie jest już znany od tych kilku miesięcy.

Intro Masłem przypomina mi jakąś piosenkę Keane z jakiegoś albumu Keane. A, że Keane nie słuchałem od kilku lat, więc nie pamiętam jaki tytuł nosiła. Pamiętam za to, że był to chyba mój ulubiony moment w dorobku tego brytyjskiego zespołu. Więc zaczyna się dobrze. Nowa wersja różni się jedynie wokalem, gdzie w pierwotnej wersji było zaśpiewane na jeden, a teraz aż na trzy głosy. Brzmi to teraz zdecydowanie lepiej, piosenka zyskała głębi, a gdy przed trzecią minutą dziewczyny wyśpiewują spadam, spadam, spadam odnosi się wrażenie, jakby naprawdę śpiewały to w czasie szybkiego spadania.

Poddania brzmi jak zespół Mazowsze pod wpływem psychodelii. Tutaj również został wzbogacony wokal, bo jak wiadomo, im więcej głosów, tym lepszy efekt ludowego zespołu. Trafostacja jako jedyna na tej EP-ce jest utworem instrumentalnym. Perkusyjno-klawiszowo-glockenspielowa piosenka ma jeszcze większą dawkę psychodelii i mogłaby być świetnym podkładem pod film trzymający w napięciu. Oścież jest chyba najszybsza na tej płytce, z zapętlonym czymś, trudno mi powiedzieć czym i wyraźną perkusją. Jest wesoło i skocznie. Na koniec bonusowy Powrót. Tym razem najspokojniejszy, klawiszowy, z dodatkiem skrzypiec. Wypada najbladziej, ale z jednej strony może być za to wina jakość nagrania, a po drugie jest to najbardziej surowy fragment na tym materiale.

Okazuje się, że czasem lepiej poczekać. Zyskałem na tym ja, bo usłyszałem piosenki w nowej, lepszej wersji, zyskały też same Drekoty, bo dzięki temu oceniam Trafostację lepiej. A przecież o to chodzi. Można teraz pogdybać jak dobrze by brzmiała wersja III, ale przecież wiadomo, że można przedobrzyć. Dlatego teraz czas na nowy, pełnowymiarowy materiał i mam nadzieję, że będzie on równie ciekawy i tak samo dobrze doszlifowany.

&amp;lt;a href="http://drekoty.bandcamp.com/album/trafostacja-ii"&amp;gt;Trafostacja (II) by Drekoty&amp;lt;/a&amp;gt;

Łona i Webber: Cztery i pół

2011-10-31T19:15:00.004+01:00

OCENA: 5.5

___===||||.... stuk puk hgh stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk stuk ___===||||.... ghgh stuk puk hgh stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk___===||||.... stuk ghgh stuk puk hgh stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk stuk ghgh stuk puk hgh ___===||||....stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk stuk ghgh ___===||||....___===||||....___===||||.... ___===||||.... stuk puk hgh stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk stuk ___===||||.... ghgh stuk puk hgh stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk___===||||.... stuk ghgh stuk puk hgh stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk stuk ghgh stuk puk hgh ___===||||....stuk stuk puk puk ghgh stuk puk puk stuk ghgh ___===||||....___===||||....___===||||....

Wiem, że to opcja słaba, we mnie też płonie protest

Ale nie bardzo mogę teraz słuchać, więc odsłucham potem
Ile to potrwa? nie wiem, ale nie trać formy
posłucham od razu jak będę wolny

Jesteśmy w kompakcie

___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....

Dobra, mogę słuchać, więc do rzeczy przechodź
Aaa, to nie, no to nie jest płyta na telefon
Muszę przesłuchać, chętnie bym się do tej kwestii odniósł
Z tym, że nie mogę w tym tygodniu

Jesteśmy w kompakcie

___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....

Sorry, album mi zginął wśród tylu nowych
Więc może przypomnisz? A, tak pamiętam, mam to z tyłu głowy
Słuchanie? Tak, na słuchanie już obrałem azymut
I właśnie szukam na nie terminu

Jesteśmy w kompakcie

___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....___===||||....

Słuchaj, dwie sprawy - raz, że pamiętam o słuchaniu
A dwa, że nie dam rady
I marne szanse, że ogarnę całą tę akcję
Więc może po prostu pozostańmy w kompakcie

....

___===||||....___===||||....___===||||....

....

M83: Hurry Up, We're Dreaming

2011-10-28T15:13:00.000+02:00

OCENA: 5

Jaka powinna być odpowiedź recenzenta na długą płytę artysty? Krótka recenzja. Przynajmniej w tym przypadku, bo mimo, że Hurry Up, We're Dreaming ma długi tytuł i posiada aż 22 indeksy, to tak naprawdę nie ma się tu o czym rozpisywać. Niestety, bo od twórcy już klasycznego Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts czy osobiście mojego ulubionego Saturdays = Youth oczekuje się czegoś ciekawszego. Tym bardziej, że singiel Midnight City dał nadzieję na coś dobrego, więc rozczarowanie tym większe.

Początek nie zapowiada tego koszmaru. Bo 79 minut nudy też może być koszmarem. Powiedziałbym nawet, że pierwsze pięć piosenek jest dobrych. Świetne podniosłe intro z Zolą Jesus. Midnight City które znalazło by się w moim top20 tegorocznych singli, gdyby nie to, że w grudniu Piąty Bitels prześle mi 40 lepszych. Gitarowe Reunion które z powodu wokalu brzmi jak zaginiony kawałek The Police. Czy tylko ja tu słyszę Stinga? Where The Boats Go, które równie dobrze mogłoby zostać zagrane przez Sigur Rós, ale powiedzmy, że jest ok. Klimatyczne Wait, którego atutem jest to, że jest pod numerem piątym, bo gdyby był na szesnastym, to mógłby przepłynąć niezauważony. Następnie dwie nijakie piosenki, a po nich niezła Claudia Lewis, chociaż czy New Map i Ok Pal nie są nagrane na to samo kopyto? Szczególnie w refrenach. Ostatnią piosenką z pierwszej części którą zapamiętałem jest This Bright Flash. Wyróżnia się tylko tym, że ma szybką i głośną sekcję rytmiczną. Ale tutaj też odnoszę wrażenie, że w wykonaniu M83 słyszałem już takich piosenek wiele.

Drugi krążek również jest rozpoczęty podniosłym kawałkiem, z mocnymi uderzeniami perkusji i jakimś dęciakiem. Potem te dwa jedno kopytowce o których wspomniałem. Mają nas rozbudzić, ale na pewno nie robią tego tak dobrze, jak początkowe utwory z pierwszej płyty. Tylko po co nas mają pobudzać, gdy potem nic się nie dzieje i sen jest jedyną możliwością ucieczki? Przynajmniej zgodną z tytułem po przecinku. Bo faktycznie, We're Dreaming. Jest jeszcze Steve McQueen który pewnie jest odpowiedzą na Claudię Lewis, ale przy niej też wypada blado. Wspomnę jeszcze, że na końcu jest Outro i że jest piękne i urocze. Kłamałem.

Coś w tym musi być, że każda z dwóch płyt posiada po jedenaście piosenek i brzmieniowo one nakładają się na siebie. Tylko pytanie teraz jest, po co ukazał się krążek numer dwa? Anthony Gonzalez zgłosił swoją płytę na EURO 2012 i UEFA wymusiła na nim powołanie 22 zawodników? Naprawdę, gdyby był tylko cedek numer jeden, to album zostałaby oceniona przeze mnie pozytywnie. Może też nie jest równa, ale ma dobry początek, a w spokojniejszą końcówkę pewnie też można się wkręcić. A tak mam dwie i irytacje we łbie. Zawsze można CD2 wyrzucić do śmietnika. Ja tak zrobię. Wam też polecam.

Cool Kids of Death: Plan ewakuacji

2011-10-26T18:51:00.000+02:00

OCENA: 5.5

Kilka dni temu zespół Cool Kids of Death ogłosił, że Plan ewakuacji będzie ich ostatnią płytą w dorobku. Możemy jedynie gdybać, czy to prawda, czy kolejne przekomarzanie się ze słuchaczami. Tak jak wielu recenzentów zjadło zęby na interpretacji piosenek łódzkiego zespołu, tak i teraz intencje nie są jasne. Może jednak faktycznie tak będzie. Reaktywacja na dwudziestolecie debiutu, wielka trasa, pieniądze i chwała. Tylko, że na razie mówi się jedynie o zaprzestaniu nagrywania nowego materiału, a koncerty mają się odbywać dalej. Chyba, że zabraknie chętnych, a organizatorzy będą płacić za mało. Jednak to przyszłość, na razie mamy przed sobą Plan Ewakuacji. Płytę, której interpretacja jest równie ciekawa.

Po pierwszym przesłuchaniu tego materiału można było odnieść wrażenie, że jest to żart. Że zespół ogłosi, że daliśmy się nabrać i za kilka dni ukaże się płyta z właściwymi piosenkami. Za tą teorią spiskową stały też tytuły utworów. Plan ewakuacji, Dalej pójdę sam, Biała flaga, Nie mam nic, Złe rzeczy i Wyłącz to. Jakby chcieli nam powiedzieć, że się ewakuują, zostawiają nas i dalej pójdą sami. Że wywieszają białą flagę, bo nie mają nam już nic do powiedzenia i nagrali złe rzeczy których mamy nie słuchać, które mamy wyłączyć. Następnie pojawia się informacja, że będzie to ich ostatnia płyta. Zaczyna się wszystko kleić. Tak jak w 2002 roku wmówili nam, że są rewolucjonistami, tak teraz chcą przekonać, że to jest ich koniec. Kolejny świetny chwyt marketingowy. Do tego dochodzi zmiana stylu i o zespole znowu robi się głośno. Może nie ma ich ponownie w telewizji i gazetach codziennych, ale to tylko dlatego, że zmieniły się media. Teraz wszystko przeniosło się do internetu, a w nim jest głośno o nowej płycie Kulek.

Pierwsze przesłuchania są ciężkie, ale z czasem zaczyna się doceniać nową twarz zespołu. Szczególnie tę kompozycyjną, bo tekstowo jest nierówno. Bywają rozbudowane słownie utwory jak Wiemy wszystko, ale z drugiej strony jest Nie mam nic, na którym pojawia się jedna linijka. Wiadomo, trochę głupio by było wyśpiewać nie mam nic, do powiedzenia Ci, a następnie wygłosić monolog o życiu. Ale przecież ten skądinąd niezły podkład można było połączyć z lepszym tekstem i tytułem.

Zdarzają się nawiązania do poprzednich albumów i na pewno takim jest Chrystus. To już tradycja, że zespół na każdym krążku umieszcza króciutki utwór, który zazwyczaj okazuje się najsłabszym numerem, ale robi furorę na koncertach. Ludzie którzy chodzą na koncerty jedynie po to, żeby się wyszaleć, na pewno polubią Chrystusa, bo to jedyna piosenka na płycie, która posiada taką dawkę rokendrola. Wiemy wszystko to świetna odpowiedź na Butelki z benzyną i kamienie. Minęło dziesięć lat i mimo, że wciąż wiemy wszystko, to już nikt nas nie pyta o zdanie. Minęło dziesięć lat i już nie będziemy w nikogo rzucać butelkami z benzyną. Co najwyżej możemy rzucać kamieniami w okna działkowych altanek, jednak ze strachem, że zaraz spisze nas policja. Mamy swój własny, dokładnie znany wszechświat i nie chcemy poznawać nowego. Stary, chociaż nie jest idealny, wystarcza nam. Taką odpowiedzią jest też Na kredyt, w którym słyszymy: lecz nie karabin potrzebny mi, przelewać będę pieniądze zamiast krwi.

Wróćmy do kompozycji. Według mnie wyróżnia się Biała flaga z fajnym elektronicznym początkiem, akustycznym środkiem i fajną solówką na końcu. Karaibski, chociaż tekstowo nie zachwyca, to wyróżnia się tym początkowym klawiszem. Klawiszem który z sekundy na sekundę osiąga coraz większą prędkości by w końcu pozwolić piosence by ta rozwinęła swe skrzydła. Podobać się może gęsta atmosfera Matka Noc czy Pas którego kręgosłup jest zbudowany na perkusji i pulsującym motywie elektronicznym. Ale tak naprawdę każda piosenka posiada jakieś ukryte smaczki, dzięki czemu materiał nie jest nudny i przy każdym przesłuchaniu można dosłyszeć coś nowego.

Niestety, trasa promująca liczy sobie tylko sześć koncertów i zespół nie zagości w Szczecinie. A z chęcią bym zobaczył jak materiał sprawdza się na żywo i jaka jest reakcja publiki. Szczególnie tej, dla której koncert Kulek był świetną okazją do wyszalenia się i zrobienia pogo. Chociaż sądzę, że ta część publiczności nie powinna się martwić i po promocji Planu ewakuacji, większość nowego materiału pójdzie w odstawę i zespół znowu będzie mógł w dowolnych aranżacjach grać stary materiał. Jednak najpierw przed nami wiosenna trasa promująca reedycję debiutu i sama premiera tego krążka, na którym ukaże się też zapis koncertu z OFF Festival 2009. Warto czekać. Mam nadzieję, że tym razem trasa będzie dłuższa, aranżacje oryginalne i że nie będzie takiego improwizowania jak na kwietniowym koncercie.

Iza Lach: Krzyk

2011-10-23T16:05:00.000+02:00

OCENA: 7.5

Hej dziewczyno, spójrz na misia, nie mów nic, czas na miłość.

Żyjemy w kulturze męskiej: to dziewczyny noszą spodnie, a nie chłopcy spódnice. Żyjemy w kulturze, w której każdy (poza jednym posłem/anką - trwają ustalenia) dąży do bycia mężczyzną; feministki dowodzone przez Magdalenę Środę i Kazimierę Szczukę oczekują wyzwolenia kobiecości poprzez zmężnienie kobiet.

I tu - tuż po wyborach - pojawia się płyta Izy Lach. Płyta na wskroś dziewczęca. Krzyk brzmi więc jakby Iza Lach ubierała sukienki, chodziła na spacery do parku, piła sporo kawy, przeżywała miłostki, lubiła fotografię i piękno prostych słów.

(Fakt, że Iza Lach ubiera czasem sukienki, chodzi na spacery, pije kawę, zapewne przeżywa miłostki, kocha fotografię i jest meteopatką jest tu fajnym uzupełnieniem -- argument "autentyczności" bywa fajny, ale nie decydujący. Najważniejsza jest jakość muzyczna, jakość kreacji - a czy kreacja jest zgodna z prawdą, jest krokiem następnym, dodanym, w sumie nieistotnym)

I choć daleko mi do wciągania tej jakże utalentowanej dziewczyny w walkę o tożsamość kobiecych kobiet, cieszę się. Cieszę się czasem mogąc posłuchać czegoś, co niesie za sobą dziewczęcość. Bo uwielbiam girl-pop, uwielbiam piosenki sugerujące wchodzenie w dorosłość dziewczynki z małego, zagraconego różowymi zabawkami, pastelowego pokoju. Niezależnie od dojrzałości muzycznej, ta płyta tak właśnie brzmi. A fakt, że muzycznie jest to znacznie lepsza (przecenianej rok temu) Grandy -- tylko podwaja radość, sprawia że jeszcze bardziej przebieram nóżkami.

Klawisze, elektronika i delikatny głos. Lubicie Class Actress? Lubicie Grandę? Furię Futrzaków? Plastic? Lubicie girl-pop? Nie ma znaczenia, choć pomoże. Lubicie Izę Lach, więc wilkommen. Noch ist Polen nicht verloren.

Więc nie pozwolę ci oddalić się - śpiewa wokalistka w Chociaż raz. Ale przecież ja wcalę nie chcę nigdzie iść, niech moje głośniki dalej Krzyczą. Oj, Iza, Iza.

Real Estate: Days

2011-10-17T00:06:00.000+02:00

OCENA: 6.5

Z muzyką czasami bywa tak, że musi się nałożyć na siebie kilka czynników, żeby można było ją docenić w pełni. Taka właśnie reakcja nastąpiła, gdy po raz pierwszy słuchałem płyty Days. Pogoda w tym roku cały czas sobie z nas drwi, więc nic dziwnego nie było w tym, że 2 października było bezchmurnie, a termometr pokazywał ponad 20 stopni. Pomyślałem więc, że czemu by tego nie wykorzystać i w tak piękny dzień nie zamknąć sezonu rowerowego. Wrzuciłem więc na komórkę płytę zespołu Real Estate i wyruszyłem w trasę.

Wyprawy rowerowe to wspaniała sprawa, jednak gdy w pewnym momencie orientujesz się, że zdążyłeś już zwiedzić wszystko co było w zasięgu powiedzmy 25 km od Twojego domu, zapał spada. Za rok mogę znowu odwiedzić te nierzadko przepiękne miejsca, ale odwiedzać je raz na miesiąc? Bez sensu. Więc mimo, że wrzesień rozpieszczał nas słońcem, to chęci na przejażdżkę było coraz mniej. Jednak 1 października uświadomiłem sobie, że przecież za Drogą Krajową nr 10, przy której notabene mieszkam, znajduje się osiedle Dąbie. Od 1948 roku szczecińskie osiedle, bo wcześniej było osobnym miastem. Jest to odczuwalne, szczególnie w starszych fragmentach tej dzielnicy, niestety spora ilość zwyczajnych bloków, czy przeciętnych współczesnych mieszkaniówek niweluje ten klimat. Jesteśmy już coraz bliżej środowiska naturalnego Real Estate, jednak jeszcze muszę minąć tą i tamtą ulice i w końcu uda mi się uciec od tej zgrai ludzi i samochodów.

Udało się. Trafiłem, powiedzmy, że na zaplecze Dąbia. Tam za mną szum samochodów, a przede mną osiedle domków jednorodzinnych i wielorodzinnych. Cisza i spokój. Co ciekawe, od razu trafiłem na drogę rowerową i to jaką! Takiej jeszcze w Szczecinie nie widziałem. Asfaltowa, oznakowana, mająca kilka dobrych kilometrów. Będąc szczerym, nie wiem jaki jest sens drogi rowerowej w tak spokojnym fragmencie miasta, gdzie jadący samochód jest rzadkością, ale była tak piękna, że nie mam zamiaru jej negować. Wyruszając w lewo znalazłem się nad Jeziorem Dąbie i poczułem się jak jeden z bohaterów książek o latach sześćdziesiątych. W sumie nie wiem czy ważna jest dokładna dekada, ale w książkach o Szwedach czy Irlandczykach już się spotkałem z takimi rowerowymi wyprawami nad jezioro. Więc stąd te skojarzenie. Potem powróciłem w prawą stronę, a trasa doprowadziła mnie do końca osiedla. Po drodze mijałem wielu rowerzystów, było ich chyba nawet więcej niż pieszych. Pewnie spowodowane to było tym, że chodnik był w fatalnych stanie i fajne to nie jest, ale cieszy, że coraz więcej ludzi jeździ rowerami. Niezależnie od wieku.

Może mogłem sobie to wszystko darować, ale wiecie, próbuję stworzyć klimat. Gdy skończył się asfalt, zjechałem na polną drogę, która po raz kolejny doprowadziła mnie nad samo jezioro. Tylko z drugiej strony, tej dzikiej. To właśnie tu dosłyszałem wszystkie atuty płyty Days. Po mojej prawej hektary pól, a po lewej olbrzymie jezioro. Na nim łódki, jachty i inne maszyny które mogą się na nim poruszać. Na drugim brzegu poniemieckie magazyny. Być może na zboże, nie wiem. Piękne, z charakterem i klasą. A przecież to tylko magazyny. Oczywiście niezadbane, jak to u nas. W oddali kontury miasta. Stoczniowe suwnice, dźwigi, katedra, siedziba Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego oraz wieżowiec Pazim.

Przez całą podróż towarzyszył mi zespół Real Estate. Miałem te piękne widoki, czyste powietrze i słoneczne niebo. A w uszach akustyczne gitary, lekki wokal i skromne wstawki elektroniczne. Jeżeli nie jesteście sobie w stanie tego wyobrazić, to obejrzyjcie teledysk do It's Real. W pewnym sensie ukazuje klimat tej wycieczki. To płyta na teraz, na złotą jesień. Na niedzielne spacery, w świetle coraz niżej świecącego słońca. Nie zabieraj jej w poniedziałek do porannego autobusu, bo nie ukaże swoich atutów. Ona potrzebuje spokoju i natury. Pomoże Ci zapomnieć o zgiełku miasta i dniu codziennym. Real Estate w taką październikową niedzielę jak wtedy - rewelacja!

Justice: Audio, Video, Disco

2011-10-16T00:47:00.000+02:00

OCENA: 3

…And Justice for All – mógłbym powiedzieć cztery lata temu jako pomyślne życzenia lub teraz – jako życzenia złe. I jeżeli ktoś stęsknił się za autorami niezgorszego †, niech po prostu wróci do †. Do Audio, Video, Disco wracać „nie ma co”.

Głód, ubóstwo, komedie romantyczne, posłowie-transseksualiści – na świecie dzieje się tyle zła, że wcale niepotrzebne jest stadionowe electro. Details make the girls sweat even more – niby – ale ta pompa, ta przeładowana bańka efektów, ma tu za zadanie odwracać uwagę od niewygodnego faktu: Audio, Video, Disco to huczna, w sumie nieinwazyjna, ale jednak – parada wypełniaczy.

Valentine było słodkie jak aspartam, w DVNO tkwiło coś bossowskiego (co najmniej bas), a D.A.N.C.E. to instant-hit, do jakiego Justice już nigdy się nie zbliżą. „Gdy emocje już opadną, jak po wielkiej bitwie kurz”, zastajemy tych samych ludzi, po czterech latach, z pozornym tylko pomysłem na siebie.

Audio, Video, Disco to ichnie Human After All – nie wiem tylko czy debiut był bardziej przecenianym Discovery czy niedocenianym, a na pewno w zestawieniu z Discovery właśnie, Homework. O ile jednak Human... to album „celowo brzydki”, kanciastość i toporność tegorocznego Justice może być wynikiem zmęczenia materiału. Śmieszne, że już na drugiej płycie? Nieśmieszne nic a nic.

Mamy więc i produkcyjny przepych, i piosenki zmierzające donikąd – szalenie miejscami nieestetyczne, wydrapane w tynku melodie, które nigdy nie powinny opuścić studia. Spektrum zainteresowań – słychać – poszerza się np. o Queen, ale dużo w „efektach tych zainteresowań” przypadku – stąd pełnoprawne przecież utwory noszą znamiona szkiców (Brainvision dobry przykład, na przykład).

Broni się utwór tytułowy. Nie daje po sobie poznać, że był pisany na kolanie, nareszcie jest jakoś „zbudowany” i równie nośny, co zwyczajnie spójny. Inne wybijające się momenty są sabotowane otoczeniem miernych – w singlowym Civilization zwrotki wcale nie „budują napięcia”: „czują się tu nie na miejscu” i wydają się być z przykrego obowiązku dorzucone do prosto, ale niegłupio napisanego refrenu.

Trzeba bardzo mocno siedzieć w tych rewirach, żeby twardo obstawać za wartością Justice na scenie tanecznej w 2011 roku. Starzy gracze: Basement Jaxx, Chemical Brothers, wreszcie Daft Punk – stali się „starymi” graczami właśnie, po wydaniu kilkunastu singli. Justice „zestarzeli się” przedwcześnie i o ile trzy na dziesięć to wcale nie jest zła ocena, skądże, o tyle do trzeciego albumu – choćby nie wiem, jak męczyła mnie ciekawość, bo tylko z ciekawości sprawdziłem ten – raczej nie podejdę. I krzyż na drogę.

Benagain: Temat zastępczy (EP)

2011-09-20T15:41:00.001+02:00

OCENA: 6.5

"Rzeczy piękne są trudne" (Platon) VS "Co ty tam wiesz?" (ja). Temat zastępczy czyni sytuację klarowniejszą, jaśniejszą, bardziej przejrzystą. Jeden zero dla mnie, wiesz o tym, Szerokoplecy, "nie udawaj Greka".

Jestem zauroczony.

Odkąd Szymon zorientował się, że przy podawaniu maila na pasku narzędzi po prawej stronie z niejasnych przyczyn dodał "www", dostajemy materiałów jakby więcej. Hm. Jest tego trochę, mamy co słuchać - a przecież staramy się też trzymać rękę na pulsie i w życiu, i w muzyce, a to przecież nie takie znowuż. W każdym razie - właśnie tak, ściągając jeden z załączników, poznałem Benagain.

Jestem zauroczony.

Przyznam, że trochę nie rozumiem fenomenu, jaki zasiała ta epka w moim odtwarzaczu. Odpoczywając ostatnio od muzyki (tzn. słuchając głównie rapu; "rap to nie muzyka" (LOL), co zresztą potwierdza część raperów ulicznych - "rap to życie") nie spodziewałem się, że znowu będę dręczył swój odtwarzacz kolejnymi powtórzeniami prostych, gitarowych piosenek.

Jestem zauroczony.

Okej, czas to powiedzieć. Przedstawiam Wam tegoroczną Galanterię. Epkę, która poraża swą prostotą, sympatycznością, otwartością i czułością. Nie ma tutaj ani śladu Ariela Pinka, Chaza Bundicka i innych oszołomów z naszej zgrai ostatnich lat. Dawid Ciesiółka woli kroić śliczne kompozycję na gitarę akustyczną, klawisze czy dęciaki (?). Raczej post-rock niż chillwave, raczej Muchy niż Sky Ferreira. Co to kogo obchodzi w DWA TYSIĄCE JEDENASTYM? A no mnie, całkiem sporo.

Jestem zauroczony.

Nie spotkacie tu kompozycji, które odmienią Wasze spojrzenie na muzykę. Sporo tu bowiem Much, czasem jakieś ślady CKODu, Kolorofonu czy innych chłopaków z gitarami, którym chętnie przybilibyśmy piątki. I właśnie. Chciałbym wierzyć, że odpowiedniki Tematów zastępczych piszą zakochani studenci w akademikach, salonach po powrocie z knajpy.

Jestem zauroczony.

Lirycznie jest... świeżo. Momentami pachnie tu głosem pokolenia młodych AD 2011, vide: nawiązania do Skinsów, hipsterów, studentek fotografii. Dawid Ciesiółka jawi się jako ktoś w rodzaju romantyka doby komputerowej, świadomego internetowych trendów i doskonale operującego popkulturalnym kodem. Jasne, w lirykach tych bywają przestoje, ale one są czymś naturalnym i paradoksalnie dodają uroku, podkreślają świeżość, zdawałoby się natychmiastowość procesu twórczego i dystrybucyjnego: momentami mamy wrażenie, jakbyśmy usiedli z Ciesiółką w pokoju, a on przygrywał nam swoje kompozycje wymyślone tuż przed naszym przybyciem.

Jestem zauroczony.

I teraz najlepsze: wszystko to, całe cztery świetne, świeże, chwytliwe i chwytające (za serce) piosenki zostały rozpisane na jedenaście minut. Trzy pierwsze indeksy katuję niemiłosiernie, kiedy tylko mam chęć odpocząć, posłuchać czegokolwiek. W jedenaście minut. Niesamowita skuteczność, synteza materiału i świadomość, gdzie jest ich miejsce w szeregu. Jakiś rodzaj pokory. Okej, zabieramy Ci czas, ale nie żądamy dla siebie pół godziny. Chcemy jedenastu minut uwagi.

I tak spędzisz przy tym pół godziny, bo po pierwszym odsłuchu nastąpi drugi i trzeci. Będziesz zauroczony.

Dead Snow Monster: Dead Snow Monster (EP)

2011-09-18T19:41:00.000+02:00

OCENA: 4.5

Tak, przypomniało mi się. Był dziewiąty dzień kwietnia bieżącego roku. Szczecin, Dom Kultury Słowianin. Festiwal Niekoniecznie o Miłości. Jako gwiazdy Cool Kids of Death, Psychocukier i Bajzel. Jako debiutanci Dead Snow Monster. Z występu tego ostatniego zespołu pamiętam niewiele, może oprócz wokalu, który brzmiał jak głos Jacka White'a. Z jednej strony może to być ich atut. Prawdopodobnie jednak będzie to ich przekleństwo.

Atut, bo dostając do rąk tę EP-kę, wiedziałem, że nazwę zespołu skądś znam, ale dopiero po usłyszeniu tego skrzeczenia, przypomniałem sobie skąd. Przekleństwo, bo wiem, że nie jestem pierwszym a przynajmniej czwartym, który ogłasza, że Kamil Kozłowski jest polskim Jackiem Białym. Na początku może być to zabawne, prawdopodobnie zainteresuje fanów White Stripes, ale z czasem te porównanie zrobi się nużące. Tym bardziej, że sam Jack White jest nużący.

Bluesowe klimaty to nie moja działka. Nie ważne czy utwór ma trzydzieści lat, czy dwa miesiące, w tej estetyce brzmi dla mnie podobnie. Na szczęście trochę tu bardziej młodzieżowo, nie ma starych facetów z brodami, a co najważniejsza nie usłyszymy tutaj harmonijki. Lecz to wciąż nie jest muzyka dla mnie. Pewnie do tego materiału już nie wrócę, nie wybiorę się na kolejny koncert, ale życzę powodzenia. Nie ja, nie my, ale gdzieś są fani garażowego rocka i znajdą tutaj coś dla siebie.

Na koniec warto wspomnieć o okładce. A dokładniej o okładkach, bo chłopaki wydali to wydawnictwo w stu egzemplarzach, a na każdym z nich znajduje się inne zdjęcie. Jeżeli klikniecie na obrazek, to zauważycie, że na większości tych starych fotografii znajdują się piękne kobiety. Jeżeli jednak zadrzecie z zespołem, dostaniecie okładkę z facetem na koniu.

The Rapture: In the Grace of Your Love

2011-09-06T19:59:00.003+02:00

OCENA: 5

Ta recenzja jest dużo bardziej optymistyczna, kiedy ostatni akapit czyta się jako pierwszy. Ta ocena tak naprawdę nic nie mówi. Ta płyta jest dużo ciekawsza, kiedy skacze się między indeksem ósmym a dziesiątym. Tego wstępu nie ma.

Not deep enough – odpowiadam, gdy Rapture pytają: How Deep is Your Love?, bo próżno tu szukać drugiego How Deep…właśnie. Podbija serca, bije bity, się wwierca – o tym paradyskotekowym, naturalnie zaraźliwym hymnie napisano dużo i, być może, wciąż za mało (my tutaj). Trochę w tym ironii – i o tym dzisiaj – że How Deep is Your Love? świetnie sprawdziło się jako zwiastun płyty, która nie sprawdziła się świetnie.

I to nawet nie chodzi o to, że ta płyta jest zła – nie jest. Na złych płytach nie ma przynajmniej dwóch, bo – oprócz oczywistego – jeszcze Children, rasowych bangerów. Złe płyty nie zaskakują cygańsko-akordeonową wiksą Come Back to Me (której, co prawda, potencjał gubi się gdzieś z linijki na linijkę, ale!), ani słodkopopowym It Takes Time to Be a Man (które, z kolei, zmierza donikąd, ale!).

Stąd: osoby, które wiedziały, czego mogą się spodziewać po Rapture, tak naprawdę nie wiedziały nic. Zespół zadrwił sobie z nas wszystkich – zamiast materiału równego, jest materiał różny. Fantazję w aranżowaniu piosenek okupili brakiem w ich pisaniu, a jako że częściej niż rzadziej mniej znaczy więcej…

Wszystko się kończy. Lato się kończy, Rapture się kończy, „nie ma już nic”. Dotarliśmy do momentu, bo zawsze jest taki moment, w którym niegdysiejsi faworyci wydają płyty, których mogłoby nie być. „Smutno mi, Boże”, ale dekada w muzyce to dużo za dużo i nie bez powodu być może nigdy nie posłucham nowego – dajmy na to – Wilco albo Trail of Dead. I to nie ja „polaczkiem jestem, co wcześniej zezgredział”, a oni, tj. The Rapture, płytami „tylko fajnymi” nie wstrzymają już Słońca i nie ruszą Ziemi. „Nigdy nie będzie takiego lata”.

Summer Heart: Never Let Me Go (EP)

2011-08-30T13:01:00.001+02:00

OCENA: 6.5

Mam problem. Chciałbym wam zaproponować zapoznanie się z fajną płytą, ale nie wiem co bym mógł o niej napisać. Jak wiadomo, pisanie na temat muzyki jest jak tańczenie na temat architektury. O chillwave zostało powiedziane już wszystko, więc po co mam powielać. Pogoda, a dokładniej niepogoda była tematem numer jeden tych wakacji, więc też, ile można. Zresztą, nareszcie doczekaliśmy się słońca i widujemy je codziennie. Dlatego też to jest dobry powód, żeby zapoznać się z tą EP-ką.

Dobra, mam wstęp. Teraz tylko rozwinięcie i zakończenie. Recenzje zacząłem pisać kilka dni temu, ale niestety mój sławetny łokieć brutalnie mi w tym przeszkodził. Miała być ona skierowana do wszystkich czytelników, jednak czasu nie oszukasz. Zamiast ostatnich dwóch tygodni, pozostały ostatnie godziny tegorocznych wakacji. Dlatego dla szkolniaków to już nie będzie muzyka końca lata, a idealny soundtrack wspominkowy. Również uczestnicy kampanii wrześniowej tak mogą potraktować tę płytę, ale nie radzę, po co się rozpraszać i rozdrapywać rany? To EP-ka dla zwycięzców. Dla studentów, którzy zdali sesję letnią bez problemów i którzy wciąż mogą się rozkoszować wolnością.

A tak na serio, to polecam każdemu. Nie ważne co będziecie robić we wrześniu, słuchajcie Summer Heart i walczcie. Nie dajcie się jesieni, nie martwcie się ulewami, wichurami i chłodnymi wieczorami. Nie wpadajcie w depresje, miejcie w sercu lato. Bo Warto. Bo lepsze od tegorocznego Washed Out.

Microexpressions: Lie In Wait (EP)

2011-08-27T17:34:00.011+02:00

OCENA: 7.5

Okej, może i trochę we mnie Pezeta, bo nie jestem dawno. Nie jestem dawno, gdyż w ostatnim czasie raczej nadrabiałem / odświeżałem klasykę, raczej ogarniałem na jutubie występy live ulubionych artystów (Kylie!) bądź bitwy fristajlowe. Mówiąc krócej: nie jestem dawno, bo i w zasadzie nie miałem o czym pisać.

Ale to też nie jest tak - i oto dowód - że "kiedyś to była muzyka", a dziś co. A dziś jej nie ma? Jest, jest i oto zdradza kolejne swoje oblicze roku 2011, a są to: długie jak równik i gęste jak bigos kompozycje i aranże powstające gdzieś w Polsce, a wypuszczane do całego Internetu i trafiające (niestety) do zbyt niewielu. "Jeszcze nigdy tak niewielu nie zawdzięczało tak wiele tak nielicznym", mógłby powiedzieć Churchill o Microexpressions - gdyż wciąż zbyt wąskie grono słuchaczy poznało doskonałe wytwory tego duetu.

Wytwory, w których - jak na bazarze - każdy znajdzie coś dla siebie. Tym razem oferta specjalna dla wielbicieli dłużyzn i muzyki wymagającej uwagi; dla wielbicieli odcisków rocka progresywnego z domieszkami indie czy ambientu. Dla tych, co lubią, jak jest gęsto, duszno i ciasno - a jednocześnie tak przestrzennie. Mniej tu tupania nóżką, mniej nucenia motywu podczas spaceru - raczej seanse ze słuchawkami na uszach, raczej skupienie na materiale i jego uważny listening.

Mam wybrać ulubiony moment? Proszę bardzo: cały rozwój Land Can Be. Początki jak "w Radiohead i Sigur Rós", potem już tylko nieco lepsze tegoroczne Radiohead, by przez syntezę Microexpressions z Jazzpospolitą (mistrzostwo basu, klawisza i perkusji) przejść do momentu kulminacyjnego - wspaniałego wejścia wokalu. Wszystko rozwieszone na trwającym ponad cztery minuty sznurze czasowym, który niemal drugie tyle ma jeszcze przed sobą. Przepiękne.

Microexpressions wypuszczają do sieci kolejną darmową epkę - i bardzo warto ją złowić, bo tu ciężko się do czegoś przyczepić. No, ewentualnie do tego, że to kolejny krótki materiał, "a moi ludzie mówią mi, żebym longplej nagrał".

Almunia: New Moon

2011-08-15T15:25:00.001+02:00

OCENA: 7.5

Witajcie w naszej bajce.

Włosi, podobno, robią to lepiej. Robią. Ceccanto i Salvadoriemu – stojącym za Almunią – do włożenia (włoszenia!) się „tak po prostu” pod nubalearyczną szufladkę i do bycia „tak po prostu” muzyką ilustracyjną o wiele za daleko, żeby traktować ich New Moon jako byle chille.

Słoń zagra na fujarce.

Oklepany ciąg skojarzeń: oscylujący między jachtem a plażą, hamakiem a leżakiem, etc. – na nic się zda. Są, oczywiście, gitary słońce całujące, ale „one czują się tu / nie na miejscu”, bo bardziej niż pocztówką „zrobioną na vintage”, są... vintage. Bardzo odległym, czasem, vintage, od postrzegania tradycyjnego. O jakieś dziesięć lat – tj. nie syntezatorowe zimno, a pinkfloydowe jamy.

Pinokio nam zaśpiewa.

Jak to wygląda już na piśmie! Leniwe, bo starannie konstruowane, utwory-mosty, godzą okołokrautrockowe i okołopsychodeliczne patenty z przystępnością wczorajszej elektroniki (czterdzieści lat minęło jak jeden dzień). A płynie to z lekkością – choć, jak zaznaczyłem, umyka schematom – właśnie Balearów i hipnagogów. Żadne tam nerwowe, a równie relaksujące, co obłędne, wakacje.

Obłędne, bo w elektroniuansach i solówkach gitarowych (tak!) można się zgubić. Relaksujące, bo laid-back feeling muskanych strun odwraca od nich uwagę i na to nie pozwala. Jakie niewymuszenie lekkie są te utwory przy „ciężarze”, jaki dźwigają, tj. ile tam się dzieje (sam sobie odpowiem: więcej niż na czterech piątych płyt z tego roku razem)!

I na takiej płycie pojawiają się na przykład – ni z tego, ni z owego – gęste, ktoś podpowiada, że dubowe, klawisze (Travel). Z tak bossowskim luzem żongluje się motywami na płytach ze ścisłej czołówki roku.

Zatańczą wkoło drzewa.

Jako inspiracje wymieniają: „od Bacha do Hendriksa” i określają się jako nu-disco (Hendrix i nu-disco jeszcze nigdy tak blisko – ale to słychać!). Pozycja bardzo przeoczona, ale (tym bardziej?) obowiązkowa.

Boom Clap Bachelors: Mellem dine læber (EP)

2011-08-14T16:01:00.002+02:00

OCENA: 5.5

Dania główne: Dania. Ja mówię: „Dania”, wy mówicie: „Junior Senior”, a duńscy Boom Clap Bachelors wcale tak nie mówią, bo z Juniorów bliżej im nie do Senior, a do Boys. Nie ma więc ujadania, ani w mordę dania, a jest (za) subtelnie.

I (za) delikatnie. Smyczki, klawisze, gitara akustyczna, grzechotki, programowanie – zaaranżowane jednocześnie – nie tylko nie robią tłoku, ale – przekornie – kreślą pełen spokój, bezpieczeństwo. Przesadzone bezpieczeństwo, zresztą, bo te subtelnie popowe, może spóźnione parę ładnych lat, utwory są równie uroczo easy-listeningowe, co po prostu przeźroczyste.

Na tle tego garniturowego downtempo (nu-lounge'u, heh), błyszczy Falder ind og falder ud, różniące się nie tyle klimatem, co budową – zawieszone na listoworocznej, dzikiej pętli z poszatkowanego wokalu, dopiero w dalszej kolejności ciągnięte najlepszą na EP-ce sekcją (idźcie tą drogą!).

Kopenhadzki kolektyw to kawałki napisane i wyprodukowane tak starannie i czysto, że aż – na dłuższą metę – niezajmujące. „Ładne piosenki” na standardzie „ładnej piosenki” – o tyle ciekawe, o ile nie dbają o ten standard i są „ładne” „po prostu”. Boom Clap Bachelors mają i śliczny wokal kobiecy (Andres hænder), i pojętnych instrumentalistów (Skynd dig langsomt). Teraz jeszcze tylko bardziej wyraziste utwory. æ by było!

OFF Festival 2011: Niedziela

2011-08-13T21:27:00.003+02:00

Ostatni dzień festiwalu stał pod znakiem ulewnego deszczu, burzy i błota. Więc pod wieczór spokojnie można było zrobić mini-woodstock. Na szczęście, oprócz pojedynczych wyskoków, żadna większa grupka nie wpadła na ten pomysł. Z powodów atmosferycznych ominął mnie koncert Paris Tetris, bo w strefie gastro miałem miejsce siedzące i miło było obserwować, jak w koło wszyscy muszą się męczyć na stojąco. W sumie to ciekawe, że wszyscy ewakuowali się do namiotu piwnego, a nie do eksperymentalnego. Jak stać, to chyba lepiej na koncercie? Na swoje usprawiedliwienie dodam, że ja tam zasiadłem, gdy świeciło piękne słoneczko. Koncertowo był to dzień przeciętnego popołudnia i bardzo udanego wieczoru. Więc mimo początkowego mojego zrzędzenia, nie zrażajcie się, bo potem będzie się działo. Tak więc, zapraszam na relację z dnia trzeciego.

Na zegarku już 17:50, a nad Doliną Trzech Stawów wciąż leje. Ale ile można siedzieć? Na szczęście dzień wcześniej przy kupnie piwa dostałem pelerynkę i mogłem w miarę sucho przetransportować się do Trójkowego Namiotu. Tam wystąpiło angielskie Frankie & The Heartsrings. Mamy 2011 rok, a ci debiutanci właśnie wydali płytę, która brzmi jakby powstała w 2005 roku. Typowe brytyjskie indie spod znaku NME, które było wtedy grane przez 1000 zespołów, o których nikt już nie pamięta. Nie wiem, może tak jak teraz wszyscy się inspirują latami osiemdziesiątymi, to oni mówią, że inspirują się latami zerowymi? Kilka lat minęło, to może już tak można. Było monotonnie. Wszystkie piosenki brzmiały tak samo, każda próbowała być na siłę skoczna. Sam Frankie był jakiś drażniący. Zniewieściałe ruchy, machanie nóżką, rozmarzony wzrok w stronę sufitu. Zresztą, pozostali członkowie zespołu wyglądądali jak klasa robotnicza, czego potwierdzeniem były nieśmieszne kawały, m.in o katowickich domach publicznych. Strata czasu, nie wiem czemu taki zespół został zaproszony na OFF-a. Bardziej by pasował na Coke Live, obok Editors, Interpol czy White Lies. Aha, warto jeszcze wspomnieć, że pomimo tego, że był to namiot, to podłoże i tak zostało zalane. Może za rok trzeba będzie postawić go na prostszym terenie, albo położyć deski jak w Eksperymentalnym?

Trochę się rozpogodziło, więc można było wyjść na świeże powietrze. Szwedzkie Junip Jose Gonzalesa, nie na długo mnie utrzymało pod sceną. Nie ta pogoda, nie ta temperatura. Nie byli mnie w stanie przenieść na Półwysep Iberyjski. Postanowiłem przejść się na Liturgy. Jak na brutal death metal gitarki chodziły przyjemnie. Niestety, wokal Matti Waya, który wciąż brzmiał jak mocny powiew wiatru, szybko zniechęcił mnie do tego występu. Podobno potem pojawił się jakiś fajny instrumentalny kawałek. Niestety, mnie już tam nie było. Tak więc, mając kilkanaście minut do następnego koncertu, postanowiłem dokładnie zwiedzić strefę handlową. Dopiero ostatniego dnia odkryłem, gdzie chowały się kebaby, eko vega żywność i że w namiotach mBanku nie dają kredytów, a sprzedają płyty i koszulki. Gratulacje dla mnie. W tej podróży towarzyszyła mi muzyka zespołu Jose Gonzalesa, więc można powiedzieć, że prawie uczestniczyłem w tym koncercie.

Pogoda wciąż nie dawała o sobie zapomnieć, szczególnie na Scenie Głównej. Z powodu zalanej sceny, został odwołany, a następnie przesunięty koncert Abradaba, a występ Liars odbył się z dwudziestominutowym poślizgiem. Mam z tym wydarzeniem dwa skojarzenia. Pierwsze to dziwne, zacinające się scenki na telebimie, na którym ukazywały się trójkąty. Drugie to Angus Andrew, który wyglądał jak Dave Grohl. Dlatego też zaczęły mi się w głowie pojawiać myśli, że Liars to takie lepsze Foo Fighters. Chyba oczekiwałem trochę więcej, ale w sumie przed wyjazdem przesłuchałem tylko Drum's Not Dead, więc bez znajomości materiału jak miałem czerpać radość? Zawsze sobie powtarzam, że przed koncertem powinienem lepiej poznać wydawnictwa artysty, a potem się okazuje, że zabrakło czasu. Życie.

Wszędzie słyszę i wyczytuję, że Deerhoof dało jeden z lepszych koncertów na feście. Ja niestety tego nie poczułem. Może to znowu pobieżna znajomość dyskografii, albo to moje uczulenie na azjatycką kulturę, w tym też na akcent. Powtarzane w kółko przez Satomi Matsuzaki dzieńkuję bardzo może i było sympatyczne, ale żeby rozpływać z tego powodu przy każdej relacji? Bez przesady. Podobno na scenie działo się dużo, więc i z bliska odbiór mógł być lepszy. Ja stałem w oddali, widząc niewiele, więc po jakimś czasie postanowiłem usiąść i zregenerować siły przed ostatnimi trzema koncertami.

Jeszcze nie spotkałem się z relacją z dEUS. Możliwe, że reszta uważa, że ten zespół jest za mało alternatywny, że to takie belgijskie Myslovitz, a może nawet i U2. Dla mnie był to jeden z najlepszych koncertów tej edycji i nie mam zamiaru się z tego powodu wstydzić. Było czuć jakąś atmosferę wielkiego wydarzenia, a przecież na takim małym festiwalu zdarza się to bardzo rzadko. Może to przez to, że wylądowałem pod barierkami, wpływ na to mogła mieć też dziwna sytuacja z ludźmi, którzy znaleźli się przed nimi. Ochroniarze nagle zniknęli, a pod samą sceną pojawili się ludzie z czarnymi opaskami artystów. Byli radośni, popijali piwo i palili papierosy. Dziwna sytuacja, dopiero gdzieś w połowie koncertu zostali wywaleni przez ochronę, wraz z fotoreporterami. Oczywiście, znowu zaczął padać deszcz. Techniczni zaczęli zakrywać sprzęt, zespół przez dziesięć minut nie pojawiał się na scenie i znowu pojawiła się obawa, że kolejny na tej edycji koncert zostanie przesunięty. Na szczęście w końcu się pojawili i zagrali znakomicie. Zabrzmiały oczywiście ich największe przeboje, takie jak Instant Street czy Suds & Soda, które przypominają o największych dokonaniach zespołu. Jednak nowe, dość popowe kawałki na żywo zabrzmiały równie dobrze. Dlatego też z przyjemnością usłyszałem The Architect czy Slow, a Bad Timing czy Favourite Game zabrzmiały na poziomie utworów z lat dziewięćdziesiątych. Wspomnienia pozostaną na długo.

Koncert Belgów się przedłużył, dlatego też nie usłyszałem Hardcore Pops Are Fun, a Round and Round towarzyszyło mi w drodze pod Scenę Leśną. W ogóle, było dużo czynników, które przeszkadzały mi w odbiorze występu Ariel Pink's Haunted Graffiti. Deszcz był coraz bardziej uciążliwi, a znajomi zrobili spore zamieszanie. Jedni postanowili już się pożegnać z festiwalem, przez co się z nimi nie pożegnałem. Szukałem dobrego miejsca do odbioru koncertu. Więc teraz publicznie, przed całą Polską chciałbym ich przeprosić: Przepraszam! Reszta mych towarzyszy porozdzielała się na jakieś grupki i co chwilę dostawałem sms-y albo, co gorsza, połączenia, z pytaniem gdzie jestem. Do cholery, tu gra Ariel Pink! Na szczęście coś udało mi się wyciągnąć z tego koncertu. Po streamie z Pitchfork Festival obawiałem się, że Rosenberg znowu wyskoczy z jakimś mikrofonem od komputera i że po trzydziestu minutach puści focha, bo za zimno i mokro. A tu miłe zaskoczenie. Normalny mikrofon, dobra jakość dźwięku i główny bohater w znakomitym humorze. Przechadzając się po scenie swoim zgarbionym krokiem, a to machał do publiczności, a to się do niej uśmiechał. Szkoda, że było tak mało materiału ze starszych płyt, bo na żywo brzmią znakomicie. Mogliśmy usłyszeć Helen, Flying Circles czy For Kate I Wait, które wieńczyło koncert. Z nowego materiału zabrakło mi jedynie Butt-House Blondies, które na żywo zabrzmiałoby pewnie świetnie.

Potem na chwilę wpadłem na Igora Boxxa, ale puszczanie muzyki z laptopa i wizualizacje przedstawiające dramat pt. Breslau jakoś mnie nie wciągnęły. Poszedłem więc wydać ostatnie kupony. Tak, nie byłem na Public Image Ltd. Możecie mnie hejtować. Z oddali słyszałem tylko bas i zawodzenie Johna Lydona. Skojarzyło mi się to z zeszłorocznym The Fall, które z pola namiotowego brzmiało identycznie. Domyślam się, że oba koncerty z bliska mogły brzmieć zupełnie inaczej, dlatego też nie mam zamiaru się na ich temat wypowiadać. Tegoroczny festiwal zakończyłem udziałem na Sebadoh. Początkowo było pustawo, bo reszta publiki znajdowała się jeszcze na PIL, z powodu czego nastąpił moment refleksji. Pojawiały się myśli, że to już koniec, że następna edycja dopiero za rok i o tym, jak te trzy dni szybko minęły. Jednak z minuty na minutę zaczęło się robić coraz tłoczniej, dzięki czemu nastała lepsza atmosfera. Miło było usłyszeć utwory z Bakesale. Fajne zakończenie festiwalu. Chociaż w tamtym roku moim ostatnim koncertem było Flaming Lips, więc w tej rywalizacji wypada blado.

Podsumowując. Byłem na dwóch edycjach z rzędu, więc mam już jakieś porównanie oraz nadzieję, że będzie już to coroczna wyprawa do Katowic. Chyba zeszłoroczna edycja podobała mi się jednak bardziej. Line-up był dla mnie lepszy i sam rozkład koncertów jakoś lepiej się ułożył. Było sporo przerw, co jeden-dwa koncerty, a w tym roku zdarzały się maratony po 3-4, przez co przy tym ostatnim człowiek miał już dosyć. Jeżeli jednak w przyszłym roku powtórzy się sytuacja z tego roku, to po prostu przed samym festiwalem będę musiał rozpocząć jakiś trening kondycyjny. A przecież na telebimach wyświetlały się napisy: OFF Festival - letni chillout. Jasne. Wymarzone zespoły na przyszły rok? W relacji z 2010 roku zgadłem Ariela Pinka, więc wciąż czekam na Modest Mouse i Animal Collective. Tym drugim odwołali solowe koncerty, więc festiwal jest chyba jedyną szansą, żeby ponownie ich zobaczyć w Polsce. Wciąż czekają na zaproszenie zespoły z naszej rocznej listy. Tame Impala, Violens czy Class Actress. A przecież po tym roku jeszcze dojdzie Gang Gang Dance czy John Maus. Ogólnie mam nadzieję, że za rok będzie trochę mniej geriatrii i rocka, a więcej wykonawców w stylu Neon Indian. No i może powinienem więcej czasu spędzać w namiocie eksperymentalnym, bo podobno się działo, a ja tam trafiałem co najwyżej pod wieczór. Szkoda też, że nie po drodze mi było w tym roku z polskimi zespołami, ale jakby dawali im czasem szansę o późniejszej porze, to miałbym możliwość ich zobaczenia. Dobra, dosyć tych dywagacji, wszystko okaże się za rok. Relację też już czas zakończyć. Do zobaczenia za rok.

OFF Festival 2011: Sobota

2011-08-12T18:15:00.004+02:00

Sobota była najbardziej aktywnym dniem pod względem koncertów. Uczestniczyłem aż w dziewięciu z nich, a gdyby nie Polvo przesunięte na 2:40, to byłoby by ich dziesięć. Brak możliwości zobaczenia tej nojsowej grupy było dla mnie największą stratą tegorocznego OFF-a. Wiadomo, sam zespół w końcu pojawił się na scenie, ale nie widziało mi się czekanie do trzeciej nad ranem na rockowy występ. To nie pora na gitary. Ale oprócz tej wpadki organizacyjno-logistycznej reszta dnia minęła pomyślnie, więc możemy już przejść do omawiania sobotnich koncertów.

Zacząłem dzień od tej jedynej polskiej wisienki, czyli od Kyst. Godzina plumkania, gdzie najważniejszą rolę odgrywa wokal na trzy głosy, okraszony dobrą perkusją. Wiadomo, była jeszcze gitara do brząkania, drugi bęben i laptop, ale odegrały one drugorzędną rolę. Koncert z momentami, nawet bardzo dobrymi, ale często za dużo było spokojnych fragmentów, które przeobrażały się w monotonię. Ode mnie plus dla wokalisty za krasnoludzką brodę. Od moich koleżanek dla perkusisty za to, jak wyglądał.

Dry The River na swoim koncie mają zaledwie jedną EP-kę i singiel, ale jeżeli na debiutanckiej płycie utrzymają poziom z koncertu, to zapowiada się nam niezła płyta. Gdy tych pięciu kolesi pojawiło się na scenie, od razu zaczął padać deszcz, co na pewno dodało klimatu temu występowi. Z folkowymi predyspozycjami, bo z wokalistą na akustyku i ze skrzypkiem na prawej flance, dali koncert pełen pozytywnej energii. Było na pewno głośniej i bardziej żywiołowo niż na epce, ale w żadnym wypadku utwory nie zatraciły swojego oryginalnego charakteru. Zespół miał świetny kontakt z publiką i na pewno nie jestem odosobniony z opinią, że był to jeden z najlepszych występów na tegorocznej edycji. Czekamy na debiutancki krążek.

Blonde Redhead miało być jedną z większych gwiazd szóstej edycji OFF-a, ale z różnych względów chyba nią nie zostało. Po pierwsze, znowu zły dobór pory, ale to już podobno wina samego zespołu, czy też managementu, który za długo się decydował na występ w Katowicach, co skończyło się jednym wolnym terminem. Po drugie było fatalne nagłośnienie i tak po tej kumulacji, wielu ludzi ocenia ten koncert za jeden z tych gorszych. Wytrzymałem tylko trzy piosenki, bo początkowa elektronika zupełnie nie pasowała mi do obecnej na zegarku godziny osiemnastej. Faktem jest, że wychodząc z pod sceny widziałem Artura Rojka, radośnie postukującego nóżką i że później się zrobiło bardziej sonic youthowo, ale i tak nie żałuję, że zdezerterowałem. (A w piątek na Dezerterze przecież nie byłem, heh).

Największą niespodzianką tego sierpniowego weekendu był występ zespołu Yacht. Znam jedynie ich tegoroczny krążek, ale miałem problem z przesłuchaniem go do końca. Takie gorsze MGMT. Wkurzające wokale, mało ambitne melodie. Byłem przekonany, że wyjdę zażenowany po jednej piosence. Okazało się zupełnie fajnie. Gitary i sekcja rytmiczna dodały piosenkom charakteru, a śpiew na żywo już tak nie bolał. Chociaż sama wokalistka i tak mnie drażniła swoim zachowaniem. Jakimś takim arystokratycznym. A bardziej współcześnie, to przypominała córeczkę bogatego tatusia. Chociaż show zrobiła, bo wraz ze swoim partnerem z zespołu tworzyli jakieś układy, a pod koniec nawet znalazła się na wielkim głośniku. Ich też nie ominęły problemy techniczne, a dokładniej usterka oświetlenia i telebimu. Dlatego też musieliśmy pożegnać się z wizualizacjami prezentującymi trójkąty. Cóż to była za strata! Wracając jeszcze do samej muzyki, to pod sceną impreza była przednia, a już po samym koncercie uradowany tłum wyśpiewywał ajajaja - uuuu - ajajaja - uuuhhhuuuu! Porównywania z zeszłorocznym koncertem FM Belfast na pewno się pojawiają i mimo, że oba koncerty były dobre, to jednak wolałbym się wybrać po raz drugi na występ Islandczyków. Byli sympatyczniejsi.

Jednak co tam jakieś Jot, gdy na Scenie Leśnej już się pojawił Neon Indian. Był to jeden z tych koncertów, które najbardziej chciałem zobaczyć i nie było możliwości, żebym mógł się rozczarować. Godzina świetnej zabawy, rozpoczęta od Local Joke. Następnie zabrzmiał najnowszy kawałek, czyli Polish Girl, co oczywiście wywołało euforię wśród publiczności, szczególnie tej damskiej. Alan Palomo wystąpił z żywym zespołem, dzięki czemu piosenki nabrały jeszcze większej mocy i lepszego brzmienia. Sam wokalista w kółko skakał między keyboardem a samplerem, przy którym unosząc dłonie zmieniał tony dźwięków. Świetna zabawka, chciałbym mieć taką w domu. Występ minął zdecydowanie za szybko i mam nadzieję, że Neon Indian wraz z nową płytą szybko powróci do Polski.

Gang of Four oglądałem w dziwnej pozycji jak na koncert dance-punkowy, bo w leżącej, ale muszę przyznać, że było wygodnie. Miło było usłyszeć utwory z Entertainment!, ale niestety było słychać, że od premiery tej płyty minęły już 32 lata. Przypominały trochę tępy nóż, a na płycie są przecież ostre jak żyletka. Wpływ na to mogła mieć oczywiście odległość od sceny, czy gorsze nagłośnienie, ale myślę, że wieku nie da się oszukać. Gdyby Ian Curtis wciąż żył, a Joy Division by wystąpiło na OFF Festival, to myślę, że po ich występie też czułbym takie rozczarowanie.

Koncert Destroyer był już drugim tego dnia, który opuściłem po 3-4 kawałkach. Kaputt jest na serio miłą, chilloutową płytą, ale, no właśnie, jest za leniwa. Fajnie by było tego posłuchać w klubie, gdzie mógłbym się wygodnie rozsiąść, mieć pod ręką piwo, zamknąć oczy i popłynąć wraz z tą muzyką. A tak, to tylko stałem, gapiłem się na Daniela Bejara, który co zwrotkę klękał po butelkę piwa i czułem się znudzony. No fajnie, że jakieś saksofony, trąbki i inne miłe instrumenty, ale w tym momencie zupełnie tego nie czułem. Zresztą później i tak ta muzyka towarzyszyła mi w strefie gastronomicznej, bo na Xiu Xiu nie udało mi się dopchać.

Nigdy nie mogłem się przekonać do Screamadeliki i koncert tego nie zmienił. Chociaż muszę przyznać, że Movin' On Up zabrzmiało perfekcyjnie i odpowiedniejszego rozpoczęcia koncertu nie jestem w stanie sobie wyobrazić. W ogóle te gospelowe kawałki były najlepsze i miło było się pobujać przy Loaded czy Don't Fight It, Feel it. Reszta zwykłych rockowych kawałków przeszła gdzieś koło mnie i jedynie pamiętam jakąś czterominutową rywalizację na riffy. Zresztą, takie Symphathy For The Devil The Rolling Stones jest z 1968 roku, a Primal Scream dwadzieścia-trzy lata później zabrzmieli tak samo. Nie widzę różnicy. A Mick Jagger swoim zachowaniem i wyglądem drażni mnie mniej niż Bobby Gillespie. Wybór prosty.

Na koniec tego wyczerpującego dnia wybrałem się do namiotu eksperymentalnego, żeby zobaczyć zespół Suuns. Początkowe dwa utwory były bardzo, ale to bardzo głośne i już myślałem, że ten koncert może okazać się klapą. Na szczęście im dalej, tym było lepiej. Nie wiem, czy było to spowodowane tym, że moje uszy się przystosowały, czy był to skutek picia Jacka Danielsa przez muzyków, ale dałem się wkręcić w ten dźwiękowy trans. Dużo elektroniki dającej po bębenkach, sporo gitar i psychodeliczny wokal. Na mało którym tegorocznym koncercie dałem się tak ponieść muzyce lecącej z głośników. Znakomite zakończenie soboty.

OFF Festival 2011: Piątek

2011-08-11T14:23:00.005+02:00

Z festiwalami tak już jest, że praktycznie niemożliwe jest pojawienie się na wszystkich koncertach, które planowało się zobaczyć. Dlatego też lista zespołów, które przegapiłem, jest równie imponująca, jak ta, na której pojawiają się najlepsze koncerty tegorocznej edycji. Wyobrażałem sobie, że maraton rozpocznę od wyśpiewania z The Car is on Fire: sunshine, yeah!, ale z powodów logistycznych w Dolinie Trzech Stawów pojawiłem się dopiero w czasie występu Lecha Janerki. Sobotni koncert Kamp! był w porze śniadaniowej, bo kto daje o 15:00 koncert najlepszego tanecznego zespołu w Polsce? Do tego trwający zaledwie pół godziny. Z grupy, która na dniach wydaje debiutancki album, można chyba wycisnąć więcej? Zdążyłem zaledwie na półtora piosenki i – widząc reakcję publiki – wiem, że straciłem jeden z lepszych tegorocznych koncertów. W niedzielę za to spóźniłem się na Ringo Deathstarr, dlatego za rok będę musiał wybierać się na koncerty wcześniejsze, to być może wtedy zdążę na te, które chcę zobaczyć. W ogóle, w tym roku było mi nie po drodze z polskimi zespołami i trafiłem tylko na Kyst, o czym później. Ale to nie tak, że Polaków nie chciałem słuchać i oglądać, tylko zazwyczaj grali o tych nieszczęsnych, porannych porach. Trudno, zawsze jest szansa, że wpadną do mojego miasta. Dobra, po tym ogólnym wstępie lecimy z relacjami z poszczególnych dni. Zaczynamy oczywiście od piątku.

Wspominałem, że na terenie festiwalu pojawiłem się w czasie, gdy na Scenie Leśnej grał Lech Janerka, ale tak na prawdę pierwszym koncertem, na którym się pojawiłem, był występ Glasser. Cameron Mesirow towarzyszył koleś, który na samplerze odgrywał wszystkie utwory, co może wydawać się trochę słabe, bo to zawsze milej, jak są żywe instrumenty. Jednak w tym przypadku ma to małe znaczenie, bo głównym bohaterem tego eventu był głos Pani Mesirov, co zostało nawet podkreślone w jednym z kawałków, który został odśpiewany a capella. Fantastyczny wokal, który unosił się po całej Scenie Prezydencji, znakomicie nas wprowadził w ten piątkowy wieczór.

Początek festiwalu należał do kobiet, bo następnie na Scenie Leśnej pojawiły się dziewczyny z Warpaint. Nie wyglądały tak wyzywająco jak Dum Dum Girls, które w zeszłym roku zawitały w offowym namiocie, ale muzycznie wypadły chyba lepiej. Albo po prostu teraz bardziej mogłem się skupić na muzyce. Chociaż Therese Wayman i tak uważam za uroczą dziewczynę, która swoimi powabnymi ruchami na scenie dodaje temu feministycznie wyglądającemu zespołowi trochę kobiecości. (To feministki nie są kobietami?! Skandal!). Było trochę psychodelicznych zagrywek i wokali, kilka fajnych riffów i muszę przyznać, że dały radę. Było dobrze.

Pod Sceną Główną po raz pierwszy pojawiłem się przy okazji koncertu Junior Boys. Tutaj znowu muszę napomnieć o złym wyborze godziny. Było przed dwudziestą, na niebie jeszcze jasno, a wiadomo, że takie taneczne występy najlepiej wypadają po zmroku. Najwyraźniej dla organizatorów ważniejszy był Czesław Mozil, który wystąpił o 22:00. Na początku koncertu dopadło mnie ogólne zmęczenie spowodowane całodniową podróżą, ale z minuty na minutę muzyka Kanadyjczyków powoli mnie pobudzała. Chociaż to nic przy grupce, prawdopodobnie obcokrajowców, która obok mojej ekipy rozkręciła prawdziwą imprezę. Tylko pozazdrościć takiej wesołej pogody ducha. U mnie występuje za rzadko. Setlista była mocno taneczna, co nie wszystkim się podobało, ale wg mnie to był dobry wybór, bo ja osobiście nie jestem fanem tegorocznej płyty, która jest bardziej nastrojowa.

Potem miałem prawie dwugodzinną przerwę od koncertów, bo pogować na Meshuggah przecież nie będę, a Czesław Śpiewa, chociaż ze swoim najlepszym materiałem, i tak za bardzo mnie nie interesował. Mimo próby ucieczki, muzyka obu zespołów była słyszalna wszędzie, dzięki czemu wiem, że raczej nic nie straciłem. Ale podobno interesujący występ dał Gangpol & Mit, a szczególne wrażenia miały dawać wizualizacje. Ja jednak zawsze przegapiam takie eventy, czego potem mogę jedynie żałować.

Jednak na Omara Souleymana się wybrałem i muszę powiedzieć, że było to nietypowe wydarzenie. Coś, czego nie da rady słuchać na co dzień, zrobiło furorę w namiocie eksperymentalnym. Godzina syryjskiego techno i gość w przebraniu szejka, który tak naprawdę jest tylko wodzirejem. Tłum oszalał i co piosenkę wykrzykiwał imię i nazwisko artysty. Po półgodzinie jednak wyszedłem, bo zrobiło się to monotonne i zacząłem odnosić wrażenie, że wciąż leci to samo. Co najwyżej mogą się zmieniać słowa, które przecież i tak przy takiej muzyce nie mają żadnego znaczenia. Ale nie żałuję, że wybrałem się na występ Omara, bo to takie wydarzenie, które warto zobaczyć. Jednocześnie śmieszne, ciekawe, absurdalne i zostające w głowie zapewne na lata. Nasze wnuki będą miały taką muzykę na co dzień, my za to zacznijmy przygotowywać się na emeryturę w takich rytmach (oby to był tylko suchar).

Piątkowy dzień kończyła grupa Mogwai. Byłem negatywnie nastawiony do tego koncertu, bo po pierwsze ostatnią w miarę dobrą płytę nagrali osiem lat temu, a po drugie wszyscy powtarzali jak to zostali wynudzeni na koncercie w 2008 roku. W tym roku okazało się być zupełnie inaczej. Było głośno, a wybór utworów był dobry. Oczywiście najwięcej było z najnowszej płyty, ale były to te lepsze, jak Rano Pano czy San Pedro. Pojawiły się też smaczki ze starszych płyt, jak Auto Rock czy Mogwai Fear Satan z debiutanckiej płyty. Ten ostatni utwór teoretycznie zamykał koncert, chociaż potem jeszcze pojawiła się jakaś mocno elektroniczna piosenka z wokalem, która wg. mnie była już niepotrzebna. Ale nie jestem w stanie teraz powiedzieć, co to było. Koncert Mogwai okazał się największą niespodzianką piątkowego dnia i teraz mogę powiedzieć, że do końca festiwalu pozostał w moim tegorocznym Top5. Chyba każdy lubi, gdy zespół, który zaczął nas zawodzić, jest jeszcze raz w stanie nas zaskoczyć.

W pierwszym dniu festiwalu byłem tylko na pięciu koncertach, więc myślę, że to odpowiedni moment, żeby napisać o sprawach organizacyjnych, bo potem już nie będzie czasu. Na pewno na plus była wymiana ochrony. Zeszłoroczna przechodziła ludzkie pojęcie grzebiąc w namiotach, wywalając z plecaków jakieś kanapki czy zakazując wnoszenia na teren festiwalu wody. W tym roku pełna kultura. Ochroniarze traktowali festiwalowiczów jak ludzi, a nie jak bandytów. Legalnie można było wnieść pół litra wody, a już mniej legalnie przemycić jakieś batony, czy inne skromne pożywienie. Drugą sprawą jest strefa gastronomiczna. Też na plus, chociaż ja praktycznie ograniczałem się tylko do hot-dogów, bo były w miarę tanie i można było się na chwilę nimi najeść. Ale każdy mógł znaleźć coś dla siebie, nie to, co rok temu. Były pizze, kebaby, jedzenie dla wegetarian, czyli tak, jak powinno być od zawsze. Wiadomo, że drogo, a porcje małe, ale tak to już jest na takich imprezach. Więc, organizacyjnie, w tym roku było bez zarzutu. Na dzisiaj to tyle, jutro relacja z soboty.

Gang Gang Dance: Eye Contact

2011-08-04T15:37:00.005+02:00

OCENA: 8.5

Ciężkie zadanie ma recenzent tego albumu, bo - przystępując do opisu czegoś tak kreatywnego - wypadałoby się popisać kreatywnością. Tymczasem wciąż nieustalone pozostaje czy po Gang Gang Dance ten termin w ogóle jeszcze istnieje, albowiem na swoim najnowszym albumie ziomy zupełnie bezczelnie, zupełnie jak ekscentryczni szefowie kuchni, mieszają wszystko ze wszystkim w najdziwniejszych proporcjach i - cholera - wychodzi im coś pysznego. What do you want me to say? - jak śpiewał lider D-Planu niedługo po tym, gdy zobaczył ich na scenie festiwalu Pitchforka.

Mieszanie absolutnie wszystkiego z absolutnie wszystkim jest generalnie niepolecane nawet przez ludzi oddanych systematycznym melanżom, także muzycznym. Tymczasem opener tego dziwadła trwa ponad jedenaście minut (!!!niejedenniejeden!jedenaście!!!11) i stanowi... jeden z najwspanialszych singli tego roku. Faktury brzmieniowe przeplatają się tutaj w sposób potęgujący napięcie, by nagle wybuchnąć i stanowić przyczynek do dzikiego tańca. Wycie, dochodzące gdzieś z tła, przypomina jednocześnie legendarny śpiew syren.

Ale największa zaleta całego tego albumu to poziom współpracy klawiszy z sekcją rytmiczną; niesamowite motywy basu i syntezatorów przenikają się wzajemnie tworząc coś-dziwnego-co-nie-wiem-jak-opisać-ale-równie-pięknego. Momentami brzmi to więc jakby muzycy formacji wrzucili swoją kreatywność do pralki (lub też, w wersji elitarnej, sokowirówki) i wycisnęli (hah, gra słów!) z tego co się da. A gdy dodacie do tego jakże obrazowego (i jakże wciąż niewystarczającego) opisu jeszcze dalekowschodni klimat - wyjdzie Wam jak nic Chinese High, kolejny z hajlajtów płyty.

I długo mógłbym tak, bo poszukiwania czegoś odpowiedniego do opisu Eye Contact zajęły mi naprawdę sporo, ale nie. Dziś wreszcie skumałem, o co tu chodzi - a chodzi o to, że hooki na poziomie filmiku poniżej zostały zamknięte w znacznie bardziej pokurwione aranżacje; że dostajemy tu coś na poziomie Pokemona z gatunków psycho, ghost i normal (o ile "normal" traktujemy jako "pop"); a w dodatku to coś wciąga jak Snorlax pokarm. Sorry za te wycieczki do dzieciństwa.

Single Player #6: lato 2011

2011-07-31T15:00:00.004+02:00

Lato, jakie jest, każdy widzi – czasem pada, czasem mniej pada. To dobry moment, przy okazji nowego Single Playera, na nabicie nam licznika odwiedzin. Dziś między innymi o tym, co łączy nas i The Car Is On Fire oraz Jamesa Bonda i Diamond Doves. Powstawaniu tego wydania towarzyszyły różne emocje: od chęci wywalenia siebie z redakcji po chęć wywalenia Szymona z redakcji. Tym bardziej zapraszam! [Piąty Bitels]

Boyscout Discovery
Future Wife
–
posłuchaj
7.0

Kupowanie mnie wycinkiem z Laisse tomber les filles to zagranie na granicy fair play, bo moja słabość do yé-yé zakrawa o fetysz, a France Gall to – zaraz po Françoise, bo to Françoise „i nie było tematu” – moja ulubiona szansonistka. Gall poszatkowana jest tu dosyć leniwie – pływa w tearjerkerowych plamkach klawiszy i ciekawie skradzionych, choć porozrzucanych raczej chaotycznie, samplach. Nie tylko ja tęsknię za Avalanches – 7.

Pani z okładki wygląda jak Julia Wołkowa (Panie Tomku?) z zespołu t.A.T.u. Sama rycina prawdopodobnie została stworzona przed operacjami plastycznymi rosyjskiej wokalistyki. Uwagę również zwraca logo na sweterku z napisem PdX. Wygląda identycznie jak znaczek zespołu Public Image Ltd. Po otworzeniu opakowania, znajdujemy w środku płytę CD. Znajduje się na nim utwór Future Wife, które przynosi mi na myśl Verti-Marte wykonywaną przez The Twilight Singers. A że ją lubię, to piosence Boyscout Discovery wystawiam ocenę 7.

Jest w tym numerze coś bardzo pozytywnego. Może to te oszczędne, powtarzające się w kółko dźwięki fortepianu. Ta pani co tam gada różne rzeczy na samym początku to Loleatte Holloway i w tym kontekście dość minimalistyczny podkład Boyscout Discovery pasuje jak ulał do jej soulowo-gospelowej nawijki, szerząc dobry nastrój i pogodę ducha. - 7

The Car is on Fire
Lazy Boy
–
posłuchaj
8.0

Tegoroczna Lisztomania. Bardzo mocno i dosłownie przypisana porze roku, pluje promieniami słonecznymi wzdłuż riffu z gryfu. Całe to lato jest może i karykaturalne (sunshine, yeah!), ale to bardzo łatwo obrócić z zarzutu w zaletę. Na czwarte Car Is On Fire czekam nie jak na drugie Nerwowe Wakacje, ale po odsłuchu Lazy Boy jakby bardziej niż przed – 7.

Jacku Szabrański, do Ciebie mówię. Będzie apel. Bo to jest tak: mijają kolejne miesiące i ludzie ciągle myślą, że my jesteśmy jakoś spokrewnieni czy coś, bo tak tu chwalimy Twoje kolejne projekty. Przestań więc. Nagraj coś, co będziemy mogli zjebać z góry do dołu, pokazać swoją niezależność od barw i nazwisk. To Ty nie, jakieś pieprzone przeplatanki, śliczne melodie i uruchamianie funkcji repeat w odtwarzaczu. Ile można? Nagraj coś słabego; czekamy. Z pozdrowieniami, zatroskany o swoją reputację, naczelny – 9.

Mamy dwie wspólne cechy z tą piosenką. Po pierwsze, też jesteśmy leniwymi chłopcami. Tracicie na tym Wy, bo z tego powodu tak rzadko piszemy. Chociaż ostatnio jakby częściej, co nie? Robimy co w naszej mocy. Druga cechą jest nasza fajność. Jesteśmy fajni jak ta piosenka. Dlatego nieskromnie, piosenkę i nas oceniam na ocenę 8.

TCIOF rosną. Już pierwsze dźwięki sprawiają, że chce się wierzyć w wieczne lato. Rytm, ta surowa gitara i oczywiście kluczowe w tym momencie dwa słowa: "french touch". No, Panie i Panowie - mamy nasz przebojowy odpowiednik Phoenix. Co prawda, nie możemy powiedzieć, że to jest takie całkiem niespodziewane - kierunek obrany na Ombarrops! się nie zmienił. Mówiąc krótko: kawał świetnie zaaranżowanego i orzeźwiającego popu. 8

Class Actress
Keep You
Rapprocher
posłuchaj
8.7

Syntezatory - nikt nie lubi syntezatorów tak jak ja je lubię. Fantastyczne podwozie (taki żarcik; bit) doskonale komponuje się z nadwoziem (taki żarcik; wokal), a do tego wszystko znakomicie jedzie (taki żarcik; płynie). Paweł mówi, że longplej Class Actress będzie płytą roku - trochę tym ryzykuje, bo podsyłając ten singielek narobił apetytu. Keep you in my plaaaaay-list; keep you in my plaaaaay-list. Keep you, keep you, keep you. Dobre jak pizza (choć PODOBNO NIE KAŻDY JĄ LUBI). - 8

Keep You zapowiada rewolucję. Już 18 października ukaże się płyta Rapprocher, która prawdopodobnie mocno namiesza wśród najlepszych tegorocznych albumów. Gwarantem tego jest ten singiel oraz zeszłoroczna ep-ka. Wiadomo, longplay nie będzie się składał z jedenastu Keep You, bo takie płyty zdarzają dwa-trzy razy na dekadę. A może jednak? Przekonamy się o tym na cztery dni przed moimi urodzinami. Już się nie mogę doczekać. - 9

Zespół roku 2010 według jury w składzie: ja, promuje płytę roku 2011 według – tak – mnie (a nawet jeszcze nie wyszła!). „Kto ma uszy, niech słucha”, jak bulgocząco-burczące klawisze wznoszą się ku górze i – zanim na dobre utworzą bańki – przekłuwane są głosem Elizabeth Harper („tak, tylko ona, jak jedwab” – od słuchania jej chłodu robi mi się ciepło). „Z tego, że nowe Class Actress to twoje osiem cieszę się bardziej niż z wszystkich Encypopedii razem wziętych” – 9.

Diamond Doves
Club Night
–
posłuchaj
6.5

Przypomina Snook, svett och tårar będąc piosenką zupełnie (już nie mówię, że gatunkowo, ale tempo!) od Snook... inną – klasa. I Tomorrow Comes Today, ale Albarn nawet nie pamięta, kiedy napisał Gorylom takie Club Night. Są aspiracje do bycia „muzyką z reklam”: zwrotka – samochód osobowy, refren – LSD. Fajno bimbajo – 7.

‏

Następcy The Knife nagrywają Club Night; idealna muzyka zarówno na dyskotekę, jak i do reklamy Skody Fabia. Do Heartbeats jednak jeszcze brakuje, ale potencjał jest spory - podobnie z przyjemnością płynącą ze słuchania. - 7

Skojarzenie mam jakieś, ale nie wiem jakie. Dlatego tego wątku nie pociągnę. Podoba mi się to ciągłe narastanie utworu, niczym budowa wspinająca się do góry. Ale nie jakoś na złamanie karku, tylko tak dostojnie, piętro po piętrze. Masy dodają dęciaki, a skrzypce uczucie wzniosłości. Nad tym wszystkim ten wokal. To on z czymś mi się kojarzy, tylko z czym? - 6

Pierwsza myśl jaką miałem po usłyszeniu Club Night to James Bond. Agent 007 i kolejna misja. I kolejny dramatyczny utwór do kolekcji. Progresje akordów, smyki, dęciaki i wplecione daleko w tle gitarowe solo mówią wszystko o tym numerze. Do tego - o ile dobrze zrozumiałem - tekst o miłości, niewyraźny, mocno ziarnisty wokal i gotowe. Rzecz na dobrą sprawę jednorazowa, choć wyobrażam sobie, że mógłbym kiedyś do tego wrócić. 5/10 +1 za skojarzenie z 007 = 6/10

Dream Love
Wrong Distance and Time
–
posłuchaj
6.3

Jakość nagrania przynosi mi na myśl Za chwilę dalszy ciąg programu. A może też mecz Litex - Wisła? No do czego to doszło, że my tu biedni, ci na wschodzie, pozbywamy się tego szrotu, a ci wspaniali i bogaci Amerykanie robią z tego cool i trendy gadget. Spytaj Ojca, spytaj Matki... - czy w garażu mamy stare gatki? Nie, nie, czy macie jakąś starą kamerę wideo. Jak już ją znajdziesz, to wystaw na e-bayu, jakiś jankes da Ci 1000$ i będziesz ustawiony do końca wakacji. Wokalista Dream Love oczywiście brzmi jak Ariel i trudno od tych skojarzeń uciec. Podkład, tak jak teledysk mógłby znaleźć robotę u Manna i Materny. Ogólnie spoko. - 6

Konkurs – na obrazku znajdź dwóch z naszych ulubionych artystów:

– 7

Stara kamera, stary ośmiościeżkowy magnetofon. Na półce płyty Ariela Pinka i Toro y Moi i How To Dress Well. W sercu nieprzeciętna wrażliwość, w głosie drżący niepokój. Jeśli dodamy do tego wszystkiego pomysł na chwytliwą melodię, podsycaną szalejącymi synthami otrzymamy naprawdę spoko kawałek. 6/10

Goldroom
Morgan's Bay
–
posłuchaj
6.5

Taki a nie inny mamy lipiec; Goldroom mają tam, w Ameryce. - 7

Czy tak by brzmiało Maroon 5, gdyby ci kolesie posiadali trochę więcej talentu? Możliwe, bo wokal jak i gitara przynoszą mi skojarzenia z tym zespołem z Los Angeles. Zresztą, w samym utworze jest wyczuwalny ten klimat z zachodniego wybrzeża. Aż można sobie wyobrazić, że mamy bezchmurne niebo. Niebywałe. - 6

Drink z palemką, ale nie modżajto dla mojej świni. Przypomniało mi się, jak w złotych myślach na: „ulubiony gatunek” odpowiadało się: „pop / rock”. „To jest naprawdę, kawał dobrej piosenki” – 6.

Mamy wakacje. Mamy lato i co poniektórym ciężko w to uwierzyć. Jeżeli tak, to ci poniektórzy powinni puścić sobie ten kawałek. Lekki leniwy rytm, delikatnie uderzane bębenki, niespieszna gitara i podszywające się pod nią syntezatory. Nawet okładka singla przywołuje letni widok złotej młodzieży z Long Island. I na koniec dziwne skojarzenie: GTAIII i Sufjan Stevens - krzyżuję te dwie rzeczy i mam Morgan's Bay. - 7

Łona i Webber
Nie pytaj nas
Cztery i pół
posłuchaj
7.7

Ja tam się cieszę, że Szczecin w klipie i nawet ładnie wyszedł. Bit Webbera współgra z obrazem, szczególnie w tych nocnych ujęciach. Chłodny brytyjski klimat i polskie portowe miasto. Myślę, że to dobre połączenie. Łona oczywiście tekściarsko nie zawodzi. Chociaż słychać, że za rok mu stuknie trzydziecha. To już nie tekst dla młodzieży, a bardziej dla ludzi po studiach, do tego nie dla tych, co stoją w pośredniaku. Wieku nie oszukasz, ale liczę na to, że na nowej płycie szczecińskiego duetu pojawi się jeszcze kilka uniwersalnych tekstów. - 7

Podobnie jak Kazik miał jedno pytanie, którego nie wypada mu zadawać, tak Łona – czternaście lat później – zastrzega, by nie pytać go, dokąd idzie. Quo vadis, Łono? W dobrym kierunku – Łonson dorośleje, ale nie „starzeje się”, a w jego słownej sklejce nie marnuje się ani wyraz. Cztery i pół (Łona – Fellini?) zapowiada się na więcej niż cztery i pół. „Wers za wersem, rym za rymem, ani się obejrzę, a wszystko pójdzie z dymem” – 7.

Jeśli myślę sobie czasem o Łonie jako "o czymś więcej niż tylko raperze", to do głowy przychodzi mi jedno słowo-wytrych, klucz do większości twórczości Zielińskiego: komunikacja. Od Końca żartów, czyli od dziesięciu lat, Łona regularnie wrzuca swoje rozkminy na temat nieporozumień (Ballada o szlachetnym czorcie), trudności (Dobranoc - do Ciebie, Aniu, szłem; Ą,Ę; 7/4), braku czy absurdów (Świat pełen filozofów) w komunikacji, braku relacji interpersonalnych (Nieruchomości) etc., etc. Tym razem szczecinianin łączy to z kwestią aspiracji - i pokazuje, jak tu się wymiata. Tradycyjnie znakomicie językowo, elokwentnie, błyskotliwie - jeśli coś powinno przejść w przyszłości do podręczników, to - obok Afrodżaksa - właśnie teksty Łony; szkoła składania rymów, proszę państwa. Do tego dochodzi "plumkający, kurwa akwarystyczny" (Tede) podkład Webbera, który jednak plumka tak znakomicie, że czekamy na tę płytę jak Tomasz Wołek na Copa America. "AAAAAAAAACH". - 9

The Rapture
How Deep Is Your Love?
In the Grace of Your Love
posłuchaj
9.3

The Rapture to nie australijskie Rupture, które Siekierą inspirowane, co nie zmienia faktu, że nasz naczelny podobno obu zespołów nie zna. Kochający pracownicy pozdrawiają dyrektora prowadzącego (nawet tak nie żartuj). A tak na serio, to przez ostatnie lata nie interesowałem się poczynaniami twórców Echoes. Podobno wydali jakaś płytę w 2006 roku, ale jeżeli nic o niej nie słyszałem, to domyślam się, że za dużo nie straciłem. Dlatego można powiedzieć, że byłem zdziwiony, gdy okazało się, ze The Rapture wydało singla w 2011 roku. Moje zaskoczenie wzrosło jeszcze bardziej po jego przesłuchaniu, bo okazało się, że ten kawałek naprawdę trzyma poziom. How Deep Is Your Love, to sześć minut świetnej zabawy. Szczególnie zwróciłem uwagę na saksofon, który bardzo fajnie się wkomponował w ten zapętlony motyw klawiszowy. Ale chyba taka już rola tego instrumentu dętego, bo jeżeli nawet u Lady Gagi brzmi dobrze, to znaczy, że tak musi być wszędzie. Twórcy współczesnego dance-punku powrócili w wielkim stylu i nie pozostaje mi nic innego, jak się z tego cieszyć. - 8

Jest to jeden z najbardziej udanych singli tego roku. Zasłuchuję się w tym jak matka w bicie serca dziecka w swoim łonie. Numer towarzyszy mi wtedy kiedy piszę pracę naukową, kiedy biegam i jeżdżę na rowerze (tak wiem niebezpieczne), kiedy sprzątam i kiedy gotuję. Dodatkowo, zaraziłem nim większość swojej rodziny. Wchodzi w głowę jak nóż w roztopione masło. A to tylko trzy akordy. The Rapture udało się zrobić coś od czego nie można się uwolnić i to niemal z niczego. - 10

Cziksy, wiksy, remiksy. „Firmowe metki, imprezki w cudzych domach” (he, he). Me and Giuliani lat dziesiątych – How Deep is Your Love? – dzieli z Bee Gees tylko tytuł, bo to zupełnie inna bajka – a bałbym się czytać ją dzieciom. Ace of Base i Haddaway rosną tu do rangi hymnu (let me hear that song!), do którego dookoptowany jest nie-we-własnej-osobie Kenny G. Jedyne zastrzeżenia, co do ilości cowbella, ma Christopher Walken. Strit benga, men – 8.

SBTRKT
Wildfire
SBTRKT
posłuchaj
5.3

Moje głębokie rozkminy o płytkości dupstepu (paradoks), zaginęły wraz z zaginięciem całego Single Playera #6.01 (brak paradoksu), za co podziękujmy koledze Szymonowi (ironia). Generalnie jednak dubstep mógłby być naprawdę fajny (przypuszczenie), gdyby nie jego esencja (prawda), czyli często od czapy wstawiane gęgające wstawki (słabość). Skoro zaś mowa o słabości... No dobra, to jest przeciętne - 4.

W zależności od dnia publikacji tego tekstu, mogę poinformować, że SBTRKT wystąpi/obecnie występuje/wystąpił w Szczecinie. Za to ja prawdopodobnie nie wybiorę się/nie wybrałem się na ten koncert. I to nie tak, że jestem tak sceptyczny jak Yeti, po prostu nie podoba mi się tegoroczna forma Boogie Brain. Wolałem jak festiwal był w jednym miejscu, bo mogłem sobie pochodzić po ternie imprezy i drogą eliminacji wybrać to co mnie interesuje. A tak to trafię do klubu i gdy okaże się, że artysta mi się jednak nie spodobał, to oprócz ucieczki pozostanie mi płacz przy trzecim piwie. Chociaż w przypadku SBTRKT raczej by tak nie było, bo z płytą jak i singiel się zapoznałem i mimo tych około dupstepowych brzmień miło mi się tego słuchało. Dlatego myślę, że obeszło by się bez tego płaczu. - 6

„Siemano, tu SBTRKT. Komputery są moją pasją, od dziecka mnie interesowały”. Tak, dubstep to płytka studnia, w której łowi się takie same patenty i robi z nich takie same utwory – wszystkie „dubstep remix” na YouTubie brzmią jak robione fabrycznie, świeżo zdjęte z taśmy produkcyjnej, (brzydko) opakowane i ostemplowane. Niezmiernie miło – więc – kiedy ktoś szasta szóstkowym singielkiem, bo forma to toporna. Katy B, choć studnia płytka, wyszła słuszna płytka. Ale to już prawie-nie-dubstep. „I wam wszystkim życzę” dobrego prawie-nie-dubstepu (jak ten tu) – 6.

Fajnie, bo: ładnie śpiewa i oszczędne w środki muzycznej ekspresji. Niefajne bo: wszędzie ten dubstep. Nie żebym nie reflektował, czy coś, jednak wrzucanie wszędzie dubstepowej motoryki eksploatuje potencjał. Nudzi. Ostatecznie: ciekawe, miłe w odbiorze, ale na krótką metę. 5

Sky Ferreira
99 Tears
As If! (EP)
posłuchaj
7.2

Dżizza, please. Widzę to tak: Greg Kurstin wchodzi na Uchem w Nutę (gość grał z "Red Hotami", więc czemu miałby nas nie czytać?) i sobie znajduje, że jakaś tam Uffie, że jakaś tam Meg. WTF. Wyczaja jednocześnie gdzieś stare zachwyty nad Kylie, podwija rękawy. CHALLENGE ACCEPTED. Refren tu: kategoria refrenów niebezpiecznych (nie chcielibyście, jak ja, nucić Cry baby, cry baby, cry na korytarzu szpitalnym). Klip - "zrobiłbym lepszy w Wordzie w 20 minut". No, może byś zrobił, ale dlaczego miałoby to mnie obchodzić, skoro gapię się w te migające literki na fullscreenie. 9.9 (tak naprawdę 9 - jakby ktoś nie zczaił żarciku).

Sky Ferreira przypomina mi Bożenkę z Klanu. Kontrowersyjny typ urody. Bitels doborem zdjęcia też jej nie pomógł. Zresztą popatrzcie na okładkę ep-ki. Dziewczyna ma osiemnaście lat, a wyszła na nim jak czterdziestolatka z podkrążonymi oczami. Dostaję podpowiedzi od kolegów, że nie jesteśmy w jury Top Model, a Single Player i że mam się zająć piosenką 99 Tears. Ok. Skojarzenia z Uffie faktycznie są. No ale obecnie jest moda na takie granie. Zobaczymy co dziewczyny zaprezentują na kolejnych płytach. Co do samego utworu, to początek mnie przeraża. Kojarzy mi się z jakimiś starymi japońskimi arcadówkami z salonów gier. Na szczęście im dalej tym lepiej. Refren wpada w ucho, a następne zwrotki też dają radę. Teledysk może faktycznie zrobiony w PowerPoincie, ale zwróćcie uwagę jak te wyskakujące litery współgrają z muzyką! No dobra, po czterech przesłuchaniach zostałem przekonany, niech będzie to 7.

99 Tears skłania do refleksji – głównie nad tym, że trzeba się za siebie wziąć: w Stanach osiemnastki nagrywają bangery, a „co mówię na to ja – konewka”. TS: crybaby, crybaby, cry vs. one, one, one. Niech tylko madame obraca się w towarzystwie, tych producentów, „co trzeba” (na razie się udaje). Sky's a limit – 7.

Będę całkiem szczery: nie widzę różnicy pomiędzy Sky Ferreira i całą resztą. Przeładowanie treścią, albo przeładowanie 'beztreściowością'. Słuchając tej dziewczyny zastanawiam się gdzie się podział ten soczysty pop z początku lat '00. Wiadomo - to kawałek, który powinno się puszczać na jakiś klubowych potańcówkach. I dobrze, bo w radiu wolałbym słuchać czego innego. W każdym razie - fajne jest to, że można się przy tym bawić. I w zasadzie nie powinno tak być, żeby pisać miniopinię na zasadzie przeciwieństw, jednak w tym przypadku nie potrafię inaczej, więc: dobrze, że jest taka Sky Ferreira, bo ten cipowaty PitBull z Lopez nie dają rady. 5.5

Warszafski Deszcz: Prawfdepowiedziafszy

2011-07-27T16:24:00.002+02:00

OCENA: 7

Tede w ciągu ostatnich kilku lat serwuje nam prawdziwy zalew kolejnymi swoimi projektami. Nikt już nie liczy, ile było sequeli Notesu, nikt nie liczy albumów wydawanych z myślą o zdissowaniu Ryszarda z Poznania, a dochodzą do tego jeszcze mixtape'y. Jednak wśród tej prawdziwej powodzi projektów na pierwszy plan wypływa ostatnia płyta Warszafskiego Deszczu, która gdzieniegdzie urasta nawet do miana faworytów zestawienia Album Roku 2011 a Tede i Numer Raz leją wodę w wywiadach dla poszczególnych serwisów. Jest lipiec, najbardziej deszczowy miesiąc w Polsce - najwyższa pora przyjrzeć się uważnie, skąd wzięło się to całe zamieszanie.

Prawfdepowiedziafszy to powrót do korzeni - tak jak dwanaście lat temu, tak i dziś za podkłady odpowiada sam Tede. I był to strzał w dziesiątkę - Graniecki serwuje nam bity na wysokim poziomie; doskonale wstrzeliwujące się w dialogi raperów (choćby singlowe Gdzie tamte dziewczyny?) i choć to właśnie Jacek z Warszawy kradnie całe show dla siebie, nie sposób nie wspomnieć o równie dobrych podkładach Sir Micha i Zbyla. Selekcja podkładów i dość mała ilość producentów sprawiła, że album brzmi równo - a mówiąc "równo" mam na myśli "równo, dobrze" czy nawet "równo, bardzo dobrze". Zdecydowanie to podkłady są główną zaletą tego krążka: brak tu producenckich wpadek, bity zwyczajnie cieszą ucho.

W warstwie lirycznej jest zaś dość mocno sentymentalnie. Brak tu panczlajnów, sporo natomiast odwołań do przeszłości, przechwałek, narzekań na rap, kłótnie na scenie i tego typu rzeczy. Aktualnie największym echem odbija się Zrobiliśmy coś ważnego, w którym Graniecki nie wytrzymuje i sam, bez Numera, nawija o nienawiści na scenie, rozkminia jałowość konfliktów. I choć utwór jest skazany na pożarcie, stanowi znakomite zakończenie płyty - Tede zaś jeszcze podbija jego wartość, wypowiadając treści tam zawarte w niemal każdym wywiadzie. "Mogą mnie kurwa nawet zabić, ale mój rap już będzie, te płyty są, nikt mi tego nie odbierze" - deklaruje w wywiadach; Ej, chłopaki, pogadamy o hiphopie kurwa? - pyta w utworze, by jakiś czas później, w rozmowie z CGM-em, załapać pomysł konferencji Tede VS hejterzy Tedego.

Warszawski duet zaserwował nam świetny, spójny materiał aspirujący do listy rocznej zarówno w kategoriach albumowych, jak i singlowych (w zasadzie całe trio: Prawfdepowiedziafszy, Gdzie tamte dziewczyny? i Zrobiliśmy coś ważnego); jeśli więc w ostatnim czasie poczułeś (aś) przesyt projektów Granieckiego, to wiedz: z tym nie tylko można, ale nawet i należałoby obcować.

Encypopedia: Republika

2011-07-19T01:52:00.001+02:00

Republika - toruńska grupa (przestań, nawet tak nie żartuj) nowofalowa. Założona w 1981 roku, przestała istnieć pięć lat później, by reaktywować się za kolejne cztery lata... A potem wszyscy wiemy, co się stało.

Skład:
"Ciechowski i spółka" byłoby bardzo, ale to bardzo nieuczciwe, więc więcej tego nie rób, proszę.

Grzegorz Ciechowski – wokal, klawisze, flet
Sławomir Ciesielski – perkusja
Zbigniew Krzywański – gitary
Paweł Kuczyński – bas (1981-1986)
Leszek Biolik – gitary, bas

Najważniejsze dzieło - płyta:

Dla mnie - Masakra, choć fani pewnie się nie zgodzą; większą legendą obrosły bowiem Nowe sytuacje i Nieustanne tango. Ale i tak Masakra.

Najważniejsze utwory:

Biała flaga jako jeden z nielicznych patriotycznych na poziomie; Śmierć w bikini, Gramy dalej, Raz na milion lat; Gadające głowy!

Czynnik gęsioskórkogenny:

Raz na milion lat i refren tam; casus Stanu pogody momentami.

Skojarzenia z przyszłości:

Muchy, "Kasia" Kowalska (prawdopodobnie niestety), Myslovitz, Coma... I każdy polski zespół rockowy, niezależnie od poziomu, posiadający skrawki polskiego tekstu. Szczególnie gdy autorem słów jest mężczyzna.

Lista zarzutów:

Czasem przeginali z wydziwianiem, w czym dominował Ciechowski. Nagrali swoją najlepszą płytę jako ostatnią. Kłócili się. Zbijali piątki ze słabeuszami. Ciechowski inspirował się Sapkowskim. To chyba tyle, nie jestem dobrym prokuratorem.

Inne:
Jeden z niewielu zespołów rockowych w Polsce przykładających naprawdę dużą wagę do produkcji; No i "Jedno, czego mi naprawdę brak, to wyraźnej konkurencji. Nie mówię, że jestem bezkonkurencyjny, tylko chciałbym, żeby konkurencja nie polegała tylko na kilku nazwiskach i kilku nazwach, żeby był to prawdziwy rynek. Wolałbym, by w każdej chwili ktoś mi "nadeptywał na ogon" niż sytuację, kiedy byłbym odprężony, zrelaksowany, pewny swego."

Monster Rally: Coral

2011-07-15T01:06:00.003+02:00

OCENA: 4.5

Piąty krąg piekła u Dantego przynależał do – między innymi – leniwych i zazdrosnych. I ja, i człowiek stojący za Monster Rally, byśmy się tam znaleźli: zazdroszczę mu produktów jego lenistwa.

Coral to fenomen, bo śmiało i ja, i ty moglibyśmy „nagrać” tę płytę lekko. Już wyjaśniam. Ten album jest zbiorem zapętlonych do około dwóch minut parosekundowych ścinek z muzyki egzotycznej. Nie wiem, jaki koncept za tym przemawia i na ile ten rodzaj minimalizmu hołduje Basinskiemu, ale wbrew, może przesadzonej, prostocie wyrazu, słucha się tych personpitchowych transów z przyjemnością.

W zasadzie, ciężko jest więc poddać dzieło ocenie – bo jakiej? Pętle z tropicalii bardziej przelatują niż się przeciągają, stąd na dłuższą metę nie zajmują, bo już przy indeksie trzecim nie czeka się na nagły rozwój akcji w czwartym, przy czwartym – w piątym, etc. Bo ich po prostu nie ma. Stąd „kompozycje” trudno rozróżnić, a ich tytuły są jak ostrzeżenia na paczkach papierosów – dla zasady.

Ale przy całym tym picu na wodę, przy idei, do zrealizowania której można by z powodzeniem zaprzęgnąć Audacity, Coral jest tak szalenie nieinwazyjny, że aż miły i choć tak naprawdę nie ma o czym pisać – warto pisać, chociażby dlatego, że na RYM-ie mylący dla szukających „indie electronic” może być tag „indie electronic” (inna sprawa czy ktoś w 2011 roku szuka). Kwestia nie jest świeża, bo ta paczka loopów niedawno skończyła pół roku, ale na pewno intrygująca – przynajmniej na cztery i pół. Twój nowy ulubiony – i co, że trącący prymitywnością – zestaw szkiców z muzyką, właściwie, tła. A że nie użyłem, jak dotychczas, słowa „chillwave”: chillwave, chillwave, chillwave.

Muzyka Końca Lata: PKP Anielina

2011-07-14T15:31:00.001+02:00

OCENA: 6

PKP Anielina. W jakiejś mierze sam tytuł trzeciego longpleja Muzyki Końca Lata jest ryzykowny - szczególnie zaś jego pierwszy człon, a jeśli nie wiecie czemu, to zapytajcie Łonę. Ale pomijając te nieśmieszne żarty, trzeba przyznać mińszczanom, że moment na powrót wybrali idealny. Debiut Nerwowych Wakacji i nagły coming-out wszystkich polskich krytyków zakochanych w big-beacie i innych osiągnięciach rodzimego kompozytorstwa z pewnością sprzyja wydaniu takiej płyty po kilku latach milczenia.

Co przez te lata zmieniło się w Muzyce Końca Lata? Z pewnością instrumentarium. Teraz słychać, poza gitarami i sekcją rytmiczną, także dęciaki i skrzypce, a wokale zostały wzbogacone o partie kobiece. Kompozycje jednak niezbyt się zmieniły - wciąż ważnymi elementami są w nich miejsca dla zaśpiewów, gitara plumka pomiędzy zwrotkami, jednocześnie grając dość proste, "sympatyczne" melodie. Momentami wszystko przypomina Kawałek Kulki (Dokąd) - i na tym tropy współczesne w zasadzie się wyczerpują. Jest to nie tylko zaleta czysto muzyczna, ale także wizerunkowa: tęskne melodie wydają się wręcz zaczerpnięte z mińskiej przyrody, wzmacniając poczucie identyfikacji regionalnej.

Na tle materiału zdecydowanie wybija się wspominane już Dokąd, lekka piosenka o rozstaniu, ukazuje nie tylko talent kompozytorski Chmielewskiego, ale także ten liryczny. Najmocniejszym punktem płyty wydaje się jednak Dworcowa, z pięknym dialogiem wokali (cały miesiąc nie widzieliśmy się / tęskniłem, wiesz? / tęskniłam, wiesz?) i charakterystycznymi zmianami tempa. Niestety, materiał ma także elementy irytujące, niektóre kompozycje są do siebie zbyt podobne, a warstwa liryczna bywa drażniąca. Operowanie sentymentalnymi skojarzeniami to jedno, ale linijki w stylu uuuu i love you, baby / śpiewał Johny do swej lady / no bo chłopcy już tak mają / że śpiewają, gdy kochają zwyczajnie wybijają z sielankowej atmosfery.

Trzeci długograj Muzyki Końca Lata nie przynosi żadnego przełomu. Zespół wciąż jest reprezentantem polskiej szkoły piosenki przede wszystkim szczerej, ale posiada również spory potencjał w pisaniu chwytliwych melodii. Nieprzekonani pozostaną więc nieprzekonanymi, a album wciąż raczej nie zagości w rankingu końcoworocznym. Trochę szkoda, ale kilka piosenek i tak wzmocni mój repertuar do nucenia podczas spacerów, a dwie lub nawet trzy piosenki oczekują na singlową listę.

John Maus: We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves

2011-07-12T17:12:00.003+02:00

OCENA: 7.5

Skończyło się pierwsze półrocze 2011 roku. Jak je oceniacie pod względem muzycznym? Macie już swoich faworytów do zwycięstwa w podsumowaniu rocznym? Toro y Moi, Gang Gang Dance, Bon Iver, czy może jeszcze ktoś inny? Oczywiście cała trójka jest bardzo mocna, ale sądzę, że w moim rankingu pokrzyżować im szyki może John Maus. Jego nowa płyta, obok Polish Rock jest przeze mnie najczęściej słuchaną w tym roku. A znam ją przecież dopiero gdzieś od miesiąca. Tak samo jak jej autora, który jest muzycznym znajomym Ariela Rosenberga i czasami to słychać. Co oczywiście nie jest żadnym zarzutem.

Płytę otwiera utwór Streetlight, w którym można dostrzec, że John Maus współtworzył na początku Haunted Graffiti Ariela Pinka. Nowy album tak samo jak Before Today nie jest już tak lo-fi, ale jednak wciąż pozostaje ten charakterystyczny wokal, który jakby z jednej strony jest wycofany, ale tak naprawdę otacza nas z każdej strony. Więc jeżeli śpiew robi tutaj za panierkę, to za smaczne nadzienie robi syntezatorowa melodia. Zapętlony motyw rozpoczynający płyty i towarzyszące nam przez cały utwór, po pewnym czasie zostaje urozmaicony kolejną ścieżką melodyczną, która płynie po osobnym torze. Niby oddzielnie, a znakomicie ze sobą współgrają. Następnie pojawia się wokal Mausa, który jak już pisałem, robi za tło, otoczkę, a może nawet zaginione echo. Na albumie pojawiają się jeszcze przynajmniej dwie piosenki, które przynoszą mi na myśl dokonania Ariela Rosenberga. Jest to And The Rain i króciutki The Crucifix. Oba utwory myślę, że spokojnie mogłyby się znaleźć na płycie Hauted Graffiti. Znowu ten zagubiony, trochę mało zrozumiały wokal oraz te chórki w pierwszym utworze. Najciekawszym momentem And The Rain są dźwięki z drugiej minuty, grane prawdopodobnie na organach, chociaż pewności nie mam. Zresztą to nie ostatni moment na płycie, gdy można je usłyszeć. Pojawiają się one jeszcze chociażby w Matter of Fact.

Pod numerem drugim kryje się Quantum Leap, który według mnie jest najlepszym utworem na płycie. Rozpoczynająca partia klawiszy, gwałtowna jak burza, po chwili zostaje zneutralizowana przez bas. Ten niczym latarnia morska, próbuje doprowadzić zaginiony statek do upragnionego brzegu. Na wzburzonym morzu jednak samo światło z lądu nie wystarcza. Zdarzają się tak gwałtowne i przerażające momenty jak te w okolicach drugiej minuty, które w przypadku tej piosenki zostają zaakcentowane gitarą. Na szczęście statek dopływa do brzegu, a jego ekipa, ugoszczona przez latarnika gorącą herbatą, może zrelaksować się przy And The Rain, o którym już pisałem. W czołówce również znajduje się Cop Killer. Nie będę już wymyślał historii o zabójcy policjanta, bo nie jestem tu od tego, ale myślę, że do jakieś ekranizacji, tak ostatnio w Polsce popularnych skandynawskich kryminałów, nadałby się idealnie. Jeżeli już mam coś wyróżniać to na pewno ten wirujący motyw w 50 sekundzie, który ponownie pojawia się minutę późnej. Ale nie ma co się rozdrabniać, bo tu najważniejszy jest ten mroczny klimat.

Hey Moon jest jedynym duetem na płycie. W sumie nic nadzwyczajnego, standard. Mężczyzna i kobieta, zapewne ckliwe słowa, a temu wszystkiemu towarzyszy fortepian i nienachalna perkusja. Potrzebne czy nie, nie mi decydować, jeden słuchacz polubi, drugi się wynudzi i już nie powróci. Ciekawiej się robi przy dwóch piosenkach, które najbardziej oddają klimat lat osiemdziesiątych. Pulsujący początek Keep Pushing On można potraktować za świetną rozgrzewkę przed Head for the Country, bo sam utwór w dalszej części trochę jednak rozczarowuje. Za to drugi kawałek, to już zabawa na całego. Ostatnio natrafiłem w telewizji na koncert z okazji 10-lecia powstania zespołu Kombi i właśnie Oni przychodzą mi teraz na myśl. Oczywiście John Maus śpiewa zupełnie inaczej niż Grzegorz Skawiński, ale Sławomira Łosowskiego, ze swoimi zmyślnymi instrumentami klawiszowymi widziałbym w tym utworze.

Zostały nam trzy piosenki do końca. Matter of Fact, czyli jedna z tych co posiada organy, może pochwalić się blachą falistą na samym początku utworu. Również tu występują fajne pulsujące momenty. We Can Break Through przenosi nas do klasztoru i możemy usłyszeć mnisze śpiewy na dwa głosy. W drugiej części pojawia się cały chór, który śpiewa w oddalonej i niezlokalizowanej przez nas komnacie. Na sam koniec została wisienka na tym przepysznym torcie, czyli Believer. Singiel, a zarazem utwór zamykający, wita nas grubym basem i cienkim synthowym motywem. Mimo początkowego kopa, który mógłby świadczyć, że równie dobrze ta piosenka mogłaby otwierać tę płytę, druga cześć wyraźnie wskazuje, że nadszedł czas pożegnań.

Twórca świetnie przyjętego Love is Real, powrócił z albumem który trzyma poziom poprzednika. Obecnie podoba mi się nawet bardziej od płyty z 2007 roku. Chociaż może to jedynie kwestia ilości przesłuchań i w końcu Love is Real dopnie swego i uznam ją za tę lepszą. We Must Become... z pewnością nie jest wakacyjną płytą i nie jest to raczej odpowiedni dla niej okres. Ale zważając na to, że lipiec słońcem nas nie rozpieszcza, to i teraz znajdą się dni w ciągu których można się w niej nasłuchiwać. Jednak oczywistym jest, że naturalnym środowiskiem będzie dla niej jesień i to wtedy wyjdą na jaw wszystkie jej największe atuty.

Encypopedia: Siekiera

2011-07-11T17:51:00.004+02:00

Siekiera - zespół z Puław, w którym punk z nową falą się równoważą. Kultowa grupa zarówno dla brudasów z Jarocina, jak i znawców, którzy bywają nieco zdegustowani, że to dobra muzyka jednak. Nowa fala, nowa fala, nowa fala.

Skład:
Tomasz "Dzwon" Adamski – gitara, wokal (1983–1988)
Dariusz "Malina" Malinowski – wokal (1985–1988), gitara basowa (1983–1988)
Tomasz "Budzy" Budzyński – wokal (1983–1984)
Krzysztof "Koben" Grela – perkusja (1983–1984)
Piotr Szewczyk – gitara (1984)
Zbigniew Musiński – perkusja (1985–1988)
Paweł Młynarczyk – instrumenty klawiszowe (1985–1988)
Wiesław Borsewicz – gitara (1987–1988)

I love You, Wikipedio.

Najważniejsze dzieło - płyta:

Nowa Aleksandria, ask me why. He he.

Najważniejsze utwory:

Idziemy przez las; Ja stoję, ja tańczę, ja walczę; Już blisko; Ludzie wschodu no i Misiowie puszyści. Łotewa, przecież i tak musisz przesłuchać całą Nową Aleksandrię, nie?

Czynnik gęsioskórkogenny:

Idziemy przez las - utwór zaczyna grać, a w Tobie rodzi się uczucie, że "kiedyś to była muzyka". Taki wał, żartuję.

Skojarzenia z przyszłości:

Wczesna Armia = wczesna Siekiera; Rupture (jacyś goście z Australii), Cool Kids Of Death, połowa sceny punkowej w kraju i cała nowofalowa.

Lista zarzutów:

Każdy znajdzie coś dla siebie. Wydali tylko jedną płytę, zdradzili punka a Adamski nawet ponoć nosił brodę.

Inne:
"W garderobie narobiliśmy takiego syfu po pijanemu, że wszyscy się bali do nas podejść. Wszyscy pytali: kto to jest? Szczególnie zainteresował się nami chłopak z Warszawy Grzegorz Brzozowicz, który wtedy był menadżerem Kultu. Mieliśmy zagrać na początku, ale okazało się, że nasz perkusista jest nieprzytomny. Próbowaliśmy więc szybko przeszkolić pałkera z zespołu Abaddon. Chłopak trochę się bał, więc w końcu nie wystąpiliśmy. Brzozie chyba się spodobały nasze "występy" w garderobie, i zaproponował nam koncert w Warszawie w klubie Remont za trzy miesiące. Już po otrzeźwieniu byliśmy tym bardzo podekscytowani. Doszliśmy do wniosku, że lepiej jak zrobimy szybko własny repertuar.".

Sophie Ellis-Bextor: Make a Scene

2011-07-08T19:23:00.002+02:00

OCENA: 5.5

Pani w zielonej sukience powróciła. Gdy w naszym podsumowaniu dekady Me and My Imigration zajęło 15 miejsce, a Catch You 22, mieliśmy nadzieję, że kolejna płyta będzie równie dobra, co ta z 2007 roku. Niestety, kilka miesięcy później zostaliśmy zaatakowani singlem z Freemasons. Następnie kolejnym z ich udziałem i gdy myśleliśmy, że bić leżącego nie można, pojawił się Junior Caldera. Tym o to sposobem cała redakcja straciła chęć zapoznania się z nową płytą. I tak by pozostało na wieki, gdybym nie usłyszał najnowszego singla Starlight. Oczywiście nie jest to poziom MaMI, ale jest na tyle przyjemny, że postanowiłem zmierzyć się z nowym albumem Brytyjki.

Okazało się, że na Make a Scene znajduje się aż 14 kawałków, tak więc odrzucając single z Freemasons, Calderą i van Buurenem można sklecić solidny, 10 indeksowy materiał. Piosenka otwierająca płytę, być może sama w sobie nie jest rewolucyjna. Ale zważając na to, że producent tej piosenki, czyli Greg Kurstin produkował również Catch You, to można zgodzić się z jej tytułem. Ten mocno elektroniczny kawałek, z zapętloną frazą get on the revolution w refrenie i own me w zwrotkach, spełnia swoją openerową rolę równie dobrze, co otwieracz cztery lata temu. Off & On czyli b-side Róisín Murphy, który nie dostał się na Overpowered, w nowej wersji różni się jedynie wokalem. Podkład stworzony przez Calvina Harrisa został praktycznie bez zmian. Jako, że obie wokalistki lubię, to powiem, że dwie wersje tak samo mi się podobają. Chociaż nie rozumiem oddawania utworu, który został już wcześniej wydany. Może to tylko b-side, no ale jednak ujrzał światło dzienne. Zresztą, duch Róisín w tym utworze jest aż nadto odczuwalny i Sophie nie jest w stanie się od tego odciąć.

Następnie wrota piekieł się otwierają i szybko musimy przeskoczyć aż do utwory siódmego, pod którym kryje się Starlight. Tak jak już wspominałem, przyjemny kawałek, utrzymany w modnych ostatnio klimatach lat osiemdziesiątych. Lekki, bez spiny, coś, czego z przyjemnością można posłuchać w radiu. Indeks dziewiąty należy do zespołu Metronomy, a sam utwór pewnie może należeć do tych najbardziej kontrowersyjnych. Charakterystyczne dla tego bandu trąbki z pewnością spodobają się fanom alternatywy. Słuchacze Eski, którzy zachwycają się kawałkami z Freemasons, powiedzą, że co to za shit i że jak tak można i dawać tu natychmiast Calderę. Ja oczywiście jestem w pierwszej grupy i lubuję te trąbki. Żałować jedynie mogę, że Sophie tak rzadko sięga po bardziej pomysłowych producentów, niż ci, którzy obecnie tworzą jej single.

Homewrecker jest kolejnym utworem wyprodukowanym przez Kurstina. Być może brakuje mu przebojowości Revolution, ale tu również pojawiają się te charakterystyczne zapętlenia, a na wyróżnienie zasługuje wijący się podkład, który zaczyna się w połowie drugiej minuty. Dobrze buja Magic, Richarda X, tego Pana od Starlight, chociaż tym razem lekka melodia dwukrotnie jest przerywana wiertarą, bez której chyba by było lepiej. Resztę materiału można uznać za charakterystyczne dla tej artystki tła, albo jak kto woli zapychacze. Bo nawet na najlepszym Trip the Light Fantastic są utwory, których dzisiaj nikt nie pamięta. Szkoda tylko że tą miłą atmosferę pod koniec psują Freemasons, którzy pojawiają się w przedostatnim utworze. Jeżeli strefa piekła zagościła między 4 a 6 utworem, to trzeba było ją przedłużyć o ten jeden utwór. Sophie Ellis-Bextor żegna nas fortepianową balladą pt. Cut Straight the Heart i uważam ją za odpowiednie zakończenie.

Trudno się długo obrażać na tą bladą piękność i chyba jestem w stanie wybaczyć te cztery single. Reszta materiału się broni i ogólnie jest na poziomie szóstkowym. Jednak nie ma tak miło i za błędy trzeba płacić, dlatego mogę maksymalnie wystawić ocenę pięć i pół. Za rok ma się ukazać kolejny album Brytyjki i znowu trzeba mieć nadzieję, że wtedy znajdzie się więcej producentów na poziomie Kurstina, Richarda X czy Metronomy. Chociaż wszyscy wiemy jak to jest i że Eska swoje hity musi mieć. Dlatego zapewne na kolejnej płycie producentem singla zostanie David Guetta. Bo jak Edzia Górniak może mieć, to Sophie przecież też.

W.E.N.A.: Dalekie Zbliżenia

2011-07-06T13:13:00.003+02:00

OCENA: 4

Po pierwszym legalu VNM-a, przyszła pora na jego dobrego zioma. W.E.N.A. jako bohater kolejnego transferu z podziemia do, heh, mainstreamu, wzbudzał dość spore zainteresowanie. Sam widzę po swoich "kumplach od rapu": opinie w stylu "no nareszcie ktoś wyjdzie i pokaże im, czym jest prawdziwy rap" przejawiały się wśród nich najczęściej. No i właśnie w tym jest problem, że raczej chyba nie bardzo. I że to jednak naprawdę spore rozczarowanie.

Zacznijmy tak: to nie jest zły krążek, ale nas kategoria przeciętności nie interesuje. Tymczasem na niemal całej płycie mamy dość nijakie podkłady łączące w sobie w zasadzie wszystko i nic zarazem. W materiałach promocyjnych czytamy o soul jazzie, soul rapie i innych takich tam. Nie wiem, może. Zdecydowanie jednak nie jest to album do delektowania się bitami, ba - dość szybko się nudzą.

Sytuacji nie poprawia nawijka Wudoe. I znowu: materiały promocyjne mówią o szacunku, bezkompromisowej nawijce i takich tam. Tymczasem treść albumu jest zupełnie inna - uderza większa dojrzałość rapera, jego refleksje są też okraszone znacznie spokojniejszym językiem i mniej krzyczącym, choć to w znacznej mierze wynika z podkładu, flow. Jeśli już ktoś na tym długograju jest bezkompromisowy, to raczej VNM, który w świetnym featuringu nawija kilka ostrych linijek. "ale mówisz do mnie hołmi, kiedy łżesz dziobem / to pierdolnij się w łeb jak Kurt Cobain" - żaden wers gospodarza nawet nie zbliża się do ilości flegmy w tym panczu; w ogóle zresztą te kilkadziesiąt sekund VNMa stanowi największy hajlajt płyty, wyprzedzając innych kandydatów o przynajmniej kilka długości. Drugim, co znowu wymowne, mógłby być z pewnością Jestem sam z gościnnymi występami Proximite i Rasmentalismu - czyli kolejnego kawałka z bezwzględną dominacją gości.

I tak właściwie całą płytę - albo jest nijako, albo charakteru nadają goście. Czasem zresztą nie są to zbyt udane występy, vide: Paweł Ejzenberg w Bez uczuć; do tego dochodzi obowiązkowy w polskim rapie roku dwa tysiące jedenastego featuring kogoś z HiFi Bandy i w zasadzie tyle. W gruncie rzeczy więc - poza Patrz im na ręce i Jestem sam - nie ma o czym mówić: płytę tę jedynie odnotowujemy i odstawiamy na wieczne potem.

Jensen Sportag: Pure Wet (EP)

2011-07-05T14:40:00.002+02:00

OCENA: 8

Strzelamy z tą minirecką z refleksem godnym chyba tylko nas samych - no bo sami powiedzcie, kto podsumowywał rok w lutym, no kto. Ale strzelamy też w poczuciu, że Pure Wet jest wydarzeniem zbyt ważnym, by nie wspominać o nim w ogóle - minialbum uderza bowiem w rejony, które każą rywalizować mu o miano najlepszego materiału muzycznego w roku 2011 (czy da radę - przekonamy się już po sylwestrze, acz mamy nadzieję, że przed lutym). No a przede wszystkim uderzamy w poczuciu, że dobrą muzykę można promować także po zmroku i niezależnie od pogody, if you know what i mean.

O co chodzi z Pure Wet? Statystycznie mamy tu osiemnaście minut muzyki podzielonej na cztery indeksy. W zakresie brzemienia i kompozycji kawałki te syntezują w sobie w zasadzie wszystkie zajawki naszej redakcji w ciągu ostatnich dwóch lat. A Paweł dość skutecznie upatruje tu także wpływów Papa Dance. Lepiej się nie dało? No, chyba już nie.

Największym atutem epki nie jest jednak synteza naszych zajawek, a sposób tej syntezy - jest to sposób pasjonujący, gdyż wytwarza nową jakość. Odbija się to na naszym odbiorze materiału: nie jest to w żadnym wypadki "eeee, to brzmi jak Bundick!", raczej: "O cholera, Bundick spotyka [wpisz sobie dobrego wykonawcę komercyjnego popu] i idą grać Papsów!" - choć najczęściej po prostu zbieramy szczękę z podłogi. Osiemnaście minut fantastycznego popu, posiadającego - znowu odwołanie do Papa Dance - zarówno wartość przebojową, jak i wszelkie podstawy do jarania się tym na poziomie teoretyczno-muzycznym oraz zwykłym, emocjonalnym.

A na koniec - anegdotka. Ostatnio rozmawiałem z jedną z koleżanek o tym, czego oczekuje od elektronicznego popu czy nawet od popu w ogóle. Ona tam nawijała, nawijała i nawijała - ja zaś w myślach cały czas miałem to, co ostatecznie rzekłem jej na koniec pasjonującego (naprawdę!) wywodu: "Kurde, Jensen Sportag, dziewczyno".

Encypopedia: Skaldowie

2011-06-28T15:19:00.003+02:00

Skaldowie - krakowski zespół rockowy założony w 1965 roku. Łączył w sobie wszystko co najlepsze w muzyce The Beatles, Beach Boys ze swojską, krakowską lub góralską zaśpiewką. Potem skażony nieco prog-rockiem.

Skład i współparcownicy:

Niektórzy mówią, że "Andrzej Zieliński i reszta" i nie mylą się wielce. Ale jednak skład był nieco tylko bardziej ustabilizowany od reprezentacji Franciszka Smudy, więc wiadomo. Wspierany lirycznie przez poetów tamtego okresu typu Osiecka, Młynarski etc.

Najważniejsze dzieło - płyta:

Cała jesteś w skowronkach jako największy dostawca pięknych piosenek o poziomie lotu skowronków. Krywań, Krywań jako perła prog-rocka.

Najważniejsze utwory:

To totalnie szalone, żebym musiał się ograniczać. Bo od Jutro odnajdę Ciebie - aż po Gdyby nie śpiewał nikt ciężko znaleźć cokolwiek co schodziłoby poniżej 'dobre!'. Poza całym CJWS szczególnie polecam więc Jutro odnajdę Ciebie, Gdzie mam Ciebie szukać i Krywaniu, Krywaniu. Nie pytajcie czemu tak - za moment typowałbym już inaczej.

Czynnik gęsioskórkogenny:

Starcie gęsioskórkogennych gigantów: Cała jesteś w skowronkach (refren!) VS Jutro odnajdę Ciebie.

Skojarzenia z przyszłości:

The Bitels (h3h3), Beach Boys (h3h3), Czerwone Gitary, Zakopower, Ścianka, wszystko.

Lista zarzutów:

No ja tam wolałem pierwszy okres, mniej prog-rocka itd., no ale żyjemy w Polsce, więc zwrot w tę stronę musiał nastąpić. Z góralskim folklorem też bywa różnie, ale to generalnie nieco wymuszone zarzuty wobec najlepszego zespołu w historii polskiej muzyki. Nawet fakt, że Prześliczna wiolonczelistka to It's Only Love im uchodzi na sucho.

Inne:

Kocham Skaldów. Moja przyszła żona musi: a) być desperatką; b) kochać Skaldów. Jako drudzy w historii Polski posiadali organy Hammonda (Stefanie, włącz Hammonda, włącz Hammonda!) - wcześniej miał je tylko Czesiek Niemen. Mają mnóstwo nagród na swoim koncie, ale to i tak mniej niż świetnych piosenek, nie mówiąc już o melodiach.

Myslovitz: Nieważne jak wysoko jesteśmy...

2011-06-18T16:38:00.001+02:00

OCENA: 4

Pięć lat minęło odkąd Myslovitz wydało Happiness Is Easy i było to pięć lat owocnej pracy i przemian chyba dla każdego z nas. Artur Rojek zajął się Off Festivalem, czyniąc z imprezy wielkie wydarzenie na skali wykraczającej nawet poza rejony kraju, Wojciech Powaga zajął się nagrywaniem płyty z Tomkiem Makowieckim, o której - z litości - na blogu nie wspominaliśmy, ja zaś słuchałem wiele muzyki, stopniowo odchodząc od niegdyś mego ulubionego zespołu (heh, no, były takie czasy) i nabierając nieco bardziej trzeźwego spojrzenia na dorobek artystyczny "zbawców polskiego rocka" z Mysłowic", jak kiedyś sądziłem. No i założyłem Uchem w Nutę, rozumiecie.

Myslovitz na polskiej scenie muzycznej to, śmiem sądzić, jeden z najważniejszych graczy i bynajmniej nie ze względu na ich poziom artystyczny. Wiem jednak, że wielu słuchaczy, także z dzisiejszego grona niezalu, zaczynało od Rojka i spółki, dopiero dzięki nim odkrywając takich wykonawców jak choćby Radiohead, od czego zaczynała się zupełnie inna podróż.

Tyle, że z Myslovitz jest też pewien problem. Głupio hejtować, bo mysłowicka piątka ma pewien walor edukacyjny, ale jednocześnie nagrywa za mało dobrej muzyki. W dyskografii posiadają sporo koszmarków, nie tylko w postaci piosenek (Acidland, Chciałbym umrzeć z miłości, Peggy Brown), ale nawet całych płyt (Korova Milky Bar, Sun Machine), które są z kolei odskocznią od zwyczajowego przeciętniactwa (Happiness Is Easy), z paroma zaledwie wisienkami (bardzo sympatyczny debiut i Miłość w czasach popkultury) - generalnie więc szału nie ma.

Pięć lat nie przyniosło w tej kwestii żadnej zmiany. Nieważne jak wysoko jesteśmy... to krążek z dziewięcioma kompozycjami, które łączą słabe tytuły z przeciętną oprawą muzyczną. Znaczący jest tu sam singiel Ukryte, który tradycyjnie nie wniósł niczego ciekawego na polski rynek i tradycyjnie zajmował czołowe pozycje na Liście Przebojów Trójki. Myslovitz jednak parę razy gra ostrzej a czasem Rojek nawet bierze się za skandowanie (Ofiary zapaści teatru telewizji) - co zresztą trochę brzmi jakby próbował naśladować Korę z debiutu jej macierzystej formacji. Nie obyłoby się również bez ckliwej pioseneczki na gitarę akustyczną (Srebrna nitka ciszy) i odwołań do filmów dla gimnazjalistek (21 gramów).

Generalnie więc - dość tradycyjnie - nie ma o czym mówić. Myslovitz brzmi jakby ich nowe pomysły na siebie nie posuwały zespołu ani o krok do przodu - co stoi w wyraźnej opozycji do Rojka, któremu przerwa wyraźnie dobrze zrobiła. Owszem, jest tu kilka ładnych momentów, elementów dobrego grania i nareszcie urozmaicone wokale, jednak w ostatecznym bilansie nie otrzymujemy niczego ciekawego. To po prostu kolejna płyta Myslovitz i jeśli sądzicie, że Was zaskoczy, to Was nie zaskoczy.

VETO: Everything Is Amplified

2011-06-17T23:46:00.011+02:00

OCENA: 6

Można powoli zacząć mówić o tym, że czerwiec został zdominowany przez kraje nordyckie. Była Szwedka, Islandczycy, a teraz nadszedł czas na Duńczyków. Być może to ciekawy pomysł na regionalizacje miesięcy. Czerwiec byłby poświęcony Skandynawii, lipiec krajom frankońskim, sierpień germańskim, a wrzesień anglosaskim. Na szczęście, to jeden z tych pomysłów, który nigdy nie zostanie zrealizowany. Tak jak już mówiłem, VETO jest zespołem z Danii, gra coś na pograniczu electro-rocka, a Everything Is Amplified jest ich trzecią płytą w dorobku. Czym mogą się pochwalić? Tym, że w 2007 roku wygrali nagrodę Best New Act oraz Best Danish Music Video w konkursie Danish Music Awards.

Ok, porozmawialiśmy o rozkładzie miesięcy, skopiowaliśmy pół notki z last.fm, to teraz czas przejść do omówienia płyty. Mimo, że początkowe sekundy You're Hard To Get brzmią jak początek Kids MGMT (dla tych co słyszeli, chodzi mi o te szmery), to na pewno przez pół recenzji nie będę porównywał ich do tego zespołu. Bo będą do Radiohead, co najlepiej słychać w piosence pod numerem drugim, czyli Am I Awake Or Should I Wake Up. Zaginiony B-Side z In Rainbows jak nic. Fortepianik w identycznym klimacie, tylko zamiast Thoma Yorke'a śpiewa Patrick Wolf. Co jest kolejnym zarzutem. No dobra, barwy głosu się nie wybiera, ale mam wrażenie, że Troels Abrahamsen śpiewa identycznie jak Wolf. Przynajmniej z tego co pamiętam, bo Wolfa dawno nie słuchałem, ale to było jedyne skojarzenie jakie przyszło mi do głowy. A szukałem tego w głowie przez dwa dni. Najbardziej to słychać w momentach przeciągania wokalu, jak w drugiej minucie tej in rainbowsowej piosenki. Kolejne wyraźne inspiracje zespołem Thoma Yorke'a słychać w piosence If Else którą można nazwać biednym krewnym Idioteque. No ale niech będzie, to tylko dwie piosenki, a pozostałe osiem kawałków można uznać za pomysły własne. Być może mało oryginalne, ale wpadają w ucho i chyba o to chodzi. Znakiem rozpoznawczym tej płyty może być wyraźna i głośna perkusja, a ja lubię gdy sekcja rytmiczna odgrywa ważną rolę w utworze. Already Ready czy This Is Not są tego dobrym przykładem, a piosenki te są pewnie z kategorii tych oczekiwanych na koncertach. Na albumie znajdują się też spokojniejsze utwory, jak Slowres, które jak to mówię, nadawałyby się do końcowych scen w serialach. Zresztą zespół już ma doświadczenie w tej dziedzinie, bo ich piosenka You Are A Knife (która brzmi jak Bloc Party) znalazła się w serialu Suspicion.

VETO jest kolejnym duńskim zespołem obok takich jak Mew czy The Raveonettes, którzy mimo swych alternatywnych korzeni osiągają komercyjny sukces w swoim kraju. Jednak w przeciwieństwie do dwóch wymienionych, nie sądzę, żeby osiągnęli jakieś większe uznanie poza skandynawskimi kręgami. Nie wnoszą zupełnie nic nowego do muzyki, grając to, co zagrali już inni. Chwali się inspiracje Radiohead, tylko czemu tak wyraźnie? Znaczy, żeby nie było, te dwie piosenki nie brzmią identycznie jak piosenki Brytyjczyków. Są jakby przefiltrowane przez ten electro-indie-pop, który był modny z trzy-cztery sezony temu, ale tego ducha słychać. Zresztą gdzieś jest ten Wolf, w tym starszym kawałku z serialu pobrzmiewa Bloc Party, a gdyby dokładniej się wsłuchać, to pewnie coś by się jeszcze znalazło. Teraz fajnie się tego słucha, ale długo to bronić się nie będzie, szybko się zestarzeje, będzie traciło swoje argumenty i za dwa lata o nich zapomnę.

Milcz Serce: Milcz Serce (Demo LP)

2011-06-14T14:40:00.017+02:00

OCENA: 7

Kilka dni temu w sieci pojawiło się wydawnictwo, rozpropagowane przez najciemniejszy kanał polskiego internetowego (wszech)świata. Na szczęście dość szybko dowiedzieliśmy się o tym stojącym na bardzo wysokim poziomie albumie. Ponieważ Milcz Serce mają z czym trafiać do słuchacza, nie można pozwolić na to, by to wydarzenie przeszło bez żadnego echa.

Muzycy stojący za płytą pochodzą z Mysłowic i mówiąc całkiem szczerze - słychać to. Słychać też trójmiejskie tradycje, ale nie ma mowy o żadnej zrzynce. Mogłoby się wydawać, że za dość pretensjonalną nazwą skrywa się równie pretensjonalna i egzaltowana muzyka. Nic bardziej mylnego. Słychać emocje, to prawda, jednak wszystko to mieści się w pewnych granicach, których przekroczenie miałoby znamiona kiczu. Milcz Serce śpiewają o uczuciach w sposób, który nie powinien wadzić nikomu o wyrobionym zmyśle estetycznym, a jednocześnie powinien trafić w gusta przeciętnego Kowalskiego. Technicznie rzecz biorąc, dwaj wokaliści dają po prostu radę, jak się zwykło mawiać. Dość nieśmiałe, stonowane głosy, bez zbędnych ekwilibrystycznych wokaliz, gdzieniegdzie rozmyte. Czasem popowo płyną sobie gdzieś obok nie angażując zbytnio słuchacza i usuwając się na drugi plan lub stając się jednym z głównych instrumentów (np. w Przedziale dla początkujących).

Pora by przejść do tej ważniejszej dla mnie części - muzyki. I wypada bardzo pozytywnie. Wyraźnie słyszalna gitara basowa, dużo klawiszy - syntezatorów, pianino, akordeon. Jest mgiełka, rozmycie, niemal chilwave'owy chwilami klimat. Bardzo fajne i dosyć charakterystyczne jest pojawiający się co jakiś czas zabieg lekkiego zawyżania dźwięku jednej z gitar. Wokale się sympatycznie uzupełniają, czasami pojedynczo, czasem równocześnie. Numer Wszystkie Strony, Różne Łóżka, Dom Gdziekolwiek wzbogacony o głęboki bas i rapującą wstawkę Dablju - świetny. Zdecydowanie fajnie słucha się również utworu Brokersund i choć trochę mi Świetliki z Lindą przypomina, to nieśpieszne gitary, wokale mają swój nieodparty urok, a i tekstowo wychodzi bardzo, bardzo pozytywnie. Kolejną wyśmienitą piosenką jest Metalicznie Srebrny Blond będący śliczną balladą - gwarantuje Wam - można się "zanurzyć" w tej ślicznej melodii, jak w tych piosenkowych włosach. Jest jeszcze jedna znakomita piosenka: Wściekłe Mango. Bardzo podoba mi się wiolonczela w końcówce.

Płyta tak naprawdę nie jest taka popowa jakby może chciano ją widzieć. Jednak jak już koniecznie mamy szufladkować: jeżeli szeroko pojęty pop to muzyka, od której nie boli głowa przeciętnego słuchacza (jak ostatnio zdefiniował to pan Miecugow), to Milcz Serce jest płytą popową. Tylko jak zaszufladkować taką muzykę, jeżeli przy odsłuchu tego lp nie boli głowa również mniej przeciętnego słuchacza?

FM Belfast: Don't Want to Sleep

2011-06-12T13:36:00.002+02:00

OCENA: 4

FM Belfast był jednym z najsympatyczniejszych zespołów jakie poznałem w ubiegłym roku. Debiutancka płyta posiadająca takie utwory jak Frequency, Underwear czy President, była pełna pozytywnej energii. Album był na tyle fajna, że nawet chciałem go zrecenzować, ale że był z 2009 roku, a nam zdarzają się bieżące zaległości, to sobie odpuściłem. Zespół wystąpił również na zeszłorocznej edycji OFF-a, a koncert był najlepszym z możliwych otwarciem drugiego dnia festiwalu. Była to godzina zabawy, skakania i tańca. Teraz wracają z nową płytą, która była promowana singlem z poprzedniego krążka. Chociaż wiedząc teraz na jakim poziomie jest obecny materiał, nie powinno to tak dziwić.

Nowa płyta brzmi jak jedenaście odrzutów z poprzedniego albumu. Słyszymy tę samą elektronikę, te same wstawki oraz te same wokale. Chociaż śpiewających w zespole jest aż czterech, więc przy takim urozmaiceniu nie powinni nudzić, to nudzą. Gdyby to chociaż posiadało przebojowość na poziomie Underwear, to można by było przymknąć oko na to, że znowu nagrali to samo. Ale nie posiada, nie ma najważniejszego składnika, więc zamiast tej bezpiecznej piątki maksymalnie mogę postawić czwórkę. Jedyną piosenką która posiada singlowe brzmienie jest utwór I Don't Want To Go To Sleep Either, co nie oznacza, że brzmi dobrze. Zresztą, jak na utwór promujący ma za długą nazwę. Co dziwi, bo reszta tytułów na płycie nie przekracza dwóch słów. Tak wiem, nie mam się już o co czepiać. Więc na koniec tego akapitu mogę za coś pochwalić. Jeżeli już muszę, to powiem, że po tym potencjalnym singlu z 2-3 piosenki brzmią trochę lepiej od początkowych indeksów. W Vertigo wokal pobrzmiewa MGMT i nawet jakaś trąbka jest, a In Line przy dobrym nagłośnieniu może pobujać na koncercie.

Nie wątpię, że na koncertach FM Belfast wciąż panuje tak świetna zabawa, jak rok temu w Katowicach. Nowy materiał pewnie nie zmienia tego na gorsze, bo i mało kto się zorientuje, że jest grane coś nowego. Chociaż proponuję nowy materiał wciskać gdzieś do środka, gdy publika już rozgrzana i nie skupia się już tak na piosenkach. Więc na koncerty - tak, do głośników i słuchawek - nie, a na imprezę? Chyba też nie, chociaż po alkoholu to może brzmi lepiej, a bardziej prawdopodobne, że zwracać uwagi nikt nie będzie. Podsumowując: nie traćcie na to czasu, bo ja straciłem na cztery odsłuchy i na napisanie tej recenzji. Na koncerty FM Belfast jednak zapraszam, bo ci Islandczycy naprawdę są sympatyczni.

Trupa Trupa: LP

2011-06-08T18:24:00.009+02:00

OCENA: 7.5

Dni wiatru nie są moją polską płytą dekady, bo – nawet, jeśli rozumiem, że taki był zamysł – brak jej spoistości, skondensowania. Oczywiście, musiałbym mocno ugryźć się w wargi, żeby powiedzieć, że czas na Dniach wiatru w przerwie między „momentem” a „momentem” się „marnuje”, ale ciężko powiedzieć o tej płycie, że „płynie”. Debiutancki album Trupy Trupa „płynie” – stylem dowolnym, na krótkim dystansie, o długość ramion przed twoją płytą roku.

Autorzy wspomnianego we wstępie długograja, Ścianka, to dobry punkt odniesienia dla (nie: porównania do, bo „zebraliśmy się tutaj” nie po to) albumu Trupy nie tyle ze względu na wspólne podwórko, tj. reprezentowanie trójmiejskiej sceny rockowej, ale – słyszalne i niesłyszalne, celowe i niecelowe – inspiracje. Spłycone na potrzeby leadów, pojęcie „lata 60. i 70.” przybliża nas do tego, czym Trupa Trupa jest, bardzo skromnie.

Grzegorz Kwiatkowski, Wojciech Juchniewicz, Tomasz Pawluczuk i Rafał Wojczal nawiązań do nawet najbardziej oczywistej klasyki się nie boją, choć to tytuły: Revolution i Marmalade Sky, bardziej chyba podsunęły recenzentom Bitelsów niż sama treść. Osobiście, postawiłbym Trupę bliżej Doorsów, przede wszystkim słysząc Marmalde Sky właśnie („come on!”) oraz manzarkowy, bo uśmiechnięty w stronę Hello, I Love You, hook klawiszy z mojego ulubionego Nearness of You.

Linią najmniejszego oporu, choć sprawą fundamentalną, jest przywołanie w kontekście LP Trupy postaci m.in. Iggy’ego Popa (Good Days Are Gone) i Lou Reeda (Don't Go Away), a zimny bas Good Days... wyrwany jest (siłą!) i przeszczepiony z roku 1979, co rozszerza „lata 60. i 70.” o szmat czasu. Nie wygląda jednak na to, żeby ostatnie trzydzieści lat muzycy przekoczowali w klitkach: nie uwierzyłbym w ich – przykład naprawdę pierwszy z brzegu – brak rozeznania w dyskografii Les Savy Fav lub sceny jazgocząco-hałasującej: i to wszystko przy zachowaniu własnego, trupiego pierwiastka.

W toku świeżej w polskiej blogosferze dyskusji o roli szczerości, autentyczności w odbiorze muzyki oraz wyższości ekspresji nad kompozycją lub odwrotnie, strona, którą zajmuję, nie pozwoliła mi przejść obojętnie obok opisywania muzyki Trupy Trupa mianem „prawdziwych emocji”. Nie mnie oceniać, ile jest prawdziwości ze strony autorów, ale chciałbym, żeby wielu tak kłamało – i żeby kłamało jeszcze długo, bo te niespełna pół godziny równie poskramia, co wyostrza apetyt (posłuchaj tego ziomuś i zapamiętaj, że to tylko próba mikrofonu).

Veronica Maggio: Satan i gatan

2011-06-05T00:01:00.007+02:00

OCENA: 7

W latach zerowych Szwecja słynęła nie ze śledzi, a śledzenia – poczynań tamtejszego popu w niezalkręgach niezalświatka. Tough Alliance, Air France, Studio, Familjen, czy wreszcie Robyn – stali się ucieczką od klisz ścieranych tak w Stanach, jak i na Wyspach. Po(to)p szwedzki – kilka lat po balearycznym boomie – ma się nie gorzej niż na A New Chance, bo Veronica Maggio, ze skutecznością Roberto Baggio, wypuszcza album, jakiego w tym roku ze Szwecją szukać.

Veronica zdaje się być Sally Shapiro tam, gdzie nie jest Stiną Nordenstam, albo na odwrót. Niedaleko – w sumie – padają też jabłka od First Class Riot, ale w produkcji Grega Kurstina. Blisko tej płycie do nienachalnego, komercyjnego popu i może trochę do Journal of Ardency, gdyby było wesołą płytą, a jest tak sobie. Satan i gatan (Coxon miał kiedyś taki utwór, w ogóle) jest przy całej tej wiksie płytą dziewczęcą i „słodką jak delicje, o których wiemy tylko my”: ma czelność subtelność lać się z – na przykład – ślicznego Inga Kläder.

Synthpoprowadzi przez wiosnę, od pierwszych wystrzałów pąków, do Finns Det En Så Finns Det Flera, która jest lipcem. W międzyczasie, Jag Kommer rżnie z Reptilii, ale to prawie nie zarzut, bo to i tak był wasz ulubiony kawałek Strokes. Pluszowa to muzyka, sporadycznie rozdzierana elektroniką (albo smyczkami: Välkommen In) wzdłuż szwu – ale równie podobało mi się mieć misie, co drzeć misie, mi siedzi w uszach, więc. Słuchać, póki słonko, porzucić slowcore.

Encypopedia: Papa Dance

2011-06-04T10:31:00.003+02:00

Papa Dance - kultowy w pewnych kręgach polski zespół synthpopowy lat osiemdziesiątych. Charakteryzuje się uznaniem koneserów i hejtingiem reszty społeczeństwa, pięknymi melodiami i doskonałymi aranżami.

Skład:

"Pierwszy skład grupy tworzyli: Grzegorz Wawrzyszak (wokal), Marek Karczmarek (instr. klawiszowe) i Tadeusz Łyskawa (perkusja). Wkrótce, z myślą o możliwości zaprezentowania się na żywo, do składu dołączono dwóch nowych muzyków grających na instrumentach klawiszowych: Konstantego Yoriadisa i Krzysztofa Kasprzyka." "Na miejscu starego Papa Dance Wesołowski i Zabrodzki powołali do życia duet Papa Dance New Sound, w skład którego weszli: Paweł Stasiak i Kostek Yoriadis." "Pod koniec 1986 powstał trzeci (wzbogacony brzmieniowo o gitary) skład grupy. Od tej pory tworzyli ją: Paweł Stasiak (wokal), Jacek Szewczyk (gitara solowa), Waldemar Kuleczka (gitara basowa), Konstanty Dinos (instrumenty klawiszowe; odszedł z zespołu po około roku), Andrzej Zieliński (instr. klawiszowe; obecnie z Grzegorzem Wawrzyszakiem tworzy reaktywowany Ex-Dance) i Tadeusz Łyskawa (perkusja)."

Tyle Wikipedia. Potem już nie ma o czym mówić.

Najważniejsze dzieło - płyta:

Opus magnum polskiego popu (polskiej muzyki) ever - Poniżej krytyki. Acz self-titled także wyborny.

Najważniejsze utwory:

Wszystko z Poniżeja, ale szczególną miłością darzyć należy Naj story (bo o miłości); Historyjkę z talii kart (bo o miłości); Maxi singiel (bo o miłości). Ponadto Pocztówka z wakacji (choć i tak znasz jako Królową fal), a także przepiękny, liryczny orgazm w postaci niepozornego utworu Nietykalni. Poza płytami jednak warto także prześledzić pierwsze single zespołu - Ordynarny faul i W 40 dni dookoła świata niczym bowiem nie ustępują swym genialnym potomkom.

Czynnik gęsioskórkogenny:

Mocno chwyć moją dłoń... z Nietykalnych; najlepsze ooooo-oooo w historii muzyki (Naj story); całość narracyjna Historyjki... i w ogóle, mógłbym tak do jutra, a przecież są tu jeszcze czynniki uśmiechogenne i w ogóle czynnikami-hookami Papa Dance słynie.

Skojarzenia z przyszłości:

Surowa Kara Za Grzechy, Max Tundra, Jensen Sportag, "fala electro-popów 2008";

Lista zarzutów:

Słuchasz Papsów? PEDAŁ; a zespół nie pomagał obalać tego stereotypu. Wątpliwości może także budzić powrót zespołu po latach zakończony wydaniem kiepskiej płyty i występem u Ewy Drzyzgi.

Inne:
No i co ja mogę Ci powiedzieć? Że słabo, jeśli dowiedziałeś się o tym, że Papsów można, a nawet trzeba, dopiero teraz? Że to naprawdę smutne, iż TAKI ZESPÓŁ nie ma swego miejsca w zbiorowej pamięci społecznej, podczas gdy inni wykonawcy z 80s szaleją po telewizjach przy pierwszej lepszej okazji? Aj tam. To wszystko kontekst. Zresztą, w ogóle, przestań. Taki Poniżej jest do kupienia za 15 złotych, więc przeszukaj Internet, kup i słuchaj.

Czerwcowe koncerty Shiny Beats

2011-06-03T19:52:00.000+02:00

3.06.2011 - Gdańsk, Kamienica w Gdańsku Wrzeszczu, wernisaż muralu Shiny Beats

09.06.2011 - Poznań, klub Pod Minogą, support zespołu Skinny Patrini

11.06.2011 - Poznań, koncert live w Radiu Afera

21.06.2011 - Toruń, Światowy Dzień Muzyki

23.06.2011 - Warszawa, Centrum taniej młodzieży with Twin Prix

29.06.2011 - Sopot, Vintage INDIE Party with Pretty Scumbags, Double Trouble, Hype Wax Design, Adrian V

Shiny Beats to nie do końca jeszcze poznane zjawisko fizyczne, fascynujące świat współczesnej nauki. Wszystko zaczęło się od artykułu w prestiżowym magazynie Nature, dokumentującym wieloletnią pracę skandynawskich badaczy, którzy odkryli związek światła i muzyki. Naukowcom z Neon Harvest Company udało się doprowadzić do przekształcenia wiązki światła w falę dźwiękową, o zadziwiających właściwościach fizycznych i chemicznych. Efektem eksperymentu są tzw. Shiny Beats.

Shiny Beats to trójmiejski duet indie-electro, nazwany przez Gazetę Wyborczą ,,zespołem, który może w niedługim czasie stać się objawieniem rodzimej sceny elektronicznej". W ciągu niespełna roku istnienia, zespołowi udało się wydać płytę, nagrać teledysk, a także zagrać kilkanaście dobrze przyjętych koncertów w kraju i za granicą. Piosenkę "Tonight" można było usłyszeć na falach Programu IV Polskiego Radia, zaś piosenka "Stars" trafiła na pierwsze miejsce listy przebojów Radia SAR. Shiny Beats pojawili się na okładce wrześniowego Sztormu, trójmiejskiego dodatku kulturalnego Gazety Wyborczej. Przemysław Gulda z Gazety Wyborczej nazwał Shiny Beats muzyczną nadzieją 2011 roku.

Encypopedia: Czerwone Gitary

2011-05-28T15:15:00.005+02:00

Czerwone Gitary - gdański zespół muzyczny założony w 1965 roku przez Jerzego Kosselę i Henryka Zemorskiego. Twoja mama była zakochana przynajmniej w Klenczonie i Krajewskim, babcia i ciotki zresztą najpewniej także. Z wiadomych względów nazywani polskimi Fab Four, potęgi big-bitu, czego byś pod tym pojęciem nie rozumiał(a).

Najważniejsi współpracownicy:

No ej, bez żartów - naprawdę mam to wszystko wypisywać? Okrojona do najważniejszych postaci notka z Wikipedii wyglądałaby tak:

Jerzy Skrzypczyk - perkusja, śpiew (1965 -)

Jerzy Kossela - gitara, śpiew (1965 - 1967, 1991 - 1993, 1999 -)

Henryk Zomerski - instrumenty klawiszowe, gitara basowa, śpiew (1965, 1999 - 2011)

Bernard Dornowski - śpiew, gitara, gitara basowa (1965 - 1999)
Seweryn Krajewski - śpiew, gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, skrzypce (1965 - 1997)
Krzysztof Klenczon - śpiew, gitara (1965 - 1970)

Ryszard Kaczmarek - gitara basowa (1972 - 1977)

Jan Pospieszalski - gitara basowa (1977 - 1979)

Najważniejsze dzieło - płyta:

Przerzuć pamięci karty na siedemdziesiąty czwarty: "Polska była trzecia na świecie", a Krajewski i spółka wydali najbardziej pasjonujący album w swej dyskografii. Rytm Ziemi, znaczy, choć Czerwone Gitary 3 i Na fujarce też mają swoich kibiców.

Najważniejsze utwory:

Wszystko z Rytmu Ziemi (poza Florentyną, która aspiruje do miana najgorszego); poziomem jednak nie ustępuje im także Czy słyszysz co mówię; wychwalane przez Pawła Wróćmy na jeziora także mogłoby się obronić.

Czynnik gęsioskórkogenny:

Już chyba sam fakt, że mieliśmy po paru latach własną, dobrą jakościowo odpowiedź na Fab Four, hę? Jeśli nie, to: wiosenne, letnie i wczesnojesienne spacery z którąkolwiek ze starszych płyt w uszach, if you know what i mean.

Skojarzenia z przyszłości:

Nerwowe Wakacje; Muzyka Końca Lata i chyba wszystko, co po nich, po polsku, a brzmi wakacyjnie, lekko i ma melodie.

Lista zarzutów:

Wspominana już Florentyna, która nieco psuje potencjał absolutu drzemiący w wiadomej płycie; równie kiepskim pomysłem okazała się Matura, czyli pieśń, przez którą zespół do dziś ma etykietkę wieśniaków z gitarami skażonych PRLem; w paru utworach biedne wstawki z cyklu "prawie śmieszne rozmówki" przywołujące często skojarzenia z najgorszymi z kabaretów. Konflikt o nazwę i splendor bandu. No i te zmiany personalne, nieco utrudniające przyswojenie czysto, heh, encyklopedycznej wiedzy o zespole, ale to tam już.

Inne:

Początkowo, z powodu konieczności ukrywania się przed wojskiem (Zomerski) i... szkołą muzyczną (Krajewski, Skrzypczyk), zmuszeni do swego rodzaju konspiracji - występowali pod pseudonimami, nie pojawiali się na plakatach zespołu. O Historię jednej znajomości z kolei pokłóciły się żony Kosseli i Klenczona (przegrały obie: dziewczyna była przypadkową spacerującą niedaleko morza damą, Kossela nawet jej nie znał). Takie anegdotki można mnożyć - "PRL, wiadomo".

Tides From Nebula: Earthshine

2011-05-26T01:21:00.003+02:00

OCENA: 6

Rok 2009 przyniósł nam dwa ciekawe debiuty na polskiej scenie post-rocka. Było to Tides From Nebula oraz New Century Classics. Jeżeli czytacie nas od zamierzchłych czasów, to zapewne pamiętacie, że większą aprobatę zyskał u nas ten drugi zespół. Dowodem na to była recenzja oraz piąte miejsce w podsumowaniu polskich płyt. Co nie świadczyło o tym, że Aura była gorszą płytą, bo uważam ją za równie dobrą, ale za gorszą od piwa, bo gdy miałem okazję usłyszeć ją na żywo na OFF Festivalu, to z pragnieniem nie miała szans. Natural Process wygrała, bo było na niej czuć powiew świeżości, a jak wiadomo, w tym gatunku bywa to bardzo trudne. Minęły dwa lata i nadszedł czas na rewanż.

Niestety, New Century Classics nie stawili się jeszcze na ringu, a szkoda, bo muzycy z Nebuli wzięli sobie głęboko do serca porażkę na gali Uchem w Nutę. Niczym Rocky Balboa zaszyli się w leśnej chatce, a w rolę ich trenera wcielił się sam Zbigniew Preisner. O przygotowaniach możecie posłuchać tutaj, a ja już przejdę do samej płyty. Po dwóch pierwszych przesłuchaniach odczułem lekkie rozczarowanie. Oczekiwania były spore. Udany debiut, zagraniczna trasa koncertowa i uznana osoba w roli producenta. Jednak to jest post-rock, więc wiadomo, że na odbiór takiej muzyki wpływa wiele czynników. Czas, miejsce, klimat, pogoda itd. Dlatego też wybrałem się w miejsce, w którym była tworzona ta płyta, czyli do lasu. To i tak nie dawało idealnych warunków, bo był środek upalnego, słonecznego dnia. Ale bądźmy szczerzy, nie chciałbym się znaleźć w doskonałej konstelacji, bo pewnie wiązało by się to z przebywaniem w lesie po zmroku, być może nawet w czasie poważnej burzy. Warunki były jakie były, ale ta puszcza faktycznie zmieniła odbiór tej płyty. Oczywiście w sposób pozytywny. Przyznam nawet, że mimo tego słońca, odczuwałem czasem pewien niepokój, co na pewno powinno być komplementem dla tego albumu.

Płytę otwiera These Days, Glory Days, które w niektórych momentach, szczególnie tych z klawiszami, przynosi mi na myśl Sigur Rós z najlepszych lat. Więc otwarcie można uznać za udane. Na następnym indeksie znajduje się wg. mnie zdecydowany faworyt tej płyty, czyli The Fall of Leviathan. Tak jak na Aurze wyróżniało się Purr, tak tu ten oto kawałek. Wirujący początkowy riff, wyciszenie około drugiej minuty, które powoli ustępuje gitarom, fortepianowi i perkusji oraz upust emocji następujący po szóstej minucie, na pewno doskonale wprowadzają w klimat całego materiału. Wracając do skojarzeń, to Waiting For The World To Turn Back, który jest jednym z najkrótszych na płycie, w rejonach drugiej minuty przypomina mi Adagio for Strings, oczywiście w oryginalnej kompozycji Samuela Barbera. Za to Caravans, któremu tylko sekundy brakuje do dziecięciu minut, rozczarowuje, brzmiąc jak setka takich samych post-rockowych piosenek. No może po siódmej minucie jest lepiej, więc można by było wywalić ten początek i powstał był przyjemny trzy minutowy przerywnik. W który jednak wciela się Hypothermia, ale nie należy ona do najciekawszych momentów na płycie. Ostatnim w pełni udanym utworem jest Siberia, która wśród tajgi i tundry mogła by zabrzmieć jeszcze lepiej, chociaż Sybiracy pewnie by się ze mną nie zgodzili. Wieńczące całość Cemetery Of Frozen Ships znowu przenosi mnie na Islandię, a White Gardens tylko pod koniec brzmi ciekawie.

Earthshine jest zupełnie inną płytą niż Aura. Teraz zespół bardziej skupił się na przestrzennym brzmieniu, któremu musiały ustąpić melodie, których na pewno jest mniej niż na debiucie. Mimo to, w głowie pozostawią dźwięki The Fall of Leviathan czy Siberii, więc nie jest źle. Fani Nabuli, a takich zapewne trochę już jest w Polsce i również na świecie, będą bronili tego albumu. Ludzie, którzy już przed przesłuchaniem nastawią się negatywnie, powiedzą, że jest nudno, przewidywalnie i że każdy już to grał, więc wolą powrócić do Young Team. Ja stoję gdzieś w połowie, ale bardziej ze wskazaniem na obronę tej płyty. Nie jest to na pewno materiał, do słuchania na co dzień, ale przychodzą takie momenty, że ukazują się wszystkie walory tych nagrań. Na trzy nudne przesłuchania, może zdarzyć się te idealne i wszystkim tym, którzy słuchają Earthshine, życzę, żeby jak najczęściej znajdowali ten idealny moment do słuchania tej płyty.

Encypopedia: Anna Jurksztowicz

2011-05-23T17:31:00.011+02:00

Anna Jurksztowicz (ur. 1963 r.) - wokalistka jazzowa i popowa; producent muzyczny. Pochodzi ze Szczecina, gdzie ukończyła Wydział Wokalny Średniej Szkoły Muzycznej. Lubiła występować na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie trzykrotnie (1988, 1991, 1992) otrzymywała II nagrodę podczas koncertu Premiery, a w roku 1985 nagrodę I, za piosenkę Diamentowy kolczyk.

Najważniejsi współpracownicy:

Krzesimir Dębski - kompozytor większości (wszystkich?) utworów, jakie śpiewała w karierze solowej, dodatkowym owocem ich współpracy - dzieci, Radzimir (skądinąd również kompozytor i muzyk) i Maria;

Jacek Cygan - autor, heh, większości tekstów różnej jakości;

Najważniejsze dzieło - płyta:

Wszystkie drogi prowadzą do Dziękuję, nie tańczę; nie tylko dlatego, że to jedna z nielicznych płyt, które można traktować jako album solowy z krwi i kości; to był pamiętny rok 1986 i od tamtej pory polski elektropop nie doczekał się wielu wydawnictw na podobnym poziomie;

Najważniejsze utwory:

Antycypujące Maksa Tundrę Przenikam; najlepsze nagranie w polskim popie ever - Stan pogody i w ogóle, indeksy 1-4 z Dziękuję... to jazda obowiązkowa; ale warto też odświeżyć sobie doskonałe Matki, żony i kochanki obdarzane ślicznie budowaną narracją, a jakże inne od reszty dorobku; O czym marzą dziewczyny jako popis Jurksztowicz w kategorii wokalistek jazzowych;

Czynnik gęsioskórkogenny:

Stan pogody i tamtejsza sekwencja refrenów pod koniec;

Skojarzenia z przyszłości:

Max Tundra, Furia Futrzaków, Plastic;

Lista zarzutów:

Wątpliwości pozamuzyczne budzi częstokroć warstwa liryczna (w miłości i złości nie żałuj nagości brzmi jak proroctwo wyśmiewanego twoja nagość sprawia mi radość "rapera" Mezo i jemu podobnych); niemniej jednak cyganowska twórczość i tak utrzymuje się tu na bardzo dobrym, jak na autora poziomie; aranże niektórych utworów idą zbyt mocno w stronę Festiwalu Piosenki Aktorskiej; no i dyskografia nie jest zbyt obszerna, ale Dębskiemu się po prostu znudziło. Rozumiemy, żałujemy.

Inne:

Jurksztowicz przyszło wydać swą w zasadzie jedyną naprawdę solidną płytę w tym samym roku, co Papa Dance obwieściło światu swoje opus magnum - Poniżej krytyki. Fanów Papsów informujemy, że nie należy tego odbierać konfrontacyjnie; ba, pani Ania musiała żyć z bandem w dobrej komitywie, gdyż to ona odpowiada za niektóre wokale na Nasz ziemski Eden. Jak każda przedstawicielka nurtu opolskiego w kraju, nagrywała także płyty z kolędami i dla dzieci.

Mombi: The Wounded Beat

2011-05-20T15:31:00.005+02:00

OCENA: 5

Czasami ma się wrażenie, że wrażliwców mamy na świecie zbyt wielu. Że dookoła wszyscy płaczą i narzekają, że dookoła tyle zła, że dziewczyna rzuca, że pracy nie ma i sesja za trudna. I że muzyka za smutna.

Nie można jednoznacznie powiedzieć, że płyta The Wounded Beat jest smutna. Na początek możemy mówić o tym, że jest mroczna. Jednostajny rytm, pogłosy, pojedyncze uderzenia w klawisze pianina i struny gitary akustycznej, niewyraźny, jakby pochodzący z zaświatów głos, potęgują tylko wrażenie mroku. W głosie i w tekstach słychać mnóstwo tęsknoty i smutku. Mowa o przemijaniu, o życiu, o wewnętrznych rozterkach i miejscu w świecie. Gdzieniegdzie zdarzają się momenty bardziej - jakby to ująć - pozytywne, wtedy jednak wydaje się, że pożyczają klimat od Sigur Ros (na przykład w Monsoon). Niekiedy jednak udaje się duetowi z Kolorado wyjść z czymś naprawdę uderzającym. Co prawda nie jest to nic przesadnie wielkiego, ale pozostaje przez jakiś czas w głowie. Glowing Beatdown jest właśnie jednym z takich kawałków i jest chyba najbardziej pogodnym utworem na płycie. Choć właściwie "pogodny" to określenie raczej przesadzone. Ma kilka pogodnych momentów, które jednak szybko są gaszone przez chłodne, niemal skandynawskie dźwięki.

Amerykanie stworzyli dość przeciętną płytę i mógłbym określić ich muzykę jako mieszankę Bon Ivera, Hood, Sigur Ros i ambientu. Po pierwszym odsłuchu można się zauroczyć, ale dość szybko stają się nudni. Godne polecenia w czasie krótkich i gwałtownych wiosennych burz, kiedy wielkie krople uderzają z hukiem o szyby, a odsłuch przerywają grzmoty i błyskawice.

<a href="http://mombi.bandcamp.com/album/the-wounded-beat">The Wounded Beat by Mombi</a>

Odkopane wiosną

2011-05-06T12:38:00.005+02:00

Miałem co najmniej pięć pomysłów na odkopanie odkopanych i – co całkiem logiczne – wybrałem szósty: połączenie wszystkich w jeden. O niektórych zjawiskach szykuję osobne pasma i nie mam pojęcia, ile z nich doczeka się publikacji (pewnie żadne) – ale w tym momencie jest istotne nie to, a dziesięć wałków tam niżej, po dwa do każdego z tematów: disco późnych lat siedemdziesiątych, zaginione klasyki indie, instrumental hip-hop przed instrumental hip-hopem, Bitelsi po Bitelsach i Pixies po Pixies. Będzie luźno i szybko, bo „my tu mamy maj, to do nas świat wygina się” – a maj spędza się milej słuchając muzyki niż proponując innym słuchanie twojej. Jazda, jazda, jazda, jazda!

The Millennium – Prelude
posłuchaj

Zaczynam od Prelude (skończę na Codzie – doceńcie klamrę), a Prelude zaczyna Begin – jeden z „najmniej słusznie” przemilczanych albumów sunshine-popowych. Wejście jest mocne o tyle, że pani perkusja wprasza się na albumy trip-hopowe jakieś trzydzieści lat przed ich premierami, a sama konstrukcja sprawia mylne wrażenie utkanej z sampli – paręnaście lat przed My Life in the Bush of Ghosts. W minutę dwadzieścia dookoła wszystkiego. Chciałbym (to na) nowych Avalanches.

Simian – La Breeze
posłuchaj

Ryzykownie jest zestawiać cokolwiek z Bitelsami, a nawet próbować, w roku 2011, cokolwiek odkrywczego o nich napisać, dlatego nie mam zamiaru rozwodzić się nad tym, na co wpłynęli – bo na co nie? – ale raczej wybrać dwie, bo tę i następną, piosenki, które „brzmią jak Bitelsi”. La Breeze przywołuje jednocześnie echa tytułowego z Sierżanta Pieprza, jak i Wild Honey Pie – w sposób, który absolutnie wymusić by musiał uśmiech mięśni twarzy McCartneya. A to wszystko w towarzystwie wokalisty kończącego co drugi wers jak Yorke circa single z The Bends, więc ci z Simian to niezłe ancymony i chociaż na papierze „słucha się ich” lepiej niż w rzeczywistości – La Breeze to wciąż jedno z najbardziej sympatycznych pośród najbardziej bezpośrednich nawiązań do...

The Apples in Stereo – Strawberryfire
posłuchaj

...Bitelsów, którzy od Apples in Stereo otrzymali chyba najmocniejszy w swojej dosłowności wyraz czci, bo Strawberryfire już nie tyle „brzmi jak Bitelsi”, co jest – no właśnie, czym? Czym mogłoby być? Internetowym żartem: zaginiony utwór Lennona – na który nabrałoby się więcej osób niż na Friday Boba Dylana, bo Strawberryfire czerpie z jego (Lennona, nie Dylana) piosenkopisarstwa i wykonawstwa tak wiele, ile można zmieścić w formacie jednej piosenki – i specjalnie się z tym nie ukrywa, bo samym tytułem podkreśla coverem której piosenki mogłoby – po kosmetycznych zmianach – być. Ale nie tylko Strawberry Fields Forever, bo choćby She Said, She Said, I Am the Walrus i Lucy in the Sky with Diamonds to przykłady nasuwające się au-to-ma-tycz-nie, co czyni z Apples in Stereo osoby o wyjątkowym „uchu”, którego pokaz dali w „nucie”.

Swirlies – Pancake
posłuchaj

Tak jak poprzednio z jednej piosenki machał do nas John, a z drugiej uśmiechał się Paul, tak tutaj mamy tę piosenkę – Kim Deal i kolejną – Franka Blacka. Na świetnym Blonder Tongue Audio Baton może i są piosenki lepsze, przeważnie jednak: świdrujące jak Sonic Youth, rzadziej jak Breeders (co wcale nie jest zarzutem). Pancake brzmi jak rozshoeagazeowione (łał!) Doe, a Doe to jeden z tych utworów, których – jak usłyszałem i się zgadzam – nie da się „wziąć i napisać”. Określenie „Pixies po Pixies” traktować trzeba trochę z przymrużeniem oka, bo w roku wydania Pancake, 1993, nikt się nie głowił czy w roku – na przykład – 2010 Pixies będą koncertować i czy będą to takie koncerty (łał! ²).

Chokebore – Coat
posłuchaj

Od Debaser po Gouge Away, przez trzynaście innych indeksów Doolittle, można się przejechać w półtorej minuty Coat. Nie gwarantuję takich samych wrażeń, w końcu Doolittle jest albumem niemal kompletnym, absolutnym, totalnym – i Coat, gdyby jakimś trafem chciało się tam znaleźć, to jedynie kosztem Silver – ale zawsze będzie to bardzo dobrze spędzone półtorej minuty: na szukanie takich rzeczy jak gitara w 0:34, którą – wszystko mi mówi – Joey Santiago poprowadziłby identycznie. Klasa.

Fountains of Wayne – Sink to the Bottom
posłuchaj

„Śmieszne, że tu wszystko jest inne, ale wszystko takie same i dawanie temu więcej niż 7.5 to dla mnie przejaw fanatyzmu dla chłopców z gitarą” – napisał Yeti o niebieskim Weezerze i już miałem wyrzucać go z redakcji, po czym zorientowałem się, że to on jest naczelnym i to on mnie do niej przyjął. Dzisiejszy odcinek – a już na pewno ta i następna piosenka – jest niejako poświęcony chłopcom z gitarami, a Sink to the Bottom leży tak blisko niebieskiego Weezera jak to tylko możliwe, więc Yetiemu nie polecam, a reszcie świata „dedykuję” ten uroczy b-side Say It Ain't So. The ocean is big and blue / I just wanna sink to the bottom with you to – co prawda – jeszcze nie morrisseyowski, ale już Riversa Cuomo, poziom wyznawania miłości, który kupuję tak długo jak przypomina o czasach, kiedy spod palców tego drugiego wychodziło jeszcze El Scorcho, a nie Beverly Hills.

Heatmiser – Rest My Head Against the Wall
posłuchaj

Elliott Smith nie przykładał rąk do słabych płyt i nawet jeśli Rest My Head Against the Wall napisał jego kompan, Neil Gust, to wśród top 20 recenzji na RYM-ie, z którymi najbardziej się nie zgadzam, byłoby: „Such a boring and sometimes even embarrassing record. No wonder Elliott Smith nearly never mentioned Heatmiser in interviews” na temat fajniutkiej płytki Dead Air (fajniutkiej, bo Elliott Smith nie przy-kła-dał rąk do sła-bych płyt – „wielkim poetą był”). Szczytem mojego recenzjopisarstwa jest: „Nudzi ci się? Poszukaj słabych momentów na Mic City Sons”, więc: nudzi ci się?

Anita Ward – Ring My Bell
posłuchaj

„Wszystko płynie”, ale nic tak gęsto jak sekcja rytmiczna Ring My Bell, która, jak to w 1979, zażera basem i antycypuje Jamiroquai (ja cię, ten występ). Anita Ward dlatego, że nie Donna Summer – trochę to niesprawiedliwe, jaką sławą cieszy się I Feel Love, kiedy o przerażająco równym mu Ring My Bell jest w Polsce cicho – a o samym refrenie tutaj można się rozprawiać godzinami (ale po co). Rings my bell.

Dinosaur – Kiss Me Again
posłuchaj

Arthur Russell, buk disco, i jego epokowe dzieło – funk-suita Kiss Me Again, to najlepsza spośród dziesięciu propozycji tutaj: ogromnych, nie tylko na długość, rozmiarów dzieło, którego podkład rzęzi momenty totalne: 03:39 – kosmos zalągł się w syntezatorze, 04:49 – i się wykluł. Najważniejszym powodem, dla których tak bardzo lubię Me and Giuliani Down by the School Yard (A True Story) jest Kiss Me Again, a Kiss Me Again uwielbiam dlatego, że przez paręnaście minut nie daje powodu, żeby nie być uwielbiane: z obłędną perfekcją tłoczy dźwięki ekstatyczne; wygrzebane na podwórku George'a Clintona, który też jest bukiem. Counselors, how do you plead?

Czerwone Gitary – Coda
posłuchaj

Drum-breaki z Rytmu Ziemi mogły – bo mają wszystko, co trzeba – mieć dziś status równy amen breakowi: najbardziej rozpoznawalnym sześciu sekundom w muzyce, czyli pozafilmowemu odpowiednikowi krzyku Wilhelma. I choć nic takiego nie miało miejsca, warto Codę – utwór proto-instrumental hip-hopowy – puścić osobom, które z braku zainteresowania dyskografią Czerwonych Gitar, spłycają ich dorobek do takiej na przykład Matury, dla której z kolei nie byłoby miejsca w pierwszej pięćdziesiątce moich ulubionych ich piosenek. „Dużo za mało” mówi się w polskim Internecie o tym, czym Czerwone Gitary są – a są materiałem na jakiś dłuższy materiał, do którego napisania zachęcam.

Britney Spears: Femme Fatale

2011-05-05T19:10:00.004+02:00

OCENA: 4

Genialne vs beznadziejne. Cudowne vs nudne. Gdyby to nagrało Radiohead to byś się jarał!!! vs Gdyby to nie była Britney nawet byś nie spojrzał!!! Siedem lat po kapitalnym, zmiatającym (niemal?) wszystko i wszystkich w dziedzinie popu singlu Toxic, postać Britney znów wywołuje olbrzymie emocje, jak zwykle dzieląc środowisko zainteresowanych muzyką na dwa obozy. Szalikowcy szóstego albumu Brytyjki (he he) są skłonni zaliczać go do jednych z największych osiągnięć muzycznych trwającego, dwa tysiące jedenastego roku; przeciwnicy... o tym będzie za chwilę.

Najpierw jednak odrzućmy uprzedzenia: czasy gimnazjalne większość z nas ma już za sobą, wobec tego - Britney jest ok, jeśli jej piosenki są ok, tak? Zastanawiające, że wciąż musimy to wyjaśniać. O ile wiem, żaden z członków redakcji nie zakłada szat papieskich ani nawet dalejlamskich (?), zaś życie prywatne i "skandale" związane z artystami niewiele nas obchodzą. Czytacie o nowej płycie Britney: to jest - czytacie o piosenkach na niej; czytacie o odbiorze dźwięków danego recenzenta. Sprawa jasna.

Po wyjaśnieniu tych - wciąż czasem budzących kontrowersje (sic!) - kwestii możemy powrócić do materii muzycznej. Femme Fatale to - w wersji podstawowej - dwanaście utworów i czterdzieści cztery minuty muzyki. I w zasadzie już od openera dostrzegamy wielką chęć producentów, aby był to krążek ważny: ładują w niego co się da, sięgając zarówno po środki znane nam od lat z dorobku komercyjnego popu, jak i te ze światka popu o mniejszym zasięgu kasowym. Wydaje się zresztą, że to właśnie jest tajemnica tak dobrych recenzji dla Britney w kręgach do tej pory hołdujących głównie (choć w żadnym wypadku nie: jedynie!) tym sferom popu.

Ale ej - nic mnie to nie obchodzi. Od Femme Fatale wymagam bowiem tego, co od każdej płyty pop - przebojów; ze smutkiem trzeba powiedzieć, że ich tu nie ma. Ten krążek SILI SIĘ na przebojowość; a nie: jest przebojowy. Ten krążek SILI SIĘ na bycie ważnym osiągnięciem popu; a jest przeprodukowany. Femme Fatale dopadła plaga znana nam wcześniej z niektórych dzieł Queen czy - by nie sięgać daleko - ubiegłorocznej, barokowej płyty pewnego rapera. Czterdzieści cztery minuty po sobie zostawiają nam w głowach jedynie ból, bez prawdziwego, rasowego wymiatacza. Tu wszystko jest niby przebojowe, ale nic nie osiąga statusu przyszłego szlagieru.

Cóż więc dostajemy? Rozbuchane faktury, potężne i długie utwory, które nie potrafią wpaść w ucho; nawet singlowe Hold It Against Me nie ma szans, przepada. I choć technicznie ta płyta jest bez zarzutu, to - najzwyczajniej - brakuje jej esencji. Nie jest wtórna, ale jest nudna, jakkolwiek banalnie to brzmi.

A królową autotune'a wciąż pozostaje MEG.

Shiny Beats: Kawiarnia Naukowa, Kraków, 14 maja

2011-05-04T20:06:00.002+02:00

Shiny Beats to trójmiejski duet indie-electro, nazwany przez Gazetę Wyborczą ,,zespołem, który może w niedługim czasie stać się objawieniem rodzimej sceny elektronicznej". Muzyka Shiny Beats to taneczna, radosna alternatywa, nawiązująca do twórczości takich zagranicznych wykonawców jak min MGMT, Klaxons, Late of the Pier czy Empire of the Sun. W ciągu niespełna roku istnienia, zespołowi udało się wydać płytę, nagrać teledysk, a także zagrać kilkanaście dobrze przyjętych koncertów w kraju i za granicą. Piosenkę "Tonight" można było usłyszeć na falach Programu IV Polskiego Radia, zaś piosenka "Stars" trafiła na pierwsze miejsce listy przebojów Radia SAR. Shiny Beats pojawili się na okładce wrześniowego Sztormu, trójmiejskiego dodatku kulturalnego Gazety Wyborczej. Przemysław Gulda z Gazety Wyborczej nazwał Shiny Beats muzyczną nadzieją 2011 roku.

SHINY BEATES
KAWIARNIA NAUKOWA
14 MAJA O 20:00
WSTĘP: 10 ZŁ
http://www.facebook.com/pages/Shiny-Beats/171890202835384?ref=ts
www.myspace.com/theshinybeats

The Lollipops: Hold!

2011-04-29T17:03:00.003+02:00

OCENA: 5.5

Na Szczecińskim Festiwalu Młodych Talentów GRAMY byłem tylko jeden raz, chociaż odbywa się w moim mieście. Było to bodajże w 2009 roku i zapewne w czasie któregoś z występów zacząłem się zastanawiać, czy ma on jakikolwiek sens. W 2007 roku wygrała jakaś Beata Andrzejewska, która znana jest nikomu, a jej największym osiągnięciem pewnie jest feautering u zacnego szczecińskiego rapera Soboty*. Rok później wygrało Limbo, które kariery chyba też nie zrobiło. Wszystko dopełniały gwiazdy festiwalu, które chyba mają pełnić wzór dla tych młodych artystów, ale patrząc na to kto był zapraszany, bardzo w to wątpię.

W 2009 roku było to Lao Che, rok temu Coma, a największym sukcesem było zaproszenie niemieckiego zespołu Reammon. Sukces jak sukces, bo to jedynie ten przeciętny zespół, który można uznać za zespół jednego przeboju - Supergirl. Znany jest też z tego, że jestem posiadaczem ich oryginalnej płyty. Nie żebym się sam w nią zaopatrzył. Wygrałem w jakimś konkursie zamów newslettera, co dziesiąta osoba dostaje płytę. Miałem tego pecha, że pierwszy raz w życiu wygrałem. No trudno, przynajmniej robi sztuczny tłok w mojej wciąż skromnej kolekcji płyt CD.

Powróćmy jednak do laureatów festiwalu Gramy, bo w ostatnich dwóch edycjach w końcu się coś ruszyło. 2009 rok należał do zespołu Ms. No One, którego debiutancka płyta pt. The Leaving Room została doceniona przez wielu krytyków, a Piąty Bitels nominował ją do Honorable mention w naszym podsumowaniu rocznym. A to już coś znaczy. Zeszłorocznym zwycięzcą została olsztyńska grupa The Lollipops i też zrobiło się o niej głośno w całej Polsce. Być może to zasługa Polskiego Radia, które jest organizatorem Gramy i wydało obu tym zespołom debiutanckie płyty. Dwóch pierwszych laureatów nie dostało takiej pomocy i gdzieś przepadło. Chociaż być może wydanie płyty przez Polskie Radio nie ma nic wspólnego z wygraną w festiwalu, bo wciąż oficjalną nagrodą jest jedynie suma pieniężna i pomoc w wydaniu singla. Jednak ostatnie dwa lata pokazują, że najodpowiedniejszą nagrodą, było by wydanie debiutanckiego krążka przez Polskie Radio i mam nadzieję, że w następnym edycjach zwycięzcy będą mieć zagwarantowaną taką pomoc na początku swojej kariery.

Po trzech akapitach w końcu nadszedł czas przejść do meritum, czyli do zespołu The Lollipops. Gdy wygrywali festiwal Gramy, nie byli już takimi młokosami i mieli na swoim koncie pierwsze sukcesy. Przez 10 tygodni byli na liście przebojów Trójki (co może miało większy wpływ na wydanie debiutu, niż wygrana na Gramy) i wystąpili na Open'erze. Tak więc występem w Szczecinie mogli potwierdzić swoje ambitne plany.

Inspiracją dla zespołu są rockowe brzmienia z lat 60 i 70, szczególnie chyba te ze Stanów Zjedoczonych. Z takich współcześniejszych to The Kills i The Dead Weather. Możemy więc uznać Kasię Staszko za polską Alison Mosshart. Inspiracje na pewno słychać. Jest głośno, agresywnie i odczuwalna jest rywalizacja między gitarzystami. Wszystko dopełnia dobrze dopasowany głos wokalistki. Do headlinerów płyty na pewno można zaliczyć Good Girl, które w wersji singlowej było mocno spłaszczone, ale na płycie odzyskało pazur. Jest to teoretycznie najdłuższy kawałek na płycie, bo po kilku minutach ciszy pojawia się ukryty bonus**. Zresztą też niezły. Na wyróżnienie zasługuje również otwierające płytę You Forget My Name, które pokazuje czego można się spodziewać po reszcie materiału, oraz Hello, Farewell w którym czuć amerykański klimat. Zdarzają się też spokojniejsze momenty, jak Seaside Neon Love, Girls Night Out czy Young Boy z powolnym początkiem, ustępującym fajnemu gwizdaniu, które zapowiada ostrzejsze zakończenie.

Dostajemy solidny materiał, do którego nie ma się o co przyczepić, ale też nie ma za bardzo czym się zachwycać. Mimo swej melodyjności utwory nie pozostają w głowie. Często budzę się z jakąś melodią w głowie, a tu nie wyobrażam sobie takie sytuacji. Ba, nawet będąc przy kolejnym kawałku, zapominam jaki był poprzedni. No nic, może taka natura tego materiału. Ja i tak się cieszę, że laureatami festiwalu z mojego miasta są takie zespołu jak Ms. No One czy właśnie The Lollipops i mam nadzieję, że kolejne edycje też będą tak owocne. A ja może znowu pojawię się tam jako widz, jeżeli nie zniechęcą mnie gwiazdami w stylu Czesława Mozila.

* Odnoszę wrażenie, że od teraz kawałek zaczynający się w czwartej minucie będzie dedykowany dla mnie.
** Czy tylko mnie wkurzają te ukryte kawałki? Szczególnie, gdy np. jestem na rowerze i nie mam możliwości przerzucenia utworu i muszę przez trzy minuty jechać w ciszy.

Ten Typ Mes: Kandydaci na szaleńców

2011-04-26T19:22:00.012+02:00

OCENA: 7.5

Drugi raz w tym roku (na prób cztery) sięgam do osiągnięć polskiego rapu w poszukiwaniu świetniej muzyki - i drugi raz nie jestem zawiedziony. Ale czy mogło być inaczej? Tematem tego tekstu jest przecież płyta człowieka, który ma takie flow, że respekt oddał mu swego czasu sam Smarki Smark, czyli - dla mnie - cesarz całego rapu między Odrą a Bugiem, a i pewnie nawet nieco dalej.

Z tym, że z Mesem nie zawsze jest różowo. Pomijając kwestie postaci, na których nie chcę się skupiać, bo raz, że nic mi do tego, a dwa, że to blog o muzyce, mamy bowiem styczność z człowiekiem, który wciąż czeka(ł) na swoje opus magnum, na dzieło ostatecznie zamykające usta wszelkim krytykom. Krytykom, których wcale nie jest tak mało, biorąc pod uwagę umiejętności zarówno liryczne, jak i czysto rapowo-techniczne Piotra Schmidta.

Typ wziął się więc do pracy i już od Otwarcia albumu pokazuje się z najlepszej strony. Fantastyczny, doskonały bit BobAira daje bowiem nie tylko wiele frajdy muzycznej, ale także zostawia spore pole do popisu dla tego flow, o którym powstają już legendy. I legendy te znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości, czego efektem jest potężny przebój, najzwyczajniej w świecie KOZACKI kawałek, doskonale unoszący ciężar tekstu - bo mowa tu o autobiografii podpisanego pod albumem rapera.

Nie jest to jednak wcale koniec chwil wielkich tej płyty. Najlepsze chyba w zestawie Mierzymy się wzrokiem to utwór, który musi przesłuchać każdy, o ile chce wypowiadać się o polskiej muzyce roku 2011, po prostu. Doprowadzona do perfekcji, absolutnie nierewolucyjna idea sprawdza się znakomicie a Mes popisuje się doskonałym storytellingiem, a ja wciąż nie mogę pozbyć się wrażenia, iż jest to odpowiedź na vnmowskie Widzę ich, które swego czasu mocno chwaliłem w recenzji De Nekst Best. Przede wszystkim jest to dla mnie płyta refrenów - wymiatających niemal w każdym kawałku, pozostających w głowie i zachęcających do nucenia. Poza wspominanymi dwoma utworami, szczególnie w pamięć zapadają refreny L.O.V.E, Zanim znajdziemy czy Zamknięciu. Zamknięciu, które każe inaczej spojrzeć na postać Mesa, czyni jego postać bardziej skomplikowaną i pozostawia sporo niedopowiedzeń mimo olbrzymiej dawki szczerego żalu wylewanego tu na ostatnich minutach płyty.

Niemniej jednak płyta ma również mankamenty i najczęściej są to wpadki głupie; eksperymenty, które nie powinny wyjść poza studio, gdyż najzwyczajniej w świecie się nie udały. Pierwszym takim przykładem jest koszmarne Szukam - bit tego utworu, nie mam pojęcia dlaczego, ale kojarzy mi się ze słabszą, popękaną, zepsutą i zardzewiałą wersją Grandy - i nie jest to skojarzenie miłe, choć przecież Brodkę niejeden raz już za ubiegłoroczny krążek chwaliłem. Drugim pomysłem z kosmosu jest tu niewątpliwie pomysł na sampel z Pyramid Song wiadomego zespołu, acz trzeba oddać, że na tle całego podkładu do Zanim znajdziemy i tak nie prezentuje się on tak źle. Jeszcze jednym koszmarkiem - czy też, raczej, nieudanym żartem - jest dołączony już po Zamknięciu fatalny, ciężki zarówno muzycznie jak i humorystycznie Zegar tyka. I choć przyjęcie tych bitów na taką płytę niezbyt dobrze świadczy o Mesie, trzeba gospodarzowi oddać, że całe czarne trio w tym stadzie jest tu ratowane doskonałą, fantastyczną nawijką Mesa - z tym, że o tym, to my już wiemy od dawna, więc chyba wszyscy wolelibyśmy, żeby poza flow, było także czego posłuchać w sensie stricte muzycznym.

I ostatnia kwestia, o której trzeba powiedzieć w przypadku tej płyty: nie bądźcie frajerami. Jeśli chcecie Kandydatów na szaleńców, KONIECZNIE załatwcie sobie wersję sprzedawaną u samego źródła, gdyż zawiera ona jeden dodatkowy dysk z 7 utworami. Utworami, które swym poziomem są niekiedy znacznie lepsze od - opisywanych tu w sposób wyłączny - hajlajtów pierwszego cedeka.

My zaś z Mesem z pewnością jeszcze się zobaczymy. W marcu. Lutym. Lub, jeśli wreszcie nam się uda to uczynić, w styczniu - przy podsumowaniu roku 2011.